e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

ΕΚΛΟΓΕΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2019

loading...

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

loading...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

loading...

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί κι αποχαιρετισμοί. Απλοί, καθημερινοί. «Γεια, τα λέμε αύριο» ή «Καλό χειμώνα, του χρόνου πάλι εδώ».  Από αυτούς που λέμε κάθε μέρα, φεύγοντας από το σπίτι, τη δουλειά, μετά από μια πεταχτή συνάντηση στο δρόμο. Ανώδυνοι, συχνά χωρίς νόημα ή ίσως και με κάποια ανακούφιση. Τόσο απλοί, που σχεδόν ποτέ δεν αντιλαμβανόμαστε τη βαρύτητά τους. Ίσως να μην ξαναδούμε ποτέ τον άνθρωπο που αποχαιρετάμε, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. 

Άλλοι, που σου αφήνουν ένα ψήγμα θλίψης και νοσταλγίας. Ένας φίλος που φεύγει για καιρό, ο αδερφός σου, ο γιος, η μάνα που ήρθε για λίγες μέρες από μακριά και αυτές πέρασαν γρήγορα. Στεκόμαστε σε λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, κενοί, υποκρινόμενοι ότι είναι εντάξει, μη θέλοντας να βαρύνουμε αυτόν που φεύγει. Χαμογελάμε ψεύτικα, μιλάμε ανόητα για την επόμενη φορά που θα ξαναέρθει, ενώ μέσα μας μετράμε τους μήνες και μας φαίνονται πολλοί.

Ο αποχαιρετισμός μιας κατάστασης. Το παιδί που τελείωσε το νηπιαγωγείο, τη φετινή σχολική τάξη κι εσύ ξέρεις ότι ποτέ ξανά δε θα είναι το ίδιο. Με συγκίνηση λέμε αντίο στους δασκάλους. Μια σχέση, που πρέπει να αφήσουμε να φύγει, γιατί πια δεν έχει νόημα ή γιατί παραείναι τοξική για τα μέτρα μας. Μια αγάπη χωρίς αντίκρισμα, που μόνο σκέψεις προκαλεί. Μια δουλειά γιατί βρήκαμε κάτι καλύτερο, γιατί δε μας κάνει, γιατί η κρίση μας απέλυσε. Αποχαιρετάμε με ντροπή τους συναδέλφους κι ελπίζουμε να πάμε παρακάτω.  

Ο θάνατος. Ο πιο δημοκρατικός αποχαιρετισμός, συμβαίνει σε όλους. Ο τελεσίδικος. Αφήνεις τον άνθρωπό σου να φύγει. Οφείλεις να πας παρακάτω. Δεν έχει πισωγυρίσματα εδώ. Πρέπει να συνεχίσεις. Κλαις, ατσαλώνεσαι, τέλος. Φτάνει η στιγμή που λες το τελειωτικό αντίο. Το αντίο με το μεγαλύτερο και δυσκολότερο κύκλο. 

( Και μαθαίνεις  οτι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις, και οτι, αλήθεια, έχεις δύναμη, και οτι, αλήθεια, αξίζεις. Και μαθαίνεις… μαθαίνεις, με κάθε αντίο μαθαίνεις.  Χόρχε Λούις Μπόρχες)

"Αφιερωμένο στον Κώστα Καλεσάκη και την αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια που μας δίδαξε"

"Ειρήνη Χατζούδη"

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

 

 

Συζήτηση πρώτη εισαγωγική:  ‘’  Άκου φιλαράκο΄’’

Κάποιοι δεν έχουν σταματημό, είτε μιλάνε είτε  πιάνουν τη πέννα η κάθονται στο p/c. Γενικά  είναι φλύαροι. Και όταν είσαι φλύαρος χάνεις την καλοπροαίρετη διάθεση και μετά  πας κατ ευθείαν στη στρέβλωση.                                                                                                                                    

Δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος προσωπικά είναι θύμα της στρέβλωσης, μιας και στη μικρή κοινωνία μας όλοι γνωριζόμαστε και κάποιοι έχουμε δώσει διαχρονικά τις εξετάσεις μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις θύμα της στρέβλωσης είναι ο ίδιος ο  φλύαρος που την προκαλεί. Χάνει εντελώς τη σοβαρότητά του.

Όταν όμως θύμα στρέβλωσης είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα της πόλης ( δομικό )  όπως το ΠΑΛΑΙ, για το οποίο χύνεις δηλητήριο, τη ζημιά την κάνεις.                                                  

Μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα αναξιοπιστίας του   ‘’ όλοι εναντίον όλων ‘’    να έρχεσαι κι εσύ και να πυροβολείς, εκ του ασφαλούς, σπεκουλάροντας στην ευμετάβλητη συνείδηση του  συντηρητικού  πολίτη που μένει μακρυά από  το ΠΑΛΑΙ και τις συλλογικότητες , ( μόνο ο εαυτός του τον ενδιαφέρει) ,τότε  τη… δουλίτσα σου την κάνεις.                                                                                                                                                        

Τζογάρεις στη ‘’ λογική ‘’ του δημότη που τσιμπάει στα… αμείλικτα επιχειρήματα του κόστους συντήρησης και δεν σε ενδιαφέρει  πώς να δώσουμε κάποια διέξοδο  στα χιλιάδες  παιδιά της πόλης- περιοχής  που ασφυκτιούν μπροστά στην αδιάφορη για τη περιοχή πολιτεία.

Το παίζεις ουδέτερος και άμωμος , δεν κρύβεται όμως η λαγνεία της εξουσίας επάνω σου και χωρίς να θέλεις να ενημερωθείς και να καταλάβεις, χωρίς να σεβαστείς τη 15χρονη ιστορία της πόλης σου που είναι γραμμένη παράλληλα με την διεκδίκηση του ΠΑΛΑΙ, εσύ ζητάς …….εγγυήσεις  απ αυτούς που δημιουργούν γεγονότα, μη θέλοντας να καταλάβεις ότι τα κινήματα είναι  η σύμπτωση, η  συνάντηση των ενεργών πολιτών αδιάκριτα καταγωγής και κομματικής τοποθέτησης για τη προβολή και τη διεκδίκηση ενός μεγάλου θέματος.

Υποκρίνεσαι πως δεν καταλαβαίνεις ότι αντικειμενικά  σε  χειρίζεται και σε αξιοποιεί  μία εξουσία που δεν εννοεί να ηγηθεί, κατά καθήκον τουλάχιστον, στη διεκδίκηση του ΠΑΛΑΙ στην σημερινή ευνοϊκήσυγκυρία. Αφήνεσαι  στους σκοπούς της δηλώνοντας υποκριτικά ότι στέκεσαι κριτικά απέναντί της, ενώ τα έργα σου δηλώνουν αλλοιθωρισμό, αν όχι  εξάρτηση.

Άκου φιλαράκο:  Ο δρόμος της αρετής δεν είναι δύσκολος ,ακόμη και τώρα.Αρκεί να έχεις αυτοσεβασμό και να μετράς το μπόι σου. Το να επιχειρείς να ψηλώσεις χρειάζεται να χάσεις στοιχεία από τον καλό εαυτό σου, αν υπάρχει  τέτοιος. Θα λυπηθούμε πραγματικά ,αν χρειασθεί να μιλήσουμε κι εμείς με τον τρόπο σου.

Toυ Ίκαρου Πετρόπουλου

ΥΓ.Ο "φιλαράκος" πάντως, τη φορά αυτή δεν είναι ο Τ.Π

Στο επόμενο: Η δεύτερη πραγματική, πλέον, συζήτηση για το ΠΑΛΑΙ.

 ‘’Το Δημοτικό Συμβούλιο της  2.6.2015’’

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

Απόψεις

loading...

Άλλα νέα

loading...

Συνέβη στο Γαλάτσι

loading...