
Τον γνώρισα τον καιρό που η Ελλάδα βογκούσε από τον τζόγο του χρηματιστηρίου - και ειδικότερα η πόλη μας, που είχε τον δικό της ναό στο καφέ Papagalino. Ναι, τη «χρυσή εποχή» που πρωθυπουργός και λοιποί υπουργοί προέτρεπαν τους αφελείς να παίξουν για το καλό της πατρίδας. Και οι αφελείς επειδή ήταν και άπληστοι, έπαιζαν, και μία αποφράδα μέρα του Σεπτεμβρίου, άπαντες έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ. Ήταν η ώρα που ο τζογαδόρος έκανε ταμείο και ήταν μείον.
Στον «πορτοκαλί» παλμό ζούσε το Papagalino, λόγω των οικονομικών εφημερίδων που υπήρχαν διάσπαρτες σε κάθε τραπέζι. Όμως, σε μια γωνιά, αν όχι κάθε μέρα, τουλάχιστον πολύ συχνά, μία παρέα, ξεχώριζε όπως η μύγα μέσα στο γάλα. Αντί για τον «πορτοκαλί τύπο, στο τραπέζι της μικρής αυτής παρέας υπήρχαν βιβλία. Ευρισκόμενη κυριολεκτικά η παρέα ανάμεσα σε βαρβάρους, ξεχώριζε διότι ασχολούνταν με την ιστορία κυρίως και δευτερευόντως με την λογοτεχνία και άλλα θέματα που είχαν να κάνουν με την εκπαίδευση. Ο ένας από αυτούς, ο Σωτήρης Γιαννόπουλος, ήταν κινητή βιβλιοθήκη της ιστορίας και ο άλλος ήταν ο Γεράσιμος Μασούρας, και οι δυό καθηγητές φιλόλογοι της Δρυόπιδος αλλά ο Γεράσιμος Μασούρας αργότερα δίδασκε στο λύκειο της Γκράβας.
Ο Γεράσιμος, καταγόταν από το χωριό Μπούκα της Αμφιλοχίας και με την οικογένειά του από τους δυό γάμους του, απόκτησε τρείς κόρες (η πρώτη σύζυγός του πέθανε πάνω στη γέννα) κατοικούσε πλησίον της Παναγίτσας. Η έμφυτη ευγένειά του, οι ξεχωριστοί τρόποι του όταν μιλούσε με κάποιον, η ήρεμη πάντοτε χροιά της φωνής του, σου φανέρωναν έναν σπάνιο άνθρωπο. Μπορεί να υπήρχαν διαφωνίες σε κάποια συζήτηση, μα ήταν ακόμα κι αυτές που εκτόξευαν τον λόγο στις πραγματικές του διαστάσεις. Οι συνομιλητές, άκουγαν με προσοχή ο ένας τον άλλον, δεν διέκοπταν τον ειρμό της σκέψης τους, δεν φωνασκούσαν και δεν οχλαγωγούσαν όπως καλή ώρα στο περιθωριακό κονκλάβιο.
Ο Γεράσιμος, σαν ενεργός πολίτης της πόλης μας, αρθρογραφούσε συχνά και στην τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα του «Παλμού», βοηθώντας την καλή εφημερίδα στην ποιότητά της με λόγο ξάστερο και όχι ξύλινο. Ας δούμε ένα απόσπασμα από άρθρο του στην εφημερίδα του «Παλμού» όπως αυτό φαίνεται μέσα στο πλαίσιο που ακολουθεί.
|
Γενικά, όπως σε όλες σχεδόν τις εκδηλώσεις των ανθρώπινων σχέσεων, έτσι μοιραία και στην πολιτική, το σύστημα αξιών και κανόνων που υποτίθεται ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί και να ρυθμίζει τα πολιτικά δρώμενα παίζει συνέχεια δευτερεύοντα ρόλο. Φαίνεται ότι από τη βάση των ανθρωπίνων σχέσεων δεν ξεριζώθηκε ακόμη το αυστηρά ιδιοτελές, ατομικό συμφέρον. Μοιραία έτσι ο ιδεαλισμός που θεωρητικά τουλάχιστον παρουσιάζεται στις πολιτικές διακηρύξεις, στην πράξη μένει γράμμα κενό. Είναι μάλλον οι εξαιρέσεις παρά ο κανόνας όπου στην πολιτική τους δράση εκείνοι που έχουν την πρωτοβουλία, επιτρέπουν την αντιμετώπιση καταστάσεων και υποθέσεων σύμφωνα με τις ηθικές αξίες. Αντίθετα, όχι λιγότερο από άλλες εποχές, τα πολιτικά κίνητρα χαρακτηρίζονται από έντονο κυνισμό και ηθικό αμοραλισμό. Στον λαβύρινθο των ανθρωπίνων σχέσεων φαίνεται ότι κυριαρχούν οι έντονα συμφεροντολογικές συμπεριφορές. Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να ξεριζώσει κανείς τη γενική αντίληψη πως η πολιτική δεν έχει σχέση με την ηθική. Αντίθετα μάλιστα είναι εδραιωμένη η άποψη ότι οι διακηρύξεις αξιών, οι αρχές και οι θεσμοί που προβλέπονται στην πολιτική δράση, εφαρμόζονται όλο και λιγότερο στην πράξη. Οι αντισταθμιζόμενες δε από κάποιο ηθικό προσανατολισμό ηθικές ενέργειες, δυστυχώς δεν αποτελούν τον κανόνα όπως θα έπρεπε αλλά τις εξαιρέσεις. Έτσι, τις πιο πολλές φορές το ηθικό στοιχείο για ευνόητους λόγους θυσιάζεται χάριν της σκοπιμότητας, συνεχίζοντας έτσι να παραείμαστε κίβδηλοι. Η υποκρισία και ο κανονισμός εξακολουθούν να κυριαρχούν στην πολιτική πράξη, υπενθυμίζοντάς μας ότι για το «επιθυμητό» και το «πρέπον» δεν αρκούν μόνο οι καλές προθέσεις, πολύ δε περισσότερο οι γενικόλογες διακηρύξεις που βασίζονται σε ψεύτικα ηθικολογικές έννοιες. |
Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, η ζωή θέλησε να γίνει Μεγάλος Ταξιδιώτης και να πάει στα άγνωστα μονοπάτια του επέκεινα και του άγνωστου για εμάς κόσμου, πλην όμως πραγματικού. Η οικογένειά του έχασε έναν σπάνιο άνθρωπο αλλά και το Γαλάτσι έχασε έναν λαμπρό καθηγητή, που μάθαινε γράμματα τα παιδιά του.
Δυστυχώς, μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα για τον θάνατό του. Αν η εφημερίδα που αρθρογραφούσε, «ο Παλμός», είχε αξιωθεί να του κάνει ένα αφιέρωμα μιάς και ήταν πολύτιμος συνεργάτης του, ασφαλώς θα το μάθαινα νωρίτερα, όχι μόνο εγώ αλλά και πόσοι πολίτες του δήμου μας.
Αιωνία η μνήμη στον Γεράσιμο Μασούρα που τίμησε με την παρουσία του την πόλη μας.
Ο Πεζοπόρος
To Οδοιπορικό μου
-Βάτοι & αγκάθια, αλλά και λουλούδια στην πόλη μας
-Επιστροφή της πόλης μας στην αγνότητα
-Oι άγνωστοι μουσικοί της πόλης μας- Όνειρα & αυταπάτες
-O μετροπόντικας στο Γαλάτσι, έπεσε πάνω στη μεγάλη στοά?
-Ειδικό αφιέρωμα στους νησιώτες του Γαλατσίου
-Από το Γαλάτσι, στα Διαπόντια νησιά
-Oι καλοί άνθρωποι της πόλης μας
-Στη θέση του ΠΑΛΑΙ..ουρανοξύστης?
- Εκλογική ανατροπή προ των πυλών
- Πίκρα...στην πόλη μας και όχι μόνο
- Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως & επανάσταση 1821
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
-Πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη...στο Γαλάτσι
- Διανόηση στο καφέ Ιντερνέτ ...
Φίλος ἀπὸ τὴν λατρεμένη πόλη μας, μὲ πῆρε τηλέφωνο χθὲς βράδυ ἐδῶ, στὴ νῆσο τῶν Φαιάκων. Μὲ πέτυχε τὴν ὥρα ποὺ μελετοῦσα τὸ βιβλίο «Μηδέν – ἡ βιογραφία μίας ἐπικίνδυνης ἰδέας» τοῦ Charles Seife. Ἔξω, ὁ καιρὸς ἦταν ὑγρός, φυσιολογικὸς μᾶλλον γιὰ τὴν ἐποχή του ἀλλὰ μέσα στὴ γωνιά μου, τὸ τζάκι ὄχι μόνο πύρωνε τὸν χῶρο μὰ φώτιζε καὶ τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου μου. Σὰν τοὺς μοναχοὺς κι ἐγὼ τῶν κρυφῶν σχολειῶν τῆς βαλκανικῆς χερσονήσου ἀλλὰ χωρὶς καντήλι. Ὁ λόγος ὅμως τοῦ φίλου μου, ἔφερε ταραχὴ καὶ φόβο ἐδῶ στὴν ἐρημιά. Τὸ πλησιέστερο σπίτι ἀπὸ μένα, εἶναι μία ἀγροικία ποὺ τὴν ἔχει κάποια οἰκογένεια Rothschild (Ρόθτσαΐλδδ), ὁπότε, ποὺ νὰ φωνάξεις γιὰ βοήθεια; Στοὺς ξένους;
Εὐτυχῶς ὅμως, ἀπὸ τὸ θέμα ποὺ μοῦ ἱστόρησε στὴ συνέχεια -ἀφοῦ ἠρέμησε- ἔφυγαν οἱ φόβοι μου καὶ τὸν ἄκουσα μὲ τὴν δέουσα προσοχή: «Ποὺ λὲς φιλαράκο, πίναμε τὸν ἀπογευματινό μας καφὲ στὸ Fashion 57, δὲν νομίζω νὰ τὸ ξέρεις, ἕνα ἥσυχο καφέ, ἰδανικὸ γιὰ κουβέντες βαριὲς κι ἀνάλαφρες. Δίπλα μας ἀκριβῶς, μία παρέα τεσσάρων ἀτόμων, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο φίλα προσκείμενοι πρὸς τὸν κομμουνισμό -ὅπως ἀκούγαμε-, ἀπολάμβαναν κι αὐτοὶ τὸν καφέ τους. Κουβέντιαζαν σιγά, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἕνας κομμουνιστής, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν σύντροφό του, τὸν ρώτησε τί γνώμη εἶχε γιὰ τὰ κατοικίδια ζῶα, ἂν ἔπρεπε νὰ στειρώνονται ἢ ὄχι.
Ἀμέσως, σὰν ἀπὸ θαῦμα, ἡ ἔνταση ἀνέβηκε καὶ γίναμε μάρτυρες τῶν ὅσων ἐλέχθησαν. Ὁ ἐρωτῶν μάλιστα, διάβασε ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸν Ριζοσπάστη μὲ τὴν θέση τοῦ κόμματος ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Μαζὶ μ’ αὐτοὺς ἀκούγαμε κι ἐμεῖς. Σὰν τελείωσε τὴν ἀνάγνωση τοῦ μακροσκελοῦς ἄρθρου, ὁ ἕτερος κομμουνιστής, κάπως ἁρπαγμένος ἀπὸ τὴν ὕπουλη ἐρώτηση ποὺ τοῦ ἐτέθη, τοῦ εἶπε: Βρὲ Μητσάκο, ἀφοῦ μὲ ξέρεις, ἐγὼ εἶχα μία σκυλίτσα ποὺ δὲν τὴν εἶχα στειρωμένη καὶ τώρα ἔχω ἕνα γάτο ποὺ τὸν ἔχω στειρώσει. Ναί, τὰ κατοικίδια ζῶα πρέπει νὰ στειρώνονται. Ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους δύο τῆς παρέας, ὁ ἕνας εἶπε ὅτι δὲν εἶχε ποτὲ κατοικίδια ζῶα στὸ σπίτι του, ὁ ἄλλος ὑποστήριξε ὅτι, τὰ κατοικίδια ζῶα, τοὐλάχιστον μία φορὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν τὴ φύση τους, νὰ συνευρίσκονται καὶ νὰ γεννοῦν. Ὁ ἐρωτῶν, ὁ Μητσάκος, συμφωνοῦσε μὲ τὸ ἄρθρο τοῦ Ριζοσπάστη λέγοντας, ὅλα τὰ ζῶα, καὶ τὰ κατοικίδια, πρέπει νὰ συνευρίσκονται ἐλεύθερα, δίχως περιορισμούς. Μά, δὲν λέει αὐτὰ τὰ πράγματα ὁ Ριζοσπάστης Μητσάκο, εἶπε μὲ ἀνεβασμένα τα γράδα ὁ ἕτερος κομμουνιστής.
Ἀπὸ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ἡ διαφωνία -λέει δὲν λέει ὁ Ριζοσπάστης-, ὀξύνθηκε μεταξὺ τῶν συντρόφων, οἱ ἄλλοι δύο ὅμως τῆς παρέας, ρουφοῦσαν γνώση ποὺ δὲν κατεῖχαν». Δυστυχῶς, ἔπρεπε νὰ φύγουμε καὶ δὲν ἀκούσαμε τὴ συνέχεια περὶ τῆς στείρωσης ἢ ὄχι τῶν κατοικίδιων ζώων», εἶπε ὁ φίλος μου, μᾶλλον περίλυπος.

Ὅπως εἶχα διαβάσει πρὸ δύο περίπου ἐτῶν σὲ κάποιο ἄρθρο, στὸ Γαλάτσι ὑπάρχουν 29 χιλ. κατοικίδια ζῶα. Δὲν γνωρίζω ἂν ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι ἀκριβής, ἂν ἰσχύει ὅμως, πράγματι εἶναι ἐντυπωσιακὸς καὶ μπορεῖ κάλλιστα νὰ γίνει ἀντικείμενο μελέτης ψυχολόγων, πὼς δηλαδὴ καὶ γιὰ ποιούς λόγους οἱ ἄνθρωποι τῶν πόλεων ποὺ ἀσφυκτιοῦν ἀπὸ χώρους, τολμοῦν καὶ ἔχουν στὸ διαμέρισμα τους -οἱ περισσότεροι τοὐλάχιστον- ἕνα, ἴσως καὶ δύο ἢ τρία κατοικίδια ζῶα, σκύλους ἢ γάτες. Πέραν αὐτοῦ ὅμως, μποροῦν νὰ τεθοῦν καὶ ἄλλα ζητήματα, ὅπως αὐτὸ γιὰ παράδειγμα τῆς φιλοζωΐας, ἢ ἀκόμα τὸ σοβαρότερο, τὸ θέμα στειρότητας ἢ ὄχι τῶν οἰκόσιτων ζώων.
Γιὰ τὸ θέμα της φιλοζωίας, παλιότερα εἶχα κάνει κάποια ἀναφορά, λέγοντας ὅτι ὁ ὅρος αὐτός, εἶναι πλαστὸς καὶ δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα. Τί σημαίνει δηλαδή, εἶμαι φιλόζωος; Ἢ φιλάνθρωπος ἴσως; Φίλος τοῦ ζώου ἢ τοῦ ἀνθρώπου; Ἀντὶ νὰ σκεφτοῦμε ὅτι οἱ σχέσεις μας μὲ τὰ ζῶα πρέπει νὰ εἶναι ἁρμονικές, διότι κι αὐτὰ εἶναι μέρος τῆς φύσης, μᾶλλον, ἐπειδὴ ἔχουμε ξεφύγει ἀπὸ τὴν φύση, γιὰ μία σχέση καθόλα φυσικὴ χρησιμοποιοῦμε βαρύγδουπους ὅρος. Ἂν κάνω λάθος, παρακαλῶ διορθῶστε με.
Ὅσο γιὰ τὴν στειρότητα, τὸ θέμα εἶναι δυσκολότερο μᾶλλον καὶ τοῦτο διότι μπαίνουν καὶ θέματα ἠθικῆς -ἂν δεχτοῦμε τοὺς πλαστοὺς πάλι ὅρους περὶ ἠθικοῦ-ἀνήθικου. Ἡ στειρότητα τῶν οἰκόσιτων ζώων, βοηθᾶ ὅπως ἀντιλαμβάνομαι τὸν ἔλεγχο τῶν γεννήσεων ἀφ' ἑνὸς καὶ ἀφ' ἑτέρου στερεῖ ἀπὸ τὸ ζῶο τὴ φύση του. Ἔχουμε ὡς ἄνθρωποι τέτοια δικαιώματα; Ἐπειδὴ εἴμαστε ἀνώτερα καὶ δυνατότερα ὄντα ἔναντι αὐτῶν, μᾶς δίνετε καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίζουμε ἂν αὐτὰ θὰ συνευρεθοῦν; Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δὲν τοὺς ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὴ ζωή τους ἕνα βασικὸ ἔνστικτο, ὅπως αὐτό του σέξ;
Πραγματικά, στὰ παραπάνω ἐρωτήματα, δὲν ξέρω τί νὰ ἀπαντήσω. Ἐμπειρικὰ μιλῶντας ὅμως, ὅταν εἶχα στὸ σπίτι μου ἕναν σκύλο, οὔτε σὰν ἀστεῖο δὲν εἶχα σκεφτεῖ νὰ τὸν στειρώσω. Τώρα ποὺ τὸ καλοσκέφτομαι, ἂν τὸ ἔκανα, θὰ τοῦ δημιουργοῦσα μία σοβαρότατη ἀναπηρία. Δὲν ξέρω, ἐσεῖς τί γνώμη ἔχετε;
" Πεζοπόρος"
To Οδοιπορικό μου
-Βάτοι & αγκάθια, αλλά και λουλούδια στην πόλη μας
-Επιστροφή της πόλης μας στην αγνότητα
-Oι άγνωστοι μουσικοί της πόλης μας- Όνειρα & αυταπάτες
-O μετροπόντικας στο Γαλάτσι, έπεσε πάνω στη μεγάλη στοά?
-Ειδικό αφιέρωμα στους νησιώτες του Γαλατσίου
-Από το Γαλάτσι, στα Διαπόντια νησιά
-Oι καλοί άνθρωποι της πόλης μας
-Στη θέση του ΠΑΛΑΙ..ουρανοξύστης?
- Εκλογική ανατροπή προ των πυλών
- Πίκρα...στην πόλη μας και όχι μόνο
- Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως & επανάσταση 1821
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
-Πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη...στο Γαλάτσι
- Διανόηση στο καφέ Ιντερνέτ ...

Ως άνθρωπος που στην ηλικία μου δεν ΄αποφασίζω «να πάω σπίτι μου» και το βράδυ πέφτω πολύ αργά στο κρεββάτι, κατά παρότρυνση του Πίκουλα, παρακολούθησα μεσάνυχτα, στο e-galatsi, την συνέντευξη που έδωσε ο Δήμαρχός μας σε κανάλι .
Συμβαίνει να είναι συμπαθής ο Γ .Μαρκόπουλος . Είχαμε/έχουμε ( ; )καλή σχέση – επικοινωνία , παρά ταύτα με το τέλος της παρακολούθησης της συνέντευξής του, έμεινα με την ίδια σκέψη που κάνω όταν παρακολουθώ συνεντεύξεις - δηλώσεις ανθρώπων της εξουσίας.