Απόψεις

Πληροφοριακά Στοιχεία: Δημιουργήθηκε : 18 Ιούνιος 2025

Οι άνθρωποι που έχουν επίγνωση, αντιλαμβάνονται εύκολα ότι στη ζωή αυτή δεν είναι όλα καλώς καμωμένα. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης (τεχνητή σκέψη τη λέω διότι αυτό στην ουσία είναι, δεν μπορεί ένας σκεφτόμενος άνθρωπος να φτιάξει κάτι με νόηση, είναι πέρα από τις δυνατότητές του), μας κατακλύζει η τοξικότητα - που προέρχεται από τον χώρο της πολιτικής (δεν εξαιρούνται εδώ ιδεολογικές ομάδες), τον αθλητισμό, τους άρτους και τα θεάματα, την τέχνη, τις τηλεπερσόνες, από το κάθε τι που έχει λάμψη. Ό,τι έχει λάμψη, είναι κατά κανόνα κενό περιεχομένου, συνεπώς είναι επικίνδυνο για τον δημόσιο βίο μας.

Η καθημερινή προπαγάνδα που μας κυκλώνει ασφυκτικά, προερχόμενη φυσικά από την τεχνητή λάμψη, απαιτεί να ενδίδουμε σε ό,τι ανόητο και ψευδές μας πλασάρει, διότι με τον τρόπο αυτό μας κοιμίζει. Κι εμείς, ενδώσαμε, δώσαμε βάρος στους φελλούς, στο απόλυτο τίποτα δηλαδή, κι έτσι αφήσαμε να περνάνε από δίπλα μας αληθινά διαμάντια.

Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία: Δημιουργήθηκε : 11 Μάιος 2025

Την εποχή εκείνη που το Γαλάτσι είχε στους χωμάτινους δρόμους του μουριές και λάσπη, στο παλιό τέρμα το «Νάταλι», πιο πέρα τον «Αλέξανδρο», πιο κάτω τη «Ζαΐρα», πιο πάνω τη βρύση του «Μοστρού», πριν από τα «πευκάκια» το ποδοσφαιρικό γήπεδο – εκείνη την εποχή η Αγία Γλυκερία ήταν ένας πανέμορφος μικρός ναός γεμάτος ιστορία. Μέσα δε στο χώρο του ναού, εκεί που σήμερα είναι το υποτυπώδες πάρκινγκ, βρισκόντουσαν μικρά κτίσματα που χρησιμοποιούνταν είτε σαν γραφείο, είτε ίσως ως κατοικία του γνωστού αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου, είτε είχαν χρήσεις που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω.

Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία: Δημιουργήθηκε : 28 Απρίλιος 2025

Βρέθηκα πάλι στην αιώνια πόλη τούτες τις μέρες. Και γράφω «αιώνια» όχι για την Ρώμη αλλά για τη δική μας πόλη. Το Γαλάτσι εκ του «Γαλάκη», διότι ανθρωπωνύμιο είναι και τίποτε άλλο λιγότερο ή περισσότερο. Και το «Γαλάκης» είναι βυζαντινό όνομα, δηλαδή υπάρχει από τον ύστερο Μεσαίωνα. Ποιος ήταν ο Γαλάκης δεν γνωρίζω, προφανές είναι όμως ότι αυτός υπήρξε επιφανής ανήρ στον καιρό του, άνθρωπος ισχυρός, μεγαλοϊδιοκτήτης (κοινώς τσιφλικάς) και όταν μιλούσαν τρίτοι για την ιδιοκτησία του έλεγαν: «στου Γαλάκη», στου Γαλάτση, κατά την αττική διάλεκτο (Καρύτσης-Καρύκης, κτλ.). Δοθείσης εδώ της ευκαιρίας, καταθέτω επίσημη πρόταση στον δήμαρχο της καρδιάς μας αλλά και στον σύντροφο Γρηγόρη, από κοινού, να κάνουν τις δέουσες ενέργειες ώστε ν’ αποκτήσει η πόλη μας το πραγματικό της όνομα «Γαλάτση».

Περισσότερα...

Πληροφοριακά Στοιχεία: Δημιουργήθηκε : 15 Απρίλιος 2025

Πληροφορηθείς την διοργάνωση του ... ελληνόφωνου 2ου Galatsi Night Run ,σπεύδω να υποβάλω αίτηση συμμετοχής, για να μην μείνω στην απέξω, όπως συνέβη με τις, επίσης ελληνικότατες δενδροφυτεύσεις στο ΠΑΛΑΙ .

Τώρα, βλέποντας αυτά τα φυτά να έχουν γίνει πελώρια δένδρα στον ίσκιο των οποίων ... σκιάζονται οι περιπατητές, με κατατρέχουν ερινύες για την απουσία μου από το φύτεμα.

Δεν γνωρίζω αν η ταχύτατη ανάπτυξη των φυτών οφείλεται στον ξενόγλωσσο τίτλο κάτω από τον οποίο έγιναν οι δύο, παρακαλώ, δενδροφυτεύσεις , κι αν εγώ δικαιούμαι να ... σκιάζομαι κάτω από τις πελώριες κλάρες τους που καλύπτουν το κτίριο από την βάση μέχρι την βασανισμένη στέγη του. Αλήθεια , ποιος την διαχειρίζεται;

Πριν δηλώσω τα στοιχεία μου , θέλω να ξεκαθαρίσω το θέμα του δεκάρικου που ζητάνε για να πάρουν μέρος οι μη Γαλατσιώτες, δηλαδή οι μη ψηφοφόροι . Δεν είμαι δημότης Γαλατσίου και δεν ψηφίζω στο Δήμο Γαλατσίου. Ελέγχω , όμως 30 ψήφους στο Γαλάτσι που ψηφίζουν τον κάθε φορά σίγουρο και εγγυημένο- προτεινόμενο από το σύστημα δήμαρχο που θα τον ξαναψηφίσουν, αν τους το ζητήσω! .

Για δύο λόγους δυσκολεύομαι να καταθέσω το δεκάρικο. Πρώτον γιατί είμαι πένης, δεν μου περισσεύουν και δεύτερον για λόγους αρχής. Δεν συμβιβάζονται οι 30 ψήφοι και δεκάρικο! .Σκέπτομαι να τρέξω λάθρα, δηλώνοντας ψεύτική γαλατσιώτικη διεύθυνση. Αν, όμως, με ανακαλύψουν ; Θα με απαλλάξουν οι 30 ψήφοι;

Οφείλω να κάνω γνωστούς τους λόγους της συμμετοχής μου, εγώ ο Ελληναράς, στο... αγαπημένο 2ο Galatsi Night Run. Δεν είναι μόνον ότι με θέλγει ο... Ελληνικός τίτλος, είναι και η, όπως προπαγανδίζεται «προώθηση της συμμετοχής των δημοτών και κατοίκων του Γαλατσίου στον αθλητισμό και τη σωματική άσκηση».

Πράγματι, στα χρόνια μας , με τις άοκνες προσπάθειες του Δήμου μας , αυτή η δυνατότητα του αθλητισμού παρέχεται απλοχερώς στον Γαλατσατσιώτη/σσα.

Στο Γαλάτσι , και πριν ,αλλά τώρα τα έργα του μετρό, έχουν φέρει τον/την δημότη κοντά στον αθλητισμό παρέχοντάς τους άπειρες ευκαιρίες, να προπονήσει το σώμα του , πηδώντας εμπόδια, αποφεύγοντας λακκούβες , πισωγυρίζοντας σε αποκλεισμένους δρόμους..... ως το καθημερινό «Δελτίο ατυχημάτων πόλης»

°Ο ΜΠΑΓΑΣΑΣ°

Πληροφοριακά Στοιχεία: Δημιουργήθηκε : 14 Απρίλιος 2025

Αφορμή για την παρούσα σημείωση, στάθηκε το κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό βιβλίο «Όνειρα και Αυταπάτες» του συμπολίτη μας Ηλία Χορταριά. Είναι ένα μουσικό ταξίδι στο Γαλάτσι και στις γύρω γειτονιές από αυτό, όπου κυριαρχεί η πανκ μουσική, η κλασική ροκ, όλα τα είδη μάλλον της ροκ, από έναν άνθρωπο που έζησε από «μέσα» τα πράγματα από μικρός. Άκουγε μουσική, συμμετείχε σε μπάντα, έδωσε συναυλίες -έστω σε μικρούς χώρους-, διάβαζε για τη μουσική και πιθανόν μέσα σε όλα τα άλλα, να είναι από μόνος του και μία μικρή «μουσική εγκυκλοπαίδεια» της ροκ μουσικής.

Μου άρεσε το βιβλίο του Ηλία Χορταριά, είναι καλογραμμένο, βιωματικό, και μας δείχνει μία όμορφη πλευρά της πόλης μας που αγνοούμε. Πολλά μάλλον αγνοούμε για το Γαλάτσι, είτε γεννηθήκαμε σε αυτό είτε όχι. Η πόλη μας έχει στην καθημερινότητά της σκληρό πρόσωπο, οι άνθρωποί της όμως κάθε άλλο παρά σκληροί είναι.

«Οι γείτονες δε βλέπανε με καλό μάτι την όλη φάση του στούντιο. Η εικόνα ενός χώρου, όπου διάφορα άτομα (πάνκηδες. Ροκάδες, μαλλιάδες κλπ.) μπαινοβγαίναν συνεχώς, ενώ παράλληλα μηχανές μεγάλου κυβισμού παρκάρανε απ’ έξω, δεν άρεσε καθόλου στα “καθώς πρέπει” μάτια τους». Πράγματι, η εικόνα που μας δίνει εδώ ο συγγραφέας, δείχνει ότι υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι που φοβούνται αυτό που δεν κατανοούν, το δαιμονοποιούν και φυσικά το καταγγέλλουν «στις αρχές» δια τα περαιτέρω.

«Όσο κι αν ακούγεται ασυνήθιστο για κάποιον που ακούει ροκ μουσική, είχαμε αρχίσει να συχνάζουμε και σε ντισκοτέκ. Στο Γαλάτσι υπήρχαν τότε τρείς ντίσκο. Η Face, η Olympic Venus και η Barbados». Εδώ να συμπληρώσω και να πω, ότι εμείς οι κάπως μεγαλύτεροι από τον Ηλία Χορταριά και την παρέα του, όταν θέλαμε ν’ ακούσουμε καθαρή ροκ και Jazz, πηγαίναμε στον «Νάρκισσο», στο πίσω μέρος του κτιρίου (στη σούδα) πριν από την Alpha Bank. Φυσικά και στο No Name που πίσω από τη μπάρα και τις μουσικές επιλογές ήταν ο αείμνηστος (κι αυτός) Λάκης Σπαγάκος.

«Στη Barbados συνεχίζαμε να πηγαίνουμε, επίσης πολύ συχνά και να αράζουμε με τις ώρες. Εκεί, κάτω από τα φωτορυθμικά και τις πολύχρωμες μπάλες, πίναμε τα ποτά μας περιμένοντας να περάσει η ώρα και να βάλει τραγούδια των Cure και άλλων αγαπημένων συγκροτημάτων, ώστε να πάμε στην πίστα και να “χτυπηθούμε” λίγο. Εκεί ήταν που πρωτογωριστήκαμε και με τον Σπύρο τον “Αμερικάνο”, έναν πάνκη ο οποίος είχε ένα συγκρότημα που λεγόταν Αντίστροφη Μέτρηση». Ίσως να μην γνωρίζει ή να μην θυμάται ο συγγραφέας ότι «Ο Σπύρος ο Αμερικάνος», ήταν ο αείμνηστος Σπύρος Σπυρόπουλος που δυστυχώς «έφυγε» πριν από μερικούς μήνες εντελώς ξαφνικά.

Είναι εντυπωσιακό νομίζω το πως συνδέονται διαφορετικοί άνθρωποι του καλλιτεχνικού κόσμου στη πόλη μας. Πρόσφατα σχετικά ανακάλυψα μία συνεργασία του Γιώργη Πιλάλα (Ζώρζ Πιλαλί) με την εικαστικό κ. Ηλιάνα Νοεά σε βίντεο στο YouTube. Η κυρία Νοεά, άνθρωπος της πόλης μας, μεγαλουργεί στην Αμερική αλλά είναι άγνωστη ακόμα και στους γείτονές της επί της Λ. Βέϊκου. Οι πραγματικοί καλλιτέχνες είναι άνθρωποι σεμνοί και επιλέγουν φυσιολογική ζωή. Η πόλη μας έχει πάρα πολλούς ανθρώπους των τεχνών, μουσικούς, ηθοποιούς, εικαστικούς κτλ. που δεν οχλαγωγούν.

Ο συμπολίτης μας Ηλίας Χορταριάς, μέσα από το βιβλίο του, μας φανερώνει μία πλευρά της πόλης μας, την πιο αγνή της, όπου οι άνθρωποί της δημιουργούν. Η βιωματική βόλτα του στα μουσικά στέκια της περιοχής μας, οι ανησυχίες των ανθρώπων αυτών για έναν διαφορετικό κόσμο χωρίς φθόνο και βία, τα μικρά και καθημερινά που πραγματεύεται, είναι όσα μας αγγίζουν αλλά τα ξεχνάμε. Κάπου αλλού λέει: «η σχολική χρονιά της πρώτης Γυμνασίου έφτανε στο τέλος της. Όσον αφορά της αθλητικές δραστηριότητες, είχα σταματήσει από τον Α.Ο. Γαλατσίου, γενικώς δεν έδωσα καθόλου σημασία στο ποδοσφαιρικό μου μέλλον. Αν και μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες από τον προπονητή μου τον Κούλη (εννοεί τον Κούλη Γιαννικόπουλο), είχα ήδη πάρει τις αποφάσεις μου. Θα αφοσιωνόμουν στη μουσική και στις παρέες μου».

Εν τέλει, διαβάζοντας το βιβλίο του Ηλία Χορταριά, κάνεις νοερά μία βόλτα στο Γαλάτσι, όχι το παλιό, όχι αυτό της μιζέριας και της συνεχούς από τότε τσιμεντοποίησης. Και εδώ γεννιέται και το ερώτημα, «πως μία συνοικία που στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από προοδευτικούς ανθρώπους, επέτρεψε την δίχως τέλος κατρακύλα της;». Μία πρόχειρη απάντηση ίσως να είναι: «διότι οι σοβαροί άνθρωποι δεν ασχολούνται με το παρακμιακό πολιτικό σύστημα από την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια κι εντεύθεν».

Στο έντονα γκρίζο χρώμα της πόλης μας, το βιβλίο «Όνειρα & Αυταπάτες», προβάλει το φως και την πεποίθηση ότι τίποτα ακόμα δεν έχει χαθεί. Η βιωματική πορεία ενός συμπολίτη μας μέσα από μουσικές ατραπούς τη δεκαετία 1980-90, έχει τη δύναμη και διαλύει κάθε τι γκρίζο και ασαφές.

Ο Πεζοπόρος του Hard Rock