Φίλος ἀπὸ τὴν λατρεμένη πόλη μας, μὲ πῆρε τηλέφωνο χθὲς βράδυ ἐδῶ, στὴ νῆσο τῶν Φαιάκων. Μὲ πέτυχε τὴν ὥρα ποὺ μελετοῦσα τὸ βιβλίο «Μηδέν – ἡ βιογραφία μίας ἐπικίνδυνης ἰδέας» τοῦ Charles Seife. Ἔξω, ὁ καιρὸς ἦταν ὑγρός, φυσιολογικὸς μᾶλλον γιὰ τὴν ἐποχή του ἀλλὰ μέσα στὴ γωνιά μου, τὸ τζάκι ὄχι μόνο πύρωνε τὸν χῶρο μὰ φώτιζε καὶ τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου μου. Σὰν τοὺς μοναχοὺς κι ἐγὼ τῶν κρυφῶν σχολειῶν τῆς βαλκανικῆς χερσονήσου ἀλλὰ χωρὶς καντήλι. Ὁ λόγος ὅμως τοῦ φίλου μου, ἔφερε ταραχὴ καὶ φόβο ἐδῶ στὴν ἐρημιά. Τὸ πλησιέστερο σπίτι ἀπὸ μένα, εἶναι μία ἀγροικία ποὺ τὴν ἔχει κάποια οἰκογένεια Rothschild (Ρόθτσαΐλδδ), ὁπότε, ποὺ νὰ φωνάξεις γιὰ βοήθεια; Στοὺς ξένους;
Εὐτυχῶς ὅμως, ἀπὸ τὸ θέμα ποὺ μοῦ ἱστόρησε στὴ συνέχεια -ἀφοῦ ἠρέμησε- ἔφυγαν οἱ φόβοι μου καὶ τὸν ἄκουσα μὲ τὴν δέουσα προσοχή: «Ποὺ λὲς φιλαράκο, πίναμε τὸν ἀπογευματινό μας καφὲ στὸ Fashion 57, δὲν νομίζω νὰ τὸ ξέρεις, ἕνα ἥσυχο καφέ, ἰδανικὸ γιὰ κουβέντες βαριὲς κι ἀνάλαφρες. Δίπλα μας ἀκριβῶς, μία παρέα τεσσάρων ἀτόμων, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο φίλα προσκείμενοι πρὸς τὸν κομμουνισμό -ὅπως ἀκούγαμε-, ἀπολάμβαναν κι αὐτοὶ τὸν καφέ τους. Κουβέντιαζαν σιγά, μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἕνας κομμουνιστής, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν σύντροφό του, τὸν ρώτησε τί γνώμη εἶχε γιὰ τὰ κατοικίδια ζῶα, ἂν ἔπρεπε νὰ στειρώνονται ἢ ὄχι.
Ἀμέσως, σὰν ἀπὸ θαῦμα, ἡ ἔνταση ἀνέβηκε καὶ γίναμε μάρτυρες τῶν ὅσων ἐλέχθησαν. Ὁ ἐρωτῶν μάλιστα, διάβασε ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸν Ριζοσπάστη μὲ τὴν θέση τοῦ κόμματος ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Μαζὶ μ’ αὐτοὺς ἀκούγαμε κι ἐμεῖς. Σὰν τελείωσε τὴν ἀνάγνωση τοῦ μακροσκελοῦς ἄρθρου, ὁ ἕτερος κομμουνιστής, κάπως ἁρπαγμένος ἀπὸ τὴν ὕπουλη ἐρώτηση ποὺ τοῦ ἐτέθη, τοῦ εἶπε: Βρὲ Μητσάκο, ἀφοῦ μὲ ξέρεις, ἐγὼ εἶχα μία σκυλίτσα ποὺ δὲν τὴν εἶχα στειρωμένη καὶ τώρα ἔχω ἕνα γάτο ποὺ τὸν ἔχω στειρώσει. Ναί, τὰ κατοικίδια ζῶα πρέπει νὰ στειρώνονται. Ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους δύο τῆς παρέας, ὁ ἕνας εἶπε ὅτι δὲν εἶχε ποτὲ κατοικίδια ζῶα στὸ σπίτι του, ὁ ἄλλος ὑποστήριξε ὅτι, τὰ κατοικίδια ζῶα, τοὐλάχιστον μία φορὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν τὴ φύση τους, νὰ συνευρίσκονται καὶ νὰ γεννοῦν. Ὁ ἐρωτῶν, ὁ Μητσάκος, συμφωνοῦσε μὲ τὸ ἄρθρο τοῦ Ριζοσπάστη λέγοντας, ὅλα τὰ ζῶα, καὶ τὰ κατοικίδια, πρέπει νὰ συνευρίσκονται ἐλεύθερα, δίχως περιορισμούς. Μά, δὲν λέει αὐτὰ τὰ πράγματα ὁ Ριζοσπάστης Μητσάκο, εἶπε μὲ ἀνεβασμένα τα γράδα ὁ ἕτερος κομμουνιστής.
Ἀπὸ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ἡ διαφωνία -λέει δὲν λέει ὁ Ριζοσπάστης-, ὀξύνθηκε μεταξὺ τῶν συντρόφων, οἱ ἄλλοι δύο ὅμως τῆς παρέας, ρουφοῦσαν γνώση ποὺ δὲν κατεῖχαν». Δυστυχῶς, ἔπρεπε νὰ φύγουμε καὶ δὲν ἀκούσαμε τὴ συνέχεια περὶ τῆς στείρωσης ἢ ὄχι τῶν κατοικίδιων ζώων», εἶπε ὁ φίλος μου, μᾶλλον περίλυπος.

Ὅπως εἶχα διαβάσει πρὸ δύο περίπου ἐτῶν σὲ κάποιο ἄρθρο, στὸ Γαλάτσι ὑπάρχουν 29 χιλ. κατοικίδια ζῶα. Δὲν γνωρίζω ἂν ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι ἀκριβής, ἂν ἰσχύει ὅμως, πράγματι εἶναι ἐντυπωσιακὸς καὶ μπορεῖ κάλλιστα νὰ γίνει ἀντικείμενο μελέτης ψυχολόγων, πὼς δηλαδὴ καὶ γιὰ ποιούς λόγους οἱ ἄνθρωποι τῶν πόλεων ποὺ ἀσφυκτιοῦν ἀπὸ χώρους, τολμοῦν καὶ ἔχουν στὸ διαμέρισμα τους -οἱ περισσότεροι τοὐλάχιστον- ἕνα, ἴσως καὶ δύο ἢ τρία κατοικίδια ζῶα, σκύλους ἢ γάτες. Πέραν αὐτοῦ ὅμως, μποροῦν νὰ τεθοῦν καὶ ἄλλα ζητήματα, ὅπως αὐτὸ γιὰ παράδειγμα τῆς φιλοζωΐας, ἢ ἀκόμα τὸ σοβαρότερο, τὸ θέμα στειρότητας ἢ ὄχι τῶν οἰκόσιτων ζώων.
Γιὰ τὸ θέμα της φιλοζωίας, παλιότερα εἶχα κάνει κάποια ἀναφορά, λέγοντας ὅτι ὁ ὅρος αὐτός, εἶναι πλαστὸς καὶ δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα. Τί σημαίνει δηλαδή, εἶμαι φιλόζωος; Ἢ φιλάνθρωπος ἴσως; Φίλος τοῦ ζώου ἢ τοῦ ἀνθρώπου; Ἀντὶ νὰ σκεφτοῦμε ὅτι οἱ σχέσεις μας μὲ τὰ ζῶα πρέπει νὰ εἶναι ἁρμονικές, διότι κι αὐτὰ εἶναι μέρος τῆς φύσης, μᾶλλον, ἐπειδὴ ἔχουμε ξεφύγει ἀπὸ τὴν φύση, γιὰ μία σχέση καθόλα φυσικὴ χρησιμοποιοῦμε βαρύγδουπους ὅρος. Ἂν κάνω λάθος, παρακαλῶ διορθῶστε με.
Ὅσο γιὰ τὴν στειρότητα, τὸ θέμα εἶναι δυσκολότερο μᾶλλον καὶ τοῦτο διότι μπαίνουν καὶ θέματα ἠθικῆς -ἂν δεχτοῦμε τοὺς πλαστοὺς πάλι ὅρους περὶ ἠθικοῦ-ἀνήθικου. Ἡ στειρότητα τῶν οἰκόσιτων ζώων, βοηθᾶ ὅπως ἀντιλαμβάνομαι τὸν ἔλεγχο τῶν γεννήσεων ἀφ' ἑνὸς καὶ ἀφ' ἑτέρου στερεῖ ἀπὸ τὸ ζῶο τὴ φύση του. Ἔχουμε ὡς ἄνθρωποι τέτοια δικαιώματα; Ἐπειδὴ εἴμαστε ἀνώτερα καὶ δυνατότερα ὄντα ἔναντι αὐτῶν, μᾶς δίνετε καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίζουμε ἂν αὐτὰ θὰ συνευρεθοῦν; Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δὲν τοὺς ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὴ ζωή τους ἕνα βασικὸ ἔνστικτο, ὅπως αὐτό του σέξ;
Πραγματικά, στὰ παραπάνω ἐρωτήματα, δὲν ξέρω τί νὰ ἀπαντήσω. Ἐμπειρικὰ μιλῶντας ὅμως, ὅταν εἶχα στὸ σπίτι μου ἕναν σκύλο, οὔτε σὰν ἀστεῖο δὲν εἶχα σκεφτεῖ νὰ τὸν στειρώσω. Τώρα ποὺ τὸ καλοσκέφτομαι, ἂν τὸ ἔκανα, θὰ τοῦ δημιουργοῦσα μία σοβαρότατη ἀναπηρία. Δὲν ξέρω, ἐσεῖς τί γνώμη ἔχετε;
" Πεζοπόρος"
To Οδοιπορικό μου
-Βάτοι & αγκάθια, αλλά και λουλούδια στην πόλη μας
-Επιστροφή της πόλης μας στην αγνότητα
-Oι άγνωστοι μουσικοί της πόλης μας- Όνειρα & αυταπάτες
-O μετροπόντικας στο Γαλάτσι, έπεσε πάνω στη μεγάλη στοά?
-Ειδικό αφιέρωμα στους νησιώτες του Γαλατσίου
-Από το Γαλάτσι, στα Διαπόντια νησιά
-Oι καλοί άνθρωποι της πόλης μας
-Στη θέση του ΠΑΛΑΙ..ουρανοξύστης?
- Εκλογική ανατροπή προ των πυλών
- Πίκρα...στην πόλη μας και όχι μόνο
- Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως & επανάσταση 1821
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
-Πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη...στο Γαλάτσι
- Διανόηση στο καφέ Ιντερνέτ ...

Ως άνθρωπος που στην ηλικία μου δεν ΄αποφασίζω «να πάω σπίτι μου» και το βράδυ πέφτω πολύ αργά στο κρεββάτι, κατά παρότρυνση του Πίκουλα, παρακολούθησα μεσάνυχτα, στο e-galatsi, την συνέντευξη που έδωσε ο Δήμαρχός μας σε κανάλι .
Συμβαίνει να είναι συμπαθής ο Γ .Μαρκόπουλος . Είχαμε/έχουμε ( ; )καλή σχέση – επικοινωνία , παρά ταύτα με το τέλος της παρακολούθησης της συνέντευξής του, έμεινα με την ίδια σκέψη που κάνω όταν παρακολουθώ συνεντεύξεις - δηλώσεις ανθρώπων της εξουσίας.

Ἡ πόλη μας ἔχει ἀλλάξει πολὺ σὲ σχέση μὲ τὸ παρελθόν, ὄχι ὅμως πρὸς τὸ καλύτερο. Ἔχει γίνει βάρβαρη, ἀφιλόξενη, βρώμικη ἀπὸ τὰ καυσαέρια καὶ τὴν διαρκῆ ἠχορύπανση, καὶ τὸ χειρότερο ὅλων, εἶναι ἡ διαπίστωση ὅτι θὰ συνεχίσει τὸν κατήφορο ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀείμνηστου δημάρχου της, Βασίλη Παπαδιονυσίου.
Κατὰ ἄλλους, ὅλη αὐτὴ ἡ διαδρομὴ μπορεῖ νὰ λέγεται ἐξέλιξη, γιὰ μένα ὄχι. Γιὰ μένα λέγεται διαρκὴς βιασμὸς μίας πάλαι ποτὲ ἀνθρώπινης πόλης, Καὶ τί μποροῦν νὰ κάνουν οἱ δημοτικοὶ ἄρχοντες; Ἴσως ἀναρωτηθοῦν πολλοί. Τίποτα δὲν μποροῦν νὰ κάνουν σήμερα παρὰ νὰ ἐπιταχύνουν τὴν πτώση της. Τὸ Γαλάτσι, γιὰ νὰ σωθεῖ καὶ νὰ γίνει πραγματικὴ πόλη, χρειάζεται κατὰ τὸ ἥμισυ της σχεδόν, γκρέμισμα! Ἀλλὰ ποιός θὰ τὴν γκρεμίσει; Τὸ διαχρονικὸ καὶ πάσχον πολιτικὸ σύστημα ποὺ τὴν δημιούργησε ὡς ἔχει; Τέλος πάντων, ἐδῶ θὰ εἴμαστε καὶ τὸ 2320 μ.Χ. νὰ μιλᾶμε γιὰ τὰ προβλήματά της.
Ὅσοι σὰν κι ἐμένα εἶχαν τὴν τύχη (ἢ τὴν ἀτυχία!) νὰ γεννηθοῦνε στὸ Γαλάτσι, ἢ νὰ ζοῦνε ἐδῶ πολλὰ χρόνια, γνωρίζουν ἐπίσης τὰ ἑκατοντάδες ρέματα ποὺ ὑπῆρχαν μὲ τὸ καθαρὸ νερό τους. Τόσο ἀπὸ τὰ Τουρκοβούνια καὶ ἄλλο τόσο ἀπὸ μικρότερους λόφους, ἡ φυσικὴ ροὴ τῶν νερῶν ἔδινε ὀξυγόνο στὴν πόλη μας. Πᾶνε φυσικὰ ὅλα αὐτά, τὰ περισσότερα μπαζώθηκαν καὶ ἔγιναν οἰκόπεδα, ἡ διαδρομὴ ὅμως τοῦ νεροῦ, μπορεῖ νὰ βρίσκει ἐμπόδια ἀλλὰ βρίσκει καὶ τρόπους καὶ τὰ παρακάμπτει. Μᾶς ἀρέσει ἢ ὄχι, τὰ ἔργα τῆς φύσης πάντοτε θὰ ὑπερτεροῦν ἔναντι τῶν ἀνθρώπινων ἔργων, ἔστω καὶ μετ’ ἐμποδίων.
Ἂς δώσω ἕνα παράδειγμα στὰ ὅσα λέω. Πρὶν ἀρχίσουν τὰ ἔργα τοῦ ΜΕΤΡΟ στὴν Λ. Βέϊκου, ἔκανα τὴν διαδρομὴ ἀπὸ τὴν πόλη μέχρι καὶ τὸ ἄλσος, πολὺ συχνά. Ἀπὸ τὴν ὁδὸ Δρυόπιδος καὶ πέρα, ὑπῆρχε τὸ καλὸ καὶ φαρδὺ πεζοδρόμιο γιὰ τοὺς πεζούς, ὑπῆρχε κατὰ κάποιο τρόπο μία καλὴ κατάσταση στὸν ἀέρα τῆς περιοχῆς, καὶ τὸ σημαντικότερο, δὲν ἐρχόσουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τ’ αὐτοκίνητα πού, παρ' ὅλο ποὺ κινοῦνταν παράλληλα μὲ σένα, δὲν σὲ ἐνοχλοῦσαν ἰδιαίτερα. Ἐκεῖ λοιπόν, καὶ πρὶν φτάσει κανεὶς στὸν περιφραγμένο χῶρο τοῦ Ἄλσους, μερικὲς δεκάδες μέτρα πρίν, ἕνα μικρὸ μονοπάτι ἀνέβαινε τὸν ὄχθο τῆς Λεωφόρου, στὴν ἀρχὴ ἦταν στενό, ψηλότερα γινόταν πιὸ φαρδύ -σὰν ἀγροτικὸς δρόμος-, ἀκόμα ψηλότερα στένευε πάλι. Αὐτὸ τὸ μονοπάτι, ἦταν ἡ κοίτη ἑνὸς ἀπὸ τὰ πολλὰ ρέματα τοῦ Γαλατσίου καὶ ξεκινοῦσε τὴν πορεία του ἀπὸ τὸν Λόφο τοῦ Κόκκου. Αὐτὸ τὸ ρέμα, περνοῦσε κάθετα τὴν Λ. Βέϊκου καὶ συνέχιζε μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἁγία Εἰρήνη, συναντοῦσε δεξιὰ τὴν ΟΥΛΕΝ καὶ σταδιακὰ ἀντάμωνε τὸ ρέμα της Λαμπρινῆς, ποὺ κι αὐτὸ μὲ τὴ σειρά του, εἶχε δεχθεῖ τὰ νερὰ ἀπὸ τὰ ρέματα τῆς Φωκὰ καὶ τῆς Τράλλεων. Ὅλος αὐτὸς ὁ ὑδάτινος ὄγκος, ἑνοποιημένος πλέον σὰν ρέμα της Λαμπρινῆς, φτάνει ἀκόμα καὶ σήμερα στὸν μολυσμένο (φυσικὰ) Ποδονίφτη, ἀφοῦ περάσει κάθετα τὴν Ἡρακλείου, συνεχίζει δίπλα σχεδὸν ἀπὸ τὸν σταθμὸ τοῦ ΗΣΑΠ στὴν Ἁγία Βαρβάρα γιὰ νὰ τὸν ἀνταμώσει κοντὰ στὴ γέφυρα τῆς ὁδοῦ Χσλκίδος.
Ὅλη αὐτὴ τὴν διαδρομὴ ποὺ περιγράφω, μπορεῖτε νὰ τὴν δεῖτε στὸ καταπληκτικὸ βίντεο ποὺ βλέπετε στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου. Αὐτὴ ἡ ὁμάδα τῶν ἐξερευνητῶν, μᾶς ὁδηγεῖ βῆμα-βῆμα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος, στὴν διαδρομὴ τοῦ νεροῦ ποὺ πλέον εἶναι καλυμμένη ἀπὸ τὸν οἰκιστικὸ ἱστό. Ἡ ἴδια ὁμάδα τῶν ἐξερευνητῶν, σὲ ἄλλο της βίντεο (ψάξτε τὸ ἂν σᾶς ἐνδιαφέρει), ξεκινᾶ ἀνάποδα, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Ποδονίφτη, παίρνει τὴν σήραγγα τοῦ νεροῦ κι ἀνεβαίνει πρὸς Γαλάτσι.
Δήμαρχε τῆς καρδιᾶς μας, δὲν πιστεύω στὸν Λόφο τοῦ Κόκκου νὰ εἶναι καὶ σήμερα τραγικὴ (ὅπως διακρίνεται στὸ βίντεο) ἡ κατάσταση.
Ὁ Πεζοπόρος
To Οδοιπορικό μου
-Βάτοι & αγκάθια, αλλά και λουλούδια στην πόλη μας
-Επιστροφή της πόλης μας στην αγνότητα
-Oι άγνωστοι μουσικοί της πόλης μας- Όνειρα & αυταπάτες
-O μετροπόντικας στο Γαλάτσι, έπεσε πάνω στη μεγάλη στοά?
-Ειδικό αφιέρωμα στους νησιώτες του Γαλατσίου
-Από το Γαλάτσι, στα Διαπόντια νησιά
-Oι καλοί άνθρωποι της πόλης μας
-Στη θέση του ΠΑΛΑΙ..ουρανοξύστης?
- Εκλογική ανατροπή προ των πυλών
- Πίκρα...στην πόλη μας και όχι μόνο
- Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως & επανάσταση 1821
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
- Ποδοσφαιρικός αγώνας στο Άλσος Βέϊκου - Δήμαρχος εναντίον όλων
-Πλατεία Ιάκωβου Καμπανέλη...στο Γαλάτσι
- Διανόηση στο καφέ Ιντερνέτ ...