e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

loading...

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

loading...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

loading...

Του Ίκαρου  Πετρόπουλου                   

Είμαστε άραγε τυχεροί, εμείς που προλάβαμε  και ζήσαμε  σε μια κοινωνία όπου ο φτωχός πλην τίμιος άνθρωπος, όταν δεχόταν τη προσβολή από τον ισχυρότερο, τον πλούσιο, τον τοκογλύφο ,αντιδρούσε, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, χωρίς να ‘’ μασάει ‘’ από εκβιασμούς;

Τέτοια κατάλαβα, στα χρόνια της νιότης μου στο χωριό, ότι   ήταν η κοινωνία που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες από εμένα γενιές, κι εγώ πρόλαβα και έζησα ένα μέρος της . Μπορεί τότε η κοινωνία  να ήταν αυταρχική και διχασμένη λόγω απολυταρχισμού και  εμφυλίων, μπορεί τότε οι άνθρωποι   να σκοτώνονταν για μισό μέτρο γής και για ‘’ λόγους τιμής’’ , όμως τότε οι άνθρωποι  είχαν μία απαράμιλλη αξιοπρέπεια της φτώχειας τους.

Ήταν βέβαια αρκετά εκείνα που θέλανε τότε οι άνθρωποι  να αφήσουν  πίσω ( φτώχεια ,πείνα, πόλεμοι, προκαταλήψεις …).Είναι, όμως και πολλά εκείνα που έδιναν περιεχόμενο στη ζωή τους .

Υπήρχε και τότε προπαγάνδα της άρχουσας τάξης. Ο λαός, όμως, δεν ‘’τσίμπαγε’’. Αντιδρούσε με κάθε πρόσφορο τρόπο και  ξεσηκώνονταν για την υπεράσπιση της τιμής της πατρίδας του και της προσωπικής τιμής του. Γι αυτό έκανε το ΕΑΜ, γι αυτό ανέβηκε στο βουνό, γι αυτό πήγαινε στα ξερονήσια κι αρνιόταν να υπογράψει εξευτελιστικές ‘’δηλώσεις μετανοίας’’…

Θα μπορούσε, άραγε, εκείνος ο λαός, ο λαός της αντίστασης,  να ανεχθεί την εθνική ταπείνωση της τελευταίας πενταετίας ,τα απροκάλυπτα ψεύδη των κυβερνώντων και να υποταχθεί στα συνεχή διλήμματα που του θέτουν; Τι ακόμη χρειάζεται να συμβεί, για να  επιβεβαιωθεί η ‘’συνέχεια’’ των γενεών;              

Η δίνη του καταναλωτισμού – ευδαιμονισμού οδήγησε ,άραγε, τον νεοέλληνα σε σοβαρή άμβλυνση του εθνικού συναισθήματος και σε  συμβιβασμό με τις ανθρωποβόρες λογικές των κερδοσκόπων; Είναι λογικό τα άψυχα όντα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, πατώντας κουμπιά και αριθμούς να καταφέρνουν και να μας πανικοβάλλουν; Και το τραγικότερο ,ενώ βιώνουμε   τη δυστυχία που προκαλεί η… βελτίωση των αριθμών τους, να κατευθύνουν τη ψήφο μας !!!                           Πρόκειται για εξόφθαλμο αποπροσανατολισμό που διαστρέφει το πραγματικό νόημα της ζωής .  

Ας σταθούμε σε δύο μόνο σύγχρονα ζητήματα ,στην ανεργία και στο χρέος, για να τον αντιληφθούμε ,με δεδομένο βέβαια ότι η επιστήμη – τεχνολογία είναι σε θέση να καλύψει τις ζωτικές  ανάγκες των ανθρώπων του πλανήτη.

Ανεργία :Από  αποτέλεσμα μιάς εφαρμοζόμενης ανελέητης πολιτικής  γίνεται εργαλείο στα χέρια  αυτής της πολιτικής  για να διαλυθεί κάθε μορφή προστασίας ,για να  συμπιεσθούν οι  αμοιβές των εργαζομένων ,να περικοπούν συντάξεις και γενικά να συρρικνωθεί μέχρις εξαφάνισης το κοινωνικό κράτος

Χρέος:Από μέγεθος προς εξέταση και διόρθωση πολιτικής  γίνεται εργαλείο κοινωνικής πειθαρχίας.

Με βάση τα παραπάνω ποια μπορεί και πρέπει να είναι η απάντηση για τη  …μετάβαση από τον σημερινό,λόγω ξέφρενου καπιταλισμού, ιλιγγιώδη αποπροσανατολισμό του ανθρώπου , δηλαδή από  τη σημερινή βαρβαρότητα    στην …ομαλότητα, δηλαδή στην πίστη στη ζωή, στην αισιοδοξία, στη δημιουργική διάθεση; 

Μα, η σοσιαλιστική διεύθυνση της οικονομίας…και της κοινωνίας!

Τι απαιτείται για μία τέτοια εξέλιξη;

Η πραγματική συμμετοχή της κοινωνίας σε μία πορεία προς τα εμπρός. 

Αρκεί προς τούτο η ψήφος; Όχι, μπορεί όμως να είναι το ξεκίνημα ενός ωραίου δρόμου.

Η συνέχεια αυτών των σκέψεων ανάλογα με τις αντιδράσεις που θα σημειωθούν

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

                                                                                                                                               

 

Του  Πιτσιρίκου

Ξέρω πως συνήθισες τις σφαλιάρες. Ξέρω πως συνήθισες την ταπείνωση. Ξέρω πως συνήθισες τον εξευτελισμό. Ξέρω πως δεν έχεις συνείδηση. Ξέρω πως δεν έχεις αξιοπρέπεια. Θέλω να σε ενημερώσω, όμως, πως δεν είσαι παράδειγμα προς μίμηση. Είσαι παράδειγμα προς αποφυγή.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν είσαι μόνο παράδειγμα προς αποφυγή. Είσαι η πλειοψηφία.

Είδες τη χώρα σου να διαλύεται αλλά δεν τόλμησες να αντιδράσεις.

Είδες τους συνανθρώπους σου να απελπίζονται αλλά το μόνο που σκέφτηκες ήταν «εγώ είμαι καλά ακόμα».

Είδες μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να μεταναστεύει στο εξωτερικό και σκέφτηκες «τα δικά μου παιδιά δεν έχουν ανάγκη».

Είδες το φασισμό να φουντώνει και σκέφτηκες πως δεν σε αφορά, πως δεν οφείλεται και στη δική σου αδιαφορία.

Είδες τους απελπισμένους πρόσφυγες και ενόχλησαν την «αισθητική» σου γιατί σου θύμισαν πως και οι πρόγονοί σου ήταν πρόσφυγες.

Είδες την ατιμωρησία των πολιτικών και των νταβατζήδων, και σκέφτηκες πως «δεν πρέπει να πηγαίνω κόντρα στους δυνατούς αλλά να είμαι πάντα με τους δυνατούς, για να αρπάζω κι εγώ».

Και τώρα ζητάς να πεθάνει ένας 21χρονος που στα 15 του χρόνια -ακριβώς έξι χρόνια πριν σαν σήμερα- είδε να ξεψυχάει στα χέρια του ο φίλος του που δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό.

Ποιες ήταν οι επιλογές που είχε ο Νίκος Ρωμανός στη ζωή του, όταν στα 15 του χρόνια το Κράτος δολοφόνησε τον φίλο του;

Τι θα έκανες εσύ αν σου είχε συμβεί αυτό που συνέβη στον Νίκο Ρωμανό;

Αλλά ξέχασα, εσύ είσαι σάπιος.

Εσύ είσαι ήδη νεκρός.

Και θέλεις να πεθάνει και ο Νίκος Ρωμανός.

Για να μη σου θυμίζει με την δική του στάση πως υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας. Ο δρόμος που εσύ έχασες για πάντα.

Ο Νίκος Ρωμανός, έστω και εν αγνοία του, είναι σε ελληνικό δρόμο· δηλαδή, σε ανθρώπινο δρόμο. Στον δρόμο που οι Έλληνες έχασαν πολλά χρόνια πριν.

Ο Νίκος Ρωμανός λέει με την στάση του «Ελευθερία ή θάνατος».

Δεν είναι ο Νίκος Ρωμανός που πεθαίνει. Είναι η Ελλάδα που πεθαίνει.

Όσοι μισούν τον Νίκο Ρωμανό, μισούν την Ελλάδα.

Όσοι ζητούν να πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός, ζητούν να πεθάνει η Ελλάδα.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι η Ελλάδα.

Να ζήσει ο Νίκος Ρωμανός, για να ζήσει η Ελλάδα.

(Στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, με την ευχή να κάνει πολλά χρόνια να συναντήσει ξανά τον Νίκο Ρωμανό. Όταν το Κράτος δολοφονεί τον φίλο σου μπροστά στα μάτια σου, κάθε υγιής άνθρωπος θέλει αυτός ο άνθρωπος να ζήσει για δυο ανθρώπους· να ζήσει και για τον δολοφονημένο φίλο του. Κάθε υγιής άνθρωπος ξέρει πως ο Νίκος Ρωμανός είναι γιος του, εγγονός του ή αδελφός του. Αν το ελληνικό κράτος καταφέρει έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να δολοφονήσει και τον Νίκο Ρωμανό, να μην κάνει το ίδιο λάθος: οι πρώτοι που θα πρέπει να συλλάβει είναι τα παιδιά που θα έχουν στον ώμο τους το φέρετρό του. Και να τα εκτελέσει επί τόπου.)

 

Απόψεις

loading...

Άλλα νέα

loading...

Συνέβη στο Γαλάτσι

loading...