e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Ναι, φαντάζομαι τι σκέφτηκες. Εκείνον εκεί τον έρωτά σου. Το κορίτσι από το σχολείο, το συμφοιτητή σου, που μετά από λίγο καιρό σε παράτησε, την εφηβική σου αγάπη από τη γειτονιά, εκείνη τη σχέση που δεν πήγε, όπως περίμενες. Μια τσιμπιά σου έχει απομείνει, κάθε φορά που σκέφτεσαι αυτό το παρελθόν. Μια πικρία ανακατεμένη με λίγη ελπίδα. Ακόμα και μετά από χρόνια περιμένεις ότι ίσως κάτι έχει αλλάξει. Ότι θα συναντηθείτε στο δρόμο και θα καταλάβεις κάτι αλλιώτικο από αυτό που φαίνεται. Συχνά τα σχέδια σου ματαιώνονται. Δεν φαίνεται να είσαι και τόσο απαραίτητος, όσο νόμιζες. 

Κοίτα λίγο πιο πέρα. Τα όνειρα. Ξεκίνησες με κάστρα, ιππότες, πριγκίπισσες, δυναμικές μάχες, έπειτα μεγάλωσες λίγο, σκέφτηκες «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;» , μηχανολόγος, γιατρός, αρχαιολόγος ναυαγίων, συντηρητής έργων τέχνης. Ήρθε η πραγματικότητα να σε χτυπήσει κατά πρόσωπο. Άφησες τα όνειρα για χάρη της καθημερινότητας. Σπούδασες κάτι πιο πρακτικό ή κάτι που έφτασαν οι δυνατότητές σου. Ή τελικά σπούδασες αυτό που ονειρεύτηκες, αλλά δεν το εξάσκησες ποτέ. Η πραγματικότητα σε προσγείωσε σε ένα μουντό γραφείο με προϊσταμένη κάποια ή κάποιον, που από τη συμπεριφορά του καταλαβαίνεις ότι έχει αληθινά πρόβλημα με την ερωτική του ζωή. Ή μπορεί και αυτός να έχει πολλά ανεκπλήρωτα μέσα του. 

Και φτιάχνουμε τις ουτοπίες μας. Αυτούς τους α-τόπους, τα εξιδανικευμένα καταφύγια μας, μπαίνουμε μέσα, κρυβόμαστε. Κοίτα γύρω σου. Μέτρα πόσες αποτυχημένες ουτοπίες γνωρίζεις. Άσε τις δικές σου. Το κράτος, που χρόνια παλεύει να γίνει αυτό που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί μας. Τους πολιτικούς, που η εφευρετικότητά τους ταλανίζεται από την κυριαρχία του ιδιωτικού, του προσωπικού, του περιορισμένα συμφεροντολογικού. Τους λίγους από αυτούς, που πιστεύουν πως θα σώσουν τον κόσμο, τη φύση, τα παιδιά, την κοινωνία, το δήμο. Κι εμείς τους κοροϊδεύουμε, τους λέμε ονειροπόλους. 

Θα ’ρθω κι εγώ μαζί σας όπου πάτε, λέει το ανεκπλήρωτο στα όνειρα (Κική Δημουλά).

Της Ειρήνης Χατζούδη

 

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας