e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Γιώργος Μαρκόπουλος

 

ΕΚΛΟΓΕΣ-ΜΑΪΟΣ 2019

loading...

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

loading...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

loading...

                                          

Δεν  έφθανε η μόνιμη παραχώρηση στους Σκάι κ.λ.π.των δύο σπουδαίων αιθουσών .Ήρθε και η καταιγιστική διαφήμιση των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται στο ΠΑΛΑΙ, που έχουν κάνει το Γαλάτσι σημείο πανελλαδικής αναφοράς.Περνάει η αίσθηση ότι η πόλη μας έχει …προκόψει πολιτιστικά .Τα επιτυγχάνει αυτά η διαφήμιση.
Ορισμένα μόνον ερωτήματα :

- Ο ηχοφωτιστικός και λοιπός εξοπλισμός ( καθίσματα κ.λ.π. ) στη μεγάλη σάλα θα φύγουν από το χώρο, όταν τελειώσει αυτός ο κύκλος των εκδηλώσεων;

- Αληθεύει ότι ο εξοπλισμός και  οι τεχνικοί που έστησαν την εγκατάσταση ( ριζική ανακαίνιση  του χώρου) ήταν εισαγόμενοι;

- Μήπως οι επιχειρηματίες ήρθαν για να μείνουν;

- Πόσοι Γαλατσιώτες –γαλατσιώτισες, δούλεψαν τις ημέρες αυτές στο ΠΑΛΑΙ ( έστω σαν παρκαδόροι); Τι έκανε ο Δήμος προς τούτο;

- Ο ρόλος,η συμμετοχή του Δήμου στα έσοδα μήπως εξαντλείται στην προσφορά καθαριότητας των χώρων με ανοιχτό το θέμα της δαπάνης του ηλεκτρικού ρεύματος;

- Ποιος και με τι όρους έχει υπογράψει την σύμβαση παραχώρησης των εγκαταστάσεων; Η  Ε.Τ.Α.Δ.; Ποιος ο ρόλος του Δήμου;

- Στην πόλη της αφωνίας,οι αθλητικοί σύλλογοι που έκαναν χρήση του  χώρου των εκδηλώσεων , πως αντιμετωπίζουν την κατάσταση;   Δεν ακούσαμε κάτι σχετικό με τις        "ωραίες"  προηγούμενες κουβέντες των αθλητικών παραγόντων,ορισμένοι από τους οποίους  φιλοδοξούν να σώσουν την πόλη και πάλιν (!)… χάριν της νεότητας! 

- Ο περιαύλιος πράσινος χώρος μήπως πρέπει να θεωρηθεί `` προστατευόμενος``;

- Τι αισθήματα προκαλεί σε ``ταγούς`` και σε ``αιρετούς``,συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης,  ο βανδαλισμός του με την μετατροπή του σε άναρχο  γκαράζ Ι.Χ. αυτοκινήτων και σκουπιδιάρικών; 

- Το "νεκροταφείο " αυτοκινήτων και μηχανών (σε άλλη πλευρά), σε ποια λογική και σε ποια αισθητική υπακούει; Το μικρό κακό  τώρα, αν αφεθεί θα γίνει μεγαλύτερο.
Έτσι πραγματοποιούνται τα οικολογικά ανομήματα : σιγά – σιγά και με πολύ   `` λογική ``

-Αν αυτά γίνονται ερήμην του Δήμου ( πολύ απίθανο ) τι είδους αντίδραση έχει προβάλλει ο Δήμαρχος και Δημοτικό Συμβούλιο; Πότε και με ποιό τρόπο ενημέρωσαν τους πολίτες; Ούτε κουβέντα από τους ``περί τον πολιτισμό`` περισπούδαστους παράγοντες της πόλης. Τέλος,στην  πόλη του αυτοκινήτου, η ασήμαντη πρόνοια για τον πεζό ( άσπρες διαγραμμίσεις)   που παντού έχουν χάσει το χρώμα τους, μήπως πρέπει να…ασπρίσουν; 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

 

 

 

Γράφουν "Οι Ένοικοι τού Κόσμου"

Το γραφείο μου στο σπίτι, είναι ένα κλασικό ξυλόγλυπτο αριστούργημα καρυδιάς. Γύρω μου, οι βιβλιοθήκες έχουν καλύψει σχεδόν και τους τέσσερις τοίχους του μεγάλου δωματίου, κι αφήνουν ένα κενό – εκεί που υπάρχει το τζάκι. Γύρω από το τζάκι υπάρχει το σαλόνι μου. Τα αναμμένα κεριά δίνουν απόκοσμη έκφραση στα σκληρά χαρακτηριστικά του προσώπου μου που η υποκρισία μου τα μαλακώνει όταν βρίσκομαι μπροστά στο ακροατήριο.

Σε αυτό κάθομαι τώρα και η σκέψη μου επιστρέφει στο παρελθόν.   

 Στο σχολείο θυμάμαι, ήθελα πάντα να ξεχωρίζω και η προσοχή των συμμαθητών μου να είναι πάνω μου, γι’ αυτό δημιουργούσα συνεχώς προβλήματα. Ήμουν αλαζόνας, ήμουν εκκεντρικός, πολλές φορές ένιωθα τις μεγάλες διαφορές που είχα εγώ με όλους εκείνους τους συμμαθητές μου. Στο τέλος, κατάφερνα και γινόμουν ο αρχηγός. Μερικοί με αποκαλούσαν φαφλατά. Αυτό όμως δεν το ανεχόμουν (αν και το δεχόμουν σιωπηλά) και επειδή πάντα ήθελα να εντυπωσιάζω έβαλα σαν σκοπό να γίνω ρήτορας.

Διάβαζα επί παντός επιστητού.  Έχω διαβάσει τους περισσότερους σοφούς (αρχαίους και σύγχρονους)  που μιλάνε για ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία και για τις υπόλοιπες αρετές που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος - και επειδή δεν μπορούσα να τους κατανοήσω υποβάθμιζα τα νοήματα τους και τους ερμήνευα με βάση το συμφέρον και τις προκαταλήψεις μου.

Έτσι τα κατάφερα και έγινα  αυθεντία. Αυθεντία ονομάζω το μέτρο της άγνοιάς μου. Και άγνοια υπάρχει σε όλα τα πεδία (επιστημονικό, θεολογικό, κοινωνικό, πολιτικό), και αυτή την άγνοια συμπληρώνω με αυθαίρετα συμπεράσματα και δόγματα. Κατάφερα να γίνω ο παγκόσμιος μεταλλάκτης. Μετέτρεπα όλο τον ανθρώπινο φόβο σε ελπίδα για μια ιδανική κοινωνία (σ’ αυτόν ή τον άλλο κόσμο) χωρίς βία, ενώ εγώ εξακολουθούσα να είμαι βίαιος.  Το ακροατήριο που ήταν γεμάτο φόβο (όπως και εγώ) προσπαθούσε να  καλύψει το κενό μέσα από τις θεωρίες μου που θα έδιναν τέλος στις ανασφάλειες και στις αγωνίες τους.

 

Με την πάροδο του χρόνου η ματαιοδοξία μου μεγάλωνε. Απόκτησα τον σεβασμό  της κοινωνίας. Όταν βρίσκομαι ανάμεσά της, στον δρόμο, σε ένα αμφιθέατρο, σε ένα γκαλά, σε μια εκκλησία, σε μια συγκέντρωση ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, στον οποιονδήποτε ναό της σκέψης, με κοιτάζουν με δέος, και πολλές φορές έχω ακούσει να σιγοψιθυρίζουν: «Να ο διανοούμενος». Ήθελα να είμαι παντού αναγνωρίσιμος και όλοι να με θαυμάζουν. Αυτό το κατάφερα μάλλον εύκολα διαπιστώνοντας ότι οι άνθρωποι στο πέρασμα μου χαμήλωναν το κεφάλι τους και με χαιρετούσαν με σεβασμό. Είχα γίνει το μέτρο της μειονεξίας τους.

… Περιμένοντας την επόμενη διάλεξη κάνω την αυτοκριτική μου. Θα έλθει μια ομάδα ανθρώπων να πάρουν από την γνώση μου.

Το αγαπημένο μου θέμα διάλεξης είναι για τη ζωή και το νόημά της. Αγνοώντας ότι η σκέψη είναι υποσύνολο της ζωής, αγωνιζόμουν μάταια μέσω αυτής να δώσω απαντήσεις. Παρατηρώ ότι ο τρόπος που η σκέψη την ερμηνεύει λόγω του περιορισμού της είναι λάθος. Στηρίζεται σε θεολογικές, φιλοσοφικές και επιστημονικές απόψεις και δημιουργεί πλάνες. Και πάνω σ’ αυτές τις πλάνες βασίζω την αυθεντία μου, μετατρέποντας με τη ρητορική μου τέχνη τη Γνώμη μου σε γνώση σας.  Όσο μεγαλύτερη είναι η άγνοια μου όσο και η εντύπωση που θέλω να δημιουργήσω, τόσο περισσότερο χρησιμοποιώ πομπώδεις εκφράσεις, ασαφή νοήματα και αφηρημένες έννοιες, και όσο οι ακροατές δεν με καταλαβαίνουν τόσο περισσότερο με περνάνε για σοφό. Έτσι η προσπάθεια μου να συντηρήσω αυτό το είδωλο μέσα στο ακροατήριο (αλλά και έξω από αυτό) με απομονώνει. Εξωτερικά είμαι ο θεός ενώ εσωτερικά αισθάνομαι ερείπιο. Στέκομαι σαν κακομοίρης σε παλιές και αποτυχημένες αντιλήψεις  που η ρητορική μου δεινότητα εμφανίζει σαν νέες. Αρκεί αυτές να εκφράζουν το συμφέρον μου (αυτό το τονίζω σιωπηλά μέσα μου).

 

Ναι, εγώ είμαι διανοούμενος. Είναι αδύνατον να συζητήσει κανείς μαζί μου γιατί θεωρώ δεδομένο ότι μόνο εγώ ξέρω και όλοι εσείς έχετε άγνοια.. Εσείς, φοβάσθε μόνοι σας να προχωρήσετε στην ζωή. Επειδή δεν μπορείτε να σταθείτε στα πόδια σας, σας προσφέρω δεκανίκια. Εγώ, είμαι εδώ, για εσάς. Σαν ενεργειακό βαμπίρ απορροφώ την ενέργεια σας μέσω του θαυμασμού που έχετε για μένα και σας προσφέρω ηρεμία μέσω της ύπνωσης των … λόγων μου.

 

Πραγματικά απορώ μερικές φορές, σκεφτόμενος, τι θα κάνατε χωρίς εμένα. Ποιόν θα είχατε για να σας μαθαίνει την ζωή. Την ζωή που φοβάσθε να κοιτάξετε κατάματα, να την ζήσετε όπως ακριβώς είναι (και όχι όπως το ατομικό συμφέρον απαιτεί να είναι) να γευτείτε την κάθε της στιγμή, να νιώσετε την αύρα της χαράς της. Την αληθινή Ζωή που είναι έξω από τον περιορισμό της σκέψης και της σύγκρουσης που αυτή δημιουργεί. Η δράση της καθαρής ενέργειας (που είναι υπεράνω του νόμου δράσης -αντίδρασης και δημιουργεί σύγκρουση άρα και  φθορά) είναι νοημοσύνη. Βρίσκεται  πάντα στο παρόν και βρίσκεται στην ενότητα και στην ανιδιοτέλεια και όχι στη διαίρεση και στην ιδιοτέλεια που δημιουργεί η σκέψη.. Αδρανειακές δυνάμεις (ή κατά κόσμο συνήθειες) και προκαταλήψεις που αντιτίθενται στην εξέλιξη και διασπούν το σύνολο, δεν επιτρέπουν την εφαρμογή νέων ιδεών και προωθούν την αναβλητικότητα (σήμερα είμαι προβληματικός αλλά σε ένα αβέβαιο μέλλον θα γίνω σωστός). 

 

Τελειώνοντας την τελευταία διάλεξη, η αδημονία και η λίμπιντο είχαν φθάσει στο αποκορύφωμά τους. Περιμένω τώρα τις εκδηλώσεις θαυμασμού και τα χειροκροτήματα του ακροατηρίου μου, που πάντα τονώνουν τη ματαιοδοξία μου. Η διάλεξη τελείωσε αλλά τα χειροκροτήματα δεν ήλθαν. Στέκονταν όλοι όρθιοι και σιωπηλοί. Εκείνη τη στιγμή διέκρινα στα παγωμένα βλέμματα όλων, ότι όλη την ενέργεια που τους είχα αφαιρέσει τόσα χρόνια, απαιτούσαν να τους την επιστρέψω.

 

Από θύτης είχα καταντήσει θύμα. Το είδωλο που τόσα χρόνια προσπαθούσα να συντηρήσω έσπασε. Μ΄ αυτή τη σκέψη κατέρρευσα στο έδρανο. Τότε τα χειροκροτήματα άρχισαν.

 

"Οι Ένοικοι τού Κόσμου"

 

Υποψήφιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι

Απόψεις

loading...

Άλλα νέα

loading...

Συνέβη στο Γαλάτσι

loading...