e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

loading...

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

loading...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

loading...

Τού Ίκαρου Πετρόπουλου

Όταν μιλάμε για τοπικούς αγώνες δεν εννοούμε αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου και του Δήμαρχου επάνω σε ζητήματα ζωτικού τοπικού ενδιαφέροντος. Εννοούμε αγώνες μαζικούς ,με συμμετοχή πολιτών. Και τέτοιοι αγώνες, σύμφωνα με τοπικές καταγραφές, έχουν δοθεί για το Αλσος Βέικoυ ,για τη πλατεία Ηνιόχου ,για το ΠΑΛΑΙ… 

Αντίθετα δεν έχουν δοθεί μεγάλοι αγώνες για τη διεκδίκηση των μεγάλων δομικών προβλημάτων της πόλης ,όπου κυρίαρχο είναι το κέντρο πόλης .Η μοναδική ευκαιρία των ολυμπιακών αγώνων του 2004 πέρασε ,χωρίς ο …ολυμπιακός Δήμος Γαλατσίου να διεκδικήσει το ελάχιστο. Πήρε ότι τους βόλευε, δηλαδή μία κοστοβόρα παράνομη κατασκευή ( ΠΑΛΑΙ ) ,μία προσφερόμενη για μίζες τσιμεντογέφυρα(!)και κάποιες αυτοκινητιές ‘’κινητά ‘’ 

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ευρύτερη περιοχή μας δεν υπάρχει ούτε μία θεατρική αίθουσα ,ούτε ένας δημόσιος χώρος πολιτισμού ,εκτός από το Καμίνι πρόσφατα. Ούτε βέβαια έχουν καταγραφεί σοβαροί αγώνες για τη διεκδίκηση δημόσιων χώρων..Ακόμη κι αυτό το Δημαρχείο ,παλιό στρατιωτικό κτίριο είναι που διαθέτει μία και μόνο αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Στο ΠΑΛΑΙ  συμβολίζεται η εικόνα της Πασοκ-Νεοδημοκρατικής Ελλάδας, δηλαδή της παράνομης χωροθέτησης , των αλόγιστων δημόσιων δαπανών, της  απουσίας πρόβλεψη αξιοποίησης του Δημόσιου αυτού έργου ,της παραβίασης κι αυτών των παράνομων όρων δόμησης , της γενναίας παροχής υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν ,της αδιαφορίας για τη  τύχη μίας μεγάλης υποβαθμισμένης περιοχής από ένα MALL στη θέση του ΠΑΛΑΙ…..

Ειδικότερα για το ΠΑΛΑΙ  όπου αναδεικνύεται ( δικαιωματικά ) ως μεγάλο τοπικό θέμα, έχουν δοθεί αγώνες ,οπωσδήποτε με αδυναμίες που όμως ήταν αληθινοί ,δηλαδή χωρίς Δούρειους ίππους  και γι αυτό είχαν  αποτελεσματικότητα. Μόνο οι αδαείς και κακοπροαίρετοι δεν το αναγνωρίζουν. Η ‘’Συντονιστική επιτροπή φορέων και πολιτών’’ ( 2000 – 2004 ),το ‘’ Κνημα φορέων και πολιτών’’ ( 2006 – 2009 ) αλλά και μεμονωμένοι  φορείς με προεξάρχουσα τη ΔΡΑΣΗ ,έχουν ωθήσει ,διαχρονικά ,τα Δημοτικά Συμβούλια της πόλης στο δρόμο της αρετής ,όταν οι Δήμαρχοι  ( Τούντας , Τσίρος ) παρεξέκλιναν.  Υπάρχει πλούσιο υλικό στα αρχεία της ΔΡΑΣΗΣ για το ποιοι έβαλαν και ποιοι δεν έβαλαν πλάτη για να αποτραπεί η εμπορευματοποίηση του χώρου. 

Τη τελευταία δεκαετία, όλοι σχεδόν οι φορείς ,συσπειρωμένοι, διεκδίκησαν το ΠΑΛΑΙ ως  ΄΄Δημόσιο χώρο αθλητισμού – πολιτισμού με ελεύθερη δωρεάν πρόσβαση των πολιτών’’ ,σταθερή δε ήταν η επιδίωξή τους όπως στη μεγάλη αυτή προσπάθεια πάρει μέρος και η ‘’ Διοίκηση ‘’ της Ε΄Δημοτικής Κοινότητας ,χωρίς τούτο να έχει γίνει κατορθωτό.

 

Όμως τη  τρέχουσα περίοδο  που η κυβέρνηση ,μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ,επιχειρεί να ξεπουλήσει το ΠΑΛΑΙ ,για δεύτερη φορά, σε ιδιώτη με μακροχρόνια μίσθωση , με εύστοχες και αποτελεσματικές ενέργειες της ‘’ κίνησης Φορέων και πολιτών’’ στον αγώνα κατά του διαγωνισμού του ΤΑΙΠΕΔ ,εκτός των Δήμαρχων Γαλατσίου και Νέας Ιωνίας μπήκαν, για πρώτη φορά, η Ε’΄Δημοτική κοινότητα του Δ..ΑΘΗΝΑΊΩΝ ( ομόφωνη απόφαση ) αλλά και ο ίδιος ο Δήμος της Αθήνας( ! ) με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του. Ακόμη  πιο σημαντικό  είναι ότι αγκάλιασε ζεστά το θέμα η Περιφέρεια της Αττικής που συντάσσεται με τη ‘’Κίνηση φορέων και πολιτών ‘’και αναλαμβάνει προωθητικές πρωτοβουλίες- συναντήσεις.

Πρόκειται  για επιτεύγματα μεγάλου βεληνεκούς, για εξελίξεις που ονειρευόμαστε .Παραδόξως,όμως,  αξιωματούχοι στο Γαλάτσι τα υποβαθμίζουν. Ακόμη πιο παράδοξο  είναι ότι, αντί να συσπειρωθούν ακόμη πιο
 δυναμικά  όλοι εκείνοι οι φορείς που από την αποστολή τους είναι ταγμένοι να υπηρετούν τον αθλητισμό, το πολιτισμό,  και να αγωνιούν σήμερα  για τη νεότητα ,αντίθετα ορισμένοι πρόεδροι,  όχι μόνο απομακρύνθηκαν διχαστικά από την αποτελεσματική συσπείρωση ,αλλά στράφηκαν και εναντίον της με επιχειρήματα που δεν αντέχουν σε στοιχειώδη σχολιασμό.

Μέχρι εδώ το πράγμα θα μπορούσε να αποδοθεί σε προσωπικές αδυναμίες – πικρίες ,σε εμμονές ,σε φιλοδοξίες. ‘Όμως,   από την ώρα που αυτή η ανεξήγητη στάση χρησιμοποιείται η επηρεάζει ( αν δεν αλλοιώνει )το χαρακτήρα των εκδηλώσεων που  πραγματοποιεί μόνη της η Δημοτική αρχή Γαλατσίου στις 23.11.14,για τη διεκδίκηση του ΠΑΛΑΙ , τότε ,απαιτείται  προσοχή στους χειρισμούς της επόμενης περιόδου. Δεν χρειάζονται τώρα περισσότερα σχόλια.

                                                                                                               

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toυ Πέτρου Κατσάκου 

Τους έβλεπα να τερματίζουν. Καταπονημένοι, μα χαμογελαστοί. Τους έβλεπα και κατά βάθος ζήλευα. Τους παρατηρούσα και σκεφτόμουν τα εκατομμύρια των μαραθωνοδρόμων που, παρά τον ιδρώτα που έχουν χύσει ώς σήμερα, δεν έχουν αξιωθεί να δουν τις κερκίδες του Καλλιμάρμαρου. Γιατί ο δικός τους και δικός μας Μαραθώνιος δεν διεξάγεται στην κλασική, όπως τη λένε, διαδρομή, μα μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ όπως συνηθίζουμε να αποκαλούμε τον εξαντλητικό αυτό αγώνα που μας έβαλαν με το ζόρι να τρέξουμε. Ασθμαίνοντας να καταπίνουμε καθημερινά τα χιλιόμετρα και η γραμμή του τερματισμού να μη φαίνεται πουθενά. Μονάχα υποσχέσεις πως τάχα κοντεύουμε κι όλο να απομακρύνεται το νήμα από τα μάτια μας. Καταδικασμένοι να τρέχουμε υπό το άγρυπνο βλέμμα των κριτών, μην τάχα και παραπατήσουμε, μην τυχόν και λοξοδρομήσουμε από τη γραμμή που μας χάραξαν να ζήσουμε τρέχοντας.

Ένα ασταμάτητο τρέξιμο να προλάβουμε τη δόση, να προλάβουμε να μεταρρυθμιστούμε, να προλάβουμε να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι, όπως μας φωνάζουν τα φερέφωνα από τα μεγάφωνα. Και το χρονόμετρο να τρέχει. Να τρέχει και να γράφει χαμένες ώρες, σπαταλημένες μέρες και χρόνια άδικα χαραμισμένα σε έναν μαραθώνιο φτώχειας και εξαθλίωσης. Με μικρές μονάχα στάσεις σε γκισέ τραπεζών και εφοριών. Να καταθέτεις και την τελευταία σου ανάσα και φτου κι απ' την αρχή. Για έναν ακόμη γύρο. Για ένα ακόμα χιλιόμετρο ώς την οριστική έξοδο που όλο και δήθεν πλησιάζει.

Και οι μαραθωνοδρόμοι να τρέχουν κόντρα στον χρόνο και κόντρα στον διπλανό τους γιατί έτσι αυξάνεται λέει ο ανταγωνισμός και το θέαμα γίνεται ελκυστικότερο στην οθόνη. Να διαγκωνίζονται οι δρομείς. Να βάζουν τρικλοποδιές ο ένας στον άλλον για το ποιος θα γλιτώσει τη χλεύη της εξέδρας και τις φωνές των κριτών. Ο ένας ενάντια στον άλλον και ο καθένας μόνος. Κι όποιος πέφτει να μένει εκεί, αβοήθητος, καταμεσής στην άσφαλτο. Όσο λιγότεροι μένουν στον αγώνα τόσο καλύτερα. Βλέπεις, το τούνελ της διαδρομής είναι στενό και δεν μας χωράει όλους. Μόνο οι δυνατοί θα τερματίσουν. Μονάχα όσοι προσαρμοστούν θα δουν μια μέρα το Καλλιμάρμαρο και θα κρεμάσουν στο στήθος το μετάλλιο της κανονικότητας.

Όσο γι' αυτούς που λύγισαν στα μισά, η πολιτεία θα φτιάξει μια μέρα ένα μνημείο πεσόντων Μαραθωνοδρόμων για να μαθαίνουν και οι επόμενες γενιές πως όποιος δεν προσαρμόζεται παθαίνει.

 

ΠΗΓΗ:ΑΥΓΗ - 12/11/2014

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Απόψεις

loading...

Άλλα νέα

loading...

Συνέβη στο Γαλάτσι

loading...