e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

ΕΚΛΟΓΕΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2019

loading...

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

loading...

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

loading...

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Χθες, Παρασκευή 27 Μάρτη, από το μεσημέρι μέχρι βράδυ, ο Α.Βαρελάς ,αντιδήμαρχος καθαριότητας του Δήμου Αθήνας , μαζί με υπηρεσιακούς παράγοντες του Δήμου, βρέθηκε στην έδρα της Ε’. Δημοτικής Κοινότητας   (Πατησίων 237 ), για μία εκτεταμένη συζήτηση με τους Συλλόγους της περιοχής σχετικά με τη καθαριότητα. Η πρωτοβουλία ανήκει στον πρόεδρο της Δ. Κοινότητας, συνάδελφο  κ.Διον. Αδαμόπουλο, που με διακριτικότητα διηύθυνε τη συζήτηση που αποδείχθηκε αποτελεσματική, γιατί ο κ. Α.Βαρελάς απέπνεε γνώση και ειλικρίνεια. Η ΔΡΑΣΗ και η ‘’ Κίνηση φορέων και πολιτών  Γαλατσίου, Ν.Ιωνίας και Ε΄Δημοτικής Κοινότητας για τη διάσωση του ΠΑΛΑΙ ‘’ ήταν εκεί .                                                                                                                          

Δεν θα σταθώ στα θέματα που θίχτηκαν,  ούτε στο ΠΑΛΑΙ  για το οποίο εμείς στο Γαλάτσι έχουμε να πούμε πολλά .Περιορίζομαι στο ότι, για μία ακόμη φορά,   ο αντιδήμαρχος, δηλώνοντας ότι εκφράζει τη πολιτική του Δήμου Αθήνας  και συνεπώς και του  Δήμαρχου κ.Γ. Καμίνη ,επανέλαβε με έμφαση τη γνωστή θετική  θέση του Δημοτικού Συμβουλίου και την ετοιμότητά του να συμβάλλει με τεχνικούς του Δήμου μαζί με αντίστοιχους της περιφέρειας Ατιικής για  μία ΄΄ μελέτη’’. Γιά να  οριοθετηθεί, έτσι, η παραπέρα πορεία αξιοποίησης και της παράδοσης του ΠΑΛΑΙ  στη νεολαία και στο πολιτισμό της περιοχής.                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

Θα σταθώ ,όμως, στο ότι ο κ.Βαρελάς, αναγνώρισε ως μέγιστο θέμα την χρήση των δρόμων της πόλης για ‘’ αφόδευση ‘’ από ανθρώπους, ανέστιους η περιφερόμενους. Eκανε βέβαια και μία ιστορική αναφορά στο θέμα ξεκινώντας από το κλείσιμο των δημόσιων ,υπόγειων συνήθως, ‘’ ουρητηρίων’’ μετά τη διαμόρφωση των πλατειών και σταθμών του ΜΕΤΡΟ  στην Ομόνοια, στην Κάνιγγος, στην  Βάθης, στο  Σύνταγμα…Αναγνώρισε ,επίσης, ότι καμία μέριμνα δεν εκδηλώθηκε παρά την αύξηση της …ζήτησης.                                                                                                                                                                                      

Ο νους μου πέταξε και  στη πόλη μας, όπου το φαινόμενο έχει εμφανισθεί εδώ και καιρό ,ιδιαίτερα στα σύνορα με την Κυψέλη και  όχι μόνο σε πάρκα. Εχουμε πει ότι δεν είναι απλά θέμα καθαριότητας ,είναι θέμα πολιτισμού ο εθισμός μιάς κοινωνίας με το φαινόμενο της χρήσης του Δημόσιου χώρου και του δρόμου ως τουαλέτας, χωρίς αυτή ( κοινωνία )  να αντιδρά, όχι βέβαια πυροβολώντας τον "αποθέτοντα" δυστυχή που δεν τολμά να μπει σε μία καφετέρια  "να κάνει τη δουλειά του" , αλλά που δεν απαιτεί στοιχειώδη μέτρα.                                                                                                                                                                              

Όμως σε εμάς, στο Γαλάτσι, ακόμη κι εκεί που έχουν ληφθεί μέτρα δείχνουμε εντελώς αδύναμοι να τα υποστηρίξουμε με το να κάνουμε το αυτονόητο ,δηλαδή απλά, κάποιες φορές, να φροντίζουμε το πλύσιμο υφιστάμενων δημόσιων τουαλετών. Αναφέρομαι στις στεγασμένες δίδυμες τουαλέτες, μέσα στο Αλσος Βέικου, αριστερά της β΄εισόδου ( χωρίς φύλακα ) και του …Δημοτικού Ιατρείου, δίπλα στη παιδική χαρά. Εκεί η κατάσταση είναι αφόρητη. Ο κρίσιμος χώρος – τρύπα – των ‘’ τούρκικων’’ τουαλετών έχει επεκταθεί μέχρι την είσοδο του κτιρίου από τις ‘αποθέσεις’ όσων το επισκεπτονται. Και τούτο γίνεται αναγκαστικά,γιατί  "δεν γίνεται αλλιώς ", έως ότου ο Δήμος Γαλατσίου "ανακαλύψει", ότι ανήκουν στη δικαιοδοσία του και ότι έχει χρέος να δηλώσει  " παρών".

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Aυτές τις ημέρες κορυφώνεται το δράμα που παίζεται σε βάρος της χώρας μας, «στιγμή» (με την εγελιανή έννοια του όρου) που θα απαντήσει στο ερώτημα: υποτέλεια ή εθνική ανεξαρτησία και προοδευτική πορεία με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό.

Ουσιαστικά είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα. Πώς φτάσαμε λοιπόν εδώ; Η απάντηση είναι απλή και σαφής: Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις υπέταξαν το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προόδου στο ταξικό συμφέρον της κυρίαρχης τάξης. Οι μετέπειτα αγώνες της Αριστεράς συνδύαζαν διαλεκτικά (ή έπρεπε να συνδυάζουν) το πατριωτικό (εθνική ανεξαρτησία) με το ταξικό (κοινωνική απελευθέρωση, σοσιαλισμός).

Σήμερα, εποχή της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, το κεφάλαιο (με κυρίαρχο το χρηματιστικό), με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, δεν επιχειρεί απλώς να μεταφέρει τα αποτελέσματα της κρίσης σε βάρος της εργατικής τάξης και των υποτελών στρωμάτων. Επιδιώκει να καταστρέψει όσα κέρδισαν οι λαοί την περίοδο του αιματοβαμμένου καπιταλισμού (πληρωμή της εργατικής δύναμης, κράτος πρόνοιας, προοδευτική παιδεία κ.λπ.).

Με τον οικονομικό πόλεμο, ο επί του παρόντος νικηφόρος καπιταλισμός επιδιώκει να συνθλίψει τις κοινωνικές αντιστάσεις και ταυτόχρονα να σαρώσει τα κινήματα εθνικής ανεξαρτησίας. Η χώρα μας επιλέχθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης θεωρίας και πράξης. Γιατί; Επειδή λόγω ειδικών συνθηκών, αλλά και επειδή η εγχώρια κυρίαρχη τάξη, υποτελειακή από παράδοση, θα δεχόταν πιο εύκολα αυτόν τον εθνοκτόνο ρόλο.

Η τραγική ανθρώπινη περιπέτεια θα λυθεί ή με την καταστροφή της ανθρωπότητας ή με τη νίκη των δυνάμεων του σοσιαλισμού (καταστροφή του ενός πόλου της αντίθεσης ή και των δύο, κατά τη μαρξιστική αντίληψη της ιστορίας). Η «νομοτέλεια» ισχύει και για τη χώρα μας.

Ποιος θα έπρεπε λοιπόν να είναι ο στρατηγικός στόχος της δικής μας Αριστεράς; Ενας και μοναδικός: ο σοσιαλισμός. Αλλά: η κατάσταση της χώρας μας είναι καταστροφική. Υπάρχει όμως επαναστατική κατάσταση, προϋπόθεση για τη νίκη των δυνάμεων του σοσιαλισμού; Η απάντηση είναι δεδομένη και αρνητική. Το τι θα μπορούσε να γίνει με την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και του καθεστώτος της υποτέλειας συνολικά είναι κάτι που δεν μπορούμε να το προβλέψουμε.

Συνεπώς: Με δεδομένες τις δικές μας συνθήκες, ο λαός της Αριστεράς ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα για πρώτη φορά στη χώρα μας έχουμε κυβέρνηση της Αριστεράς. Πώς έγινε το «θαύμα»; Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρινόταν στις ελπίδες των αριστερών: ήταν ένα πρόγραμμα «επαναστατικού» ρεφορμισμού. Αυτό που απαιτούσε η συγκεκριμένη «στιγμή».

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα πρόγραμμα σωτηρίας του ελληνικού λαού και οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας στο πλαίσιο της Ε.Ε., με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό (ο στρατηγικός στόχος σημειωνόταν στο τέλος του προγράμματος, χωρίς συγκεκριμενοποίηση και -συνεπώς- χωρίς να πείθει).

Ποιοι ήταν λοιπόν οι βασικοί στόχοι του προγράμματος; «Θάψιμο» του μνημονίου. Επαναδιαπραγμάτευση και κούρεμα του χρέους. Οχι εκποίηση της κρατικής περιουσίας και γενικότερα του πλούτου της χώρας. Δίκαιο φορολογικό σύστημα με κύριο στόχο το μεγάλο κεφάλαιο. Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. Κατώτερος μισθός 751 ευρώ. Βελτίωση μισθών και συντάξεων. Επαναπρόσληψη των απολυμένων και αυτών που βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας (αξιολόγηση). Προοδευτική αναμόρφωση της παιδείας. Κατάργηση των «Συμβουλίων» στα ΑΕΙ και αποκατάσταση της νομιμότητας. Ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας και κατάργηση της υποταγής της έρευνας και της παιδείας στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Επαναφορά της νομιμότητας και ανασυγκρότηση της ΕΡΤ, αρχίζοντας από μηδενική βάση. Αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.

Σημείωσα τα κυριότερα σημεία του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόγραμμα αυτό δεν υπερέβαινε τα όρια του καπιταλισμού. Δεν ήταν πρόγραμμα ρήξης με την Ε.Ε. Ηταν όμως, εάν εφαρμοζόταν, ένα πρόγραμμα σωτηρίας του ελληνικού λαού, που θα δημιουργούσε, ενδεχομένως, δυνατότητες για μια ριζοσπαστική-«επαναστατική» πορεία.

Συνολικά, το πρόγραμμα αυτό συνδύαζε διαλεκτικά το κοινωνικό με το πατριωτικό στοιχείο. Δεν επαγγελλόταν μια ανέφικτη (επί του παρόντος) επανάσταση. Ανταποκρινόταν όμως στις ανάγκες και στις δυνατότητες της «συγκεκριμένης κατάστασης» και ψηφίστηκε από τον λαό της Αριστεράς. Το πρόγραμμα καταπολεμήθηκε από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς. Εδώ θυμόμαστε τον Μπρεχτ: Δεν μας αρέσει η απόφαση του λαού; Να αλλάξουμε λοιπόν λαό!

Θα ήταν μήπως αποδεκτό αυτό το θετικά ρεφορμιστικό πρόγραμμα από τους λύκους της Ε.Ε., υπαλλήλους και αφεντικά; Η σύγκρουση θα ήταν δυνατόν να αποφευχθεί; Μια θετική απάντηση θα προϋπέθετε αφέλεια: υποτίμηση της αναλγησίας του κεφαλαίου και των υπηρετών του. Γιατί κυρίως οι Γερμανοί αντέδρασαν με αυτή την απάνθρωπη σκληρότητα; Το βασικό, κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν το πρόβλημα του χρέους. Οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι είχαν στόχο να συντρίψουν τη δυνατότητα μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη. Να σβήσουν το αχνό φως που φαινόταν να ανατέλλει στον ορίζοντα της ηπείρου και να επιβεβαιώσουν το δόγμα της αιωνιότητας του καπιταλισμού και του μονόδρομου.

Ημέρες διαβουλεύσεων, σκληρών μαχών, αναλγησίας των τοκογλύφων, αποκάλυψη της μικρότητας των υπαλλήλων του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Κατάληξη σε μια απόφαση που εγκρίθηκε από το Γιούρογκρουπ. Αλλά οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν και ίδωμεν. Σημειώνω τα βασικά σημεία της ελληνικής πρότασης.

Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Μείωση του ΦΠΑ. Δίκαιο φορολογικό σύστημα και -συνεπώς- φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου. Εκσυγχρονισμός της φορολογικής και τελωνειακής διοίκησης. Ελεγχος των δημόσιων δαπανών. Μεταρρύθμιση της κοινωνικής ασφάλισης. Σύγχρονη δημόσια διοίκηση και καταπολέμηση της διαφθοράς. Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου καυσίμων και προϊόντων καπνού. Μείωση του αριθμού των υπουργείων από 16 σε 10. Στον καθαυτό οικονομικό τομέα, εφαρμογή του μέτρου των δόσεων και αντιμετώπιση των τραπεζικών και μη εξυπηρετούμενων δανείων κ.λπ. Πολιτική για την προώθηση της ανάπτυξης κ.λπ. Ολα αυτά θα μπορούσε να τα κάνει και μια μη υποτελής αστική κυβέρνηση.

Ομως και σε αντίθεση με παλιότερες δεσμεύσεις: Δεν θα καταργηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί. Επανεξέταση ιδιωτικοποιήσεων που δεν έχουν προκηρυχθεί. Ενοποίηση οργανισμών, υιοθέτηση βέλτιστων πρακτικών της Ε.Ε. Θα εκποιηθεί λοιπόν κρατική και μη περιουσία; Ο αρμόδιος υπουργός το αρνείται. Ενοποίηση του ΤΑΙΠΕΔ με οργανισμούς αντί για κατάργηση (αν «δεν πουλάμε», τι χρειάζεται το ΤΑΙΠΕΔ;).

Επιμήκυνση της δανειακής σύμβασης. Στην περίοδο αυτή θα ισχύει το σημερινό μνημόνιο; Επιτυχία ήταν η μείωση του λεγόμενου «πρωτογενούς πλεονάσματος», αυτής της απάτης σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Ως προς την εργασία: Αξιοποίηση βέλτιστων πρακτικών της Ε.Ε. σε όλο το εύρος της νομοθεσίας (βέλτιστες πρακτικές!) Σχέδιο προσωρινής απασχόλησης για τους ανέργους.

Εξυπνη προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (έξυπνη αντί αποκατάσταση!) με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης (ευελιξία και δικαιοσύνη: ασύμβατες έννοιες). Ως προς την ανθρωπιστική κρίση: ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Κουπόνια τροφίμων (επιστρέφουμε στο 1941!). Και επίσης: εξασφάλιση ότι η μάχη κατά της ανθρωπιστικής κρίσης δεν θα έχει αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο (σολομώντεια λύση: και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη).

Δόθηκε μια σκληρή μάχη. Ο πόλεμος δεν τελείωσε. Να βοηθήσουμε το λαϊκό κίνημα για να μας βοηθήσει. Και ας μη βιαζόμαστε να καταδικάζουμε! Ας πιέζουμε προς ριζοσπαστικές λύσεις και ας είμαστε αντικειμενικοί όταν κρίνουμε. Και να ξέρουμε ότι το ρεφορμιστικό πρόγραμμα χρειάζεται χρήμα και το χρήμα το έχει ο εχθρός. Κριτική, ναι! Αλλά σοβαρή, επιστημονική και δημιουργική. Αν πέσει η κυβέρνηση, θα ξανάρθουν οι καταστροφείς της Ελλάδας. Και από κοντά, το φίδι της Χρυσής Αυγής. Εγινε ένα λειψό βήμα. Ας βοηθήσουμε το επόμενο.

Συντάκτης: Ευτύχης Μπιτσάκης

Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου

Πηγή Εφημερίδα των Συντακτών

Απόψεις

loading...

Άλλα νέα

loading...

Συνέβη στο Γαλάτσι

loading...