e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Το παρακάτω σημείωμα γράφεται σήμερα Δευτέρα 29.6.15 βραδάκι αφού, μέσα από την ΕΡΤ1,  ‘’χόρτασα’’ για πολλές ώρες Ολάντ, Γιούνγκερ ,Σουλτς, Μέρκελ – Γκάμπριελ και Σαμαρά (τώρα θυμήθηκε ντιμπέιτ με Τσίπρα !),ενώ νωπές είναι οι εικόνες από  χθεσινή εμφάνιση Νταισεμπλούμ. Μένω  στην ενοχλητική σημείωση ότι όλοι τους ( εκτός Μέρκελ)με την ανοίκεια επέμβασή τους υπέρ του ΝΑΙ επιβεβαίωσαν ότι η Ευρώπη έχει πρόβλημα ηγεσίας.                                     

Κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει  ότι η απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για δημοψήφισμα  υπαγορεύθηκε και από λόγους τακτικισμού.  Μπροστά στο πλήρες ‘’΄ξεβράκωμα’’ που απαιτούσαν οι δανειστές, η κυβέρνηση , ίσως, σκέφθηκε να  ‘’ξεπλύνει’’ και τη δική της πρόταση ( 47 σελίδες ) που αποτελούσαν, επίσης, ξεβράκωμα με το εσώρουχο στα γόνατα. όμως ποιος θα κατηγορήσει για τακτικισμό τον Δαβίδ όταν μάχεται τον Γολιάθ;

Κανένας ,όμως, δεν πρέπει να ισοπεδώσει την πεντάμηνη κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια που( ανιστόρητα) κατέβαλε για μία ‘’έντιμη’’ συμφωνία Όπως, επίσης, κανένας δεν μπορεί   να παραβλέπει τον κίνδυνο ανατροπής της κυβέρνησης  που επιχειρείται από τα Ευρωπαικά διευθυντήρια και το ντόπιο κατεστημένο που επιστράτευσε παλιούς αλλά  και νέους ,ίδιας κοπής, πολιτικούς .                                                                                                                                                                                                

Ήταν εφικτή μία ‘’έντιμη’’ συμφωνία με τη πολιτική που εφάρμοσε η κυβέρνηση; Φαντάζει αδύνατη . Πόσο μάλλον όταν αυτή  η πολιτική ήταν σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση των προ των εκλογών θέσεων – διακυρήξεών  της.

Ανεξάρτητα τακτικισμών και πιθανών  δεύτερων σκέψεων της κυβέρνησης, η επιλογή του ΟΧΙ στις προτάσεις – τελεσίγραφο  των δανειστών είναι η μόνη επιλογή. Αρκεί το ΟΧΙ να εμπλουτισθεί με μία πατριωτική τεκμηρίωση - επιχειρηματολογία για μία εθνικά λιγότερο επώδυνη συμφωνία. Εμείς να δώσουμε το νόημα σε ένα ΟΧΙ που θα σηματοδοτεί κοινωνική αφύπνιση για κράτημα του ΣΥΡΙΖΑ εντός των τειχών της αριστεράς, με ρίσκα βέβαια και λιγότερα λάθη.                                                          

Είναι σαφώς προτιμότερη  η σημερινή κυβέρνηση από οποιαδήποτε άλλη που θα προέκυπτε από ανασύνθεση του πολιτικού τοπίου.  Και, εδώ που φθάσαμε, η υπογραφή  μίας τέτοιας συμφωνίας  είναι εφικτή, γιατί οι εταίροι – δανειστές  μπορεί να είναι αλλεργικοί στην αριστερά ,ενδιαφέρονται όμως  κι αυτοί για την επίτευξή της.  Έχουν κι αυτοί σοβαρούς  λόγους να μην βγει από το μαντρί η Ελλάδα .Θα πάθουν κι αυτοί ομολογημένη και μάλλον απροσδιόριστη ζημιά. Άλλωστε Ευρώπη δεν είναι μόνο οι Νταισεμπλούμ, Σόιμπλε, Τουσκ, Σουλτς , Ραχόι κ.λ.π.Είναι και οι λαοί της.

Μεταξύ των δύο επιλογών του ΝΑΙ η ΟΧΙ του δημοψηφίσματος::

----  Υπερίσχυση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα  μπορεί εσωτερικά και μικροπολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ να το ερμηνεύσει ως νίκη του.Στη σημερινή όμως,  οριακά ισορροπημένη( ακόμη)   χώρα μας ,μπορεί να αποδειχθεί πύρρειος, αν δεν ερμηνευθεί σωστά και δεν επενδυθεί σε ένα μείγμα πολιτικής υψηλών απαιτήσεων. Έχει τεράστια σημασία ο χειρισμός ενός πλειοψηφικού ΟΧΙ. Έχει τεράστια σημασία η συνειδητοποίηση των ιστορικών στιγμών που διέρχεται η Ελλάδα. Το επιχείρημα των κομμάτων  της αντιπολίτευσης και των ευρωπαίων αξιωματούχων ότι το ΟΧΙ ισοδυναμεί με δραχμή και έξοδο από το ευρώ ,μπορεί να καλλιεργεί  και να αγγίζει τις φοβίες  τω ν απλών κατοίκων( ουρές σε ΑΤΜ Κ.Λ.Π.) στερείται όμως σοβαρότητας.                                                                                                                                                                                

Δεν υπάρχει  καμία προυπόθεση δραχμής ,όχι γιατί δεν θα αποτελούσε εθνική λύση ,αλλά γιατί ούτε η κυβέρνηση είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τα σοβαρά προβλήματα του μεταβατικού σταδίου, όσο, κυρίως, γιατί ούτε η κοινή γνώμη είναι προετοιμασμένη για μία τέτοια σοβαρή θεσμική αλλαγή.                          

Στις δοσμένες συνθήκες, αν επιχειρηθεί κάτι τέτοιο, με αυτή τη στάση – πολεμική όλου του ντόπιου  πολιτικού φάσματος και με εχθρικά τα ευρωπαικά διευθυντήρια, η σημερινή κυβέρνηση δεν θα μακροημερεύσει. Μετάβαση σε εθνικό νόμισμα απαιτεί άλλου είδους ριζοσπαστικές πολιτικές και χρονικό ορίζοντα ζύμωσης.

---- Στην αντίθετη πλευρά δεν χρειάζεται ανάλυση του τι θα σήμαινε ένα ΝΑΙ στη πρόταση των δανειστών. Το υπόλογο πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει ξεσπαθώσει υπέρ της αποδοχής του υποκρινόμενο ότι η άλλη πρόταση μας βγάζει εκτός Ευρώπης!  Δεν το πιστεύουν .Όμως μικροπολιτικά τους εξυπηρετεί γιατί η προπαγάνδα τους αγγίζει κομμάτια της κοινωνίας                                                                              Υπερίσχυση του ΝΑΙ θα ήταν μία νομιμοποίηση, μία εθελούσια υποταγή κι ένα ευχαριστώ από πάνω στους δανειστές που το μόνο που τους  ενδιαφέρει είναι  να πάρουν και το τελευταίο ευρώ από τα δάνεια που με ευκολία μας παρείχαν για να  αγοράζουμε τα  προιόντα και τις υπηρεσίες τους, συντηρώντας έτσι τις συνθήκες παραγωγής και εργασίας στις χώρες τους. Αδιαφορούν δε παντελώς για το πόνο ,τη δυστυχία και την καταστροφή της χώρας που υποκρίνονται ότι θέλουν να διασώσουν .                           

Την Κυριακή, λοιπόν, ψηφίζουμε ΟΧΙ, όχι μόνο για τους παραπάνω λόγους ,αλλά και  γιατί απέναντί του έχει όλες τις πολιτικές δυνάμεις  που οδήγησαν στην παρακμή και  χρεοκόπησαν τη χώρα και που  ,ελέω της πεντάμηνης  κυβερνητικής πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ , αντί να κρυφτούν, σήκωσαν κεφάλι παραμερίζοντας τις εμφύλιες διαμάχες τους.  

Toυ Ίκαρου Πετρόπουλου

 Γαλάτσι  29.6.15

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

Τον έχω τόσο ονειρευτεί, 

τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του 

που πια 

είναι αδύνατο να μην υπάρχει... 

"Χρίστος Λάσκαρης"

Θέλω μια ζωή χωρίς φόβο. Χωρίς τις νέες λέξεις που έχουν κυριαρχήσει στις ώρες μας. Χωρίς θεσμούς, τρόικα, δανειστές, ψεύτικα πολιτικά παιχνίδια. Χωρίς να χρειάζεται να σκέφτομαι πως θα είναι το αύριο των παιδιών μας. 

Θέλω μια ζωή χωρίς ψέματα. Που όλοι θα μπορούμε να σταθούμε απέναντι από τον καθρέφτη μας και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στα μάτια. Κι έπειτα τους άλλους. Χωρίς ανασφάλειες που πληγώνουν τους γύρω μας, χωρίς συμπλέγματα που μειώνουν την αξία μας. Χωρίς μικρές χαζομάρες που διαλύουν την καθημερινότητά μας.

Θέλω μια ζωή χωρίς γυάλες. Χωρίς προστατευτικά κιγκλιδώματα που κρατάνε τον εαυτό μας μακριά από τους άλλους, τάχα για να μην τον πληγώσουν. Χωρίς συναισθηματικές αναπηρίες που, ναι, είναι πολύ βολικές, αλλά μετατρέπουν τη ζωή μας σε μια άνυδρη έρημο. 

Θέλω μια ζωή σε μια καλύτερη πόλη. Εκεί που ο ένας θα σέβεται τον άλλον. Που δε θα ρυπαίνουμε, δε θα διπλοπαρκάρουμε, δε θα κλέβουμε τη σειρά του άλλου στο σούπερ μάρκετ. Εκεί που τα σχολεία μας θα αφήνονται ελεύθερα να διδάξουν πραγματικά, εκεί που οι εκπαιδευτικοί μας δε θα προσβάλλονται επειδή έκαναν τη δουλειά τους, όσο καλύτερα μπορούσαν, εκεί που θα αναγνωρίζεται έστω και το ένα βήμα μπροστά.

Πολλοί με λένε ονειροπόλα. Όσοι πιστεύουν στα ζώδια το δικαιολογούν έτσι: ψαράκι δεν είσαι; Κάτσε εκεί στην υπέρμετρη φαντασία σου.

Αλλά δυστυχώς «η πραγματικότητα είναι κάτι δευτερεύον που διέκοψε για λίγο τα μεγάλα μας σχέδια» (Τάσος Λειβαδίτης). 

Της Ειρήνης Χατζούδη

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

 

 

Ότι θα 'ρχόταν καιρός που θα αναλογιζόμαστε ‘’ που είσαι Βασίλη Παπαδιονυσιου», εμείς οι ελάχιστοι που,στα χρόνια της παντοδυναμίας του,στεκόμασταν απέναντί του ,δεν το φανταζόμαστε .Το αναλογίζομαι χρόνια τώρα όταν παρακολουθώ συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Το αναλογίσθηκα και στη χθεσινή συνεδρίασή του ( 22.6.15 ), μία ημέρα μετά την επιστροφή μας από την Κωνσταντινούπολη.                                                                                                        

 Ο Παπαδιονυσίου, αυταρχικός και αλαζόνας γιά εμάς, Χαρισματικός και ηγέτης γιά τους πολλούς ήταν πραγματικός άρχοντας στο θρόνο του. Απόλυτα κυρίαρχος στη θέση του, τόσο ως προς τη γνώση των αντικειμένων του Δήμου και των θεμάτων του Δημοτικού Συμβουλίου, όσο και ως προς την πίστη- αφοσίωση των συμβούλων του, δεν αναλωνόταν σε φλυαρίες και σε κοινολογίες.                                                                                                                                                    

Ήξερε και διάλεγε τον τρόπο που αυτός θα απαντούσε ,όχι πάντοτε με το λόγο,  αλλά και τη σιωπή η τη κλασσική του  χειρονομία, να βάζει δηλαδή  το πούρο του στο στόμα, το χέρι στη τσέπη και να εξέρχεται της αιθούσης χωρίς να ζητάει από τον Παπαδόπουλο να κάνει διάλειμμα. Συνήθως αυτό γινόταν όταν ο λόγος δινόταν στον Νέστωρα Χατζούδη που, γνώστης των θεμάτων, τον στρίμωγνε. Δεν άφηνε όμως στον Νέστωρα τις τελικές εντυπώσεις.   Ο τελικός του λόγος ήταν που μας τρέλαινε. Δεν αερολογούσε, μας πήγαινε όμως περίπατο όταν δεν είχε απαντήσεις .Και κυρίως ,ενώ δεν ήταν ρήτορας ,ήταν σπουδαίος στις ατάκες – πειράγματα. Εδώ ήταν όλο το ζουμί .Πηγαίναμε στο Δημοτικό Συμβούλιο για να θυμώσουμε αλλά και να γελάσουμε με τις έξυπνες ,ενίοτε εκνευριστικές κορώνες του .Ήταν όμως εύστοχες και έβγαζαν γέλοιο. Αυτό ο ίδιος  το καταλάβαινε και το επεδίωκε ,χωρίς ό ίδιος να γελάει.                                                                                                                                                      

Μοναδικός, όμως ,στην απέναντι πλευρά της αίθουσας ήταν και  ο Νέστωρας που εφοδιασμένος με ότι  ποιο λεπτομερειακό στοιχείο για κάθε θέμα  από τον Βασίλη Ζαφειράκη που άγρυπνα παραμόνευε πίσω του με ένα φάκελλο, εξανάγκαζε τον Παπαδιονυσίου να έρχεται μελετημένος. Ήταν αυτός ,ίσως ,ένας από τους λόγους που ο Δήμαρχος  δεν  ‘’ πήγαινε’’ καθόλου τον Β.Ζαφειράκη.                                                                                                                                                                        

Η πολιτεία του Β.Παπαδιονυσίου θα πρέπει να βγει σε βιβλίο. Δεν ξέρω αν και πόσο θα αναφερθεί ο Νέστωρας στο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει.                                                                    

Ξεκίνησα όμως για το χθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο. Δεν άντεξα. Ήμουν όμως εκεί στην εξέλιξη μιάς ανούσιας – αστείας αντιπαράθεσης γιά τον πολιτισμό στο Γαλάτσι που ,κατά τους άρχοντές μας, εξαντλείται  στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις στο θέατρο του Άλσους Βέικου.Η αντιπαράθεση δεν ήταν βέβαια για το πώς θα ξεπροβάλει στη πόλη  ο οργανωμένος πολιτισμός με την αξιοποίηση και τη στήριξη στις ζωντανές δυνάμεις της πόλης , αλλά για το πόσο περισσότερα χρήματα διέθεσαν οι προηγούμενοι Δήμαρχοι για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις και για το ποιoς Δήμαρχος και ποιος αρμόδιος επί του πολιτισμού παράγοντας  ήταν ο αποτελεσματικότερος στη προσέλκυση…χορηγών!                                                                                                                                                        

Δεν κατάλαβα αν κάποιος από τους διαπληκτιζόμενους παράγοντες σκέφθηκε ότι τέτοιου μεγέθους κονδύλια ( 350.000€  τα παλιότερα χρόνια ) για το Γαλατσιώτικο φεστιβάλ , στα χέρια ανθρώπων που πονάνε τον πολιτισμό ,η πόλις σήμερα θα ήταν αρκετές σκάλες ψηλότερα.                                                                                                                                                                        

Όσο δε για την επιχορήγηση των Ι. Ναών Αγ. Γλυκερίας και Αγίας Ειρήνης για πολιτιστικές εκδηλώσεις που ήταν γραμμένο στην  Η.Δ. της συνεδρίασης δεν ξέρω τίποτα.   Το μόνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι ,στο Γαλάτσι αλλά και αλλού,  αρκετοί στηρίζουν τη Δημοτική και πολιτική  καριέρα τους στους παπάδες. 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 Στο επόμενο: Κωνσταντινούπολη και η  Δεύτερη συζήτηση γιά το ΠΑΛΑΙ.

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

    

 

Στην  συγκέντρωση που καλέστηκε στο Σύνταγμα την Τετάρτη το βράδυ, προσωπικά θα πάω, αλλά με έναν και μόνο σκοπό:

Την αποδυνάμωση του κλίματος φόβου που θέλουν κάποιοι να επιβάλουν στον ελληνικό λαό, ώστε να αποτραπεί η ρήξη της ελληνικής κυβέρνησης με την ευρωελίτ.

Δεν θα πάω φυσικά ούτε για να στηρίξω τις 47 σελίδες της κυβερνητικής πρότασης, ούτε για να παζαρέψω το 0,25% του πρωτογενούς πλεονάσματος, ούτε για να πανηγυρίσω την εκποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού που περιλαμβάνεται σε αυτήν την συμβιβαστική πρόταση.

Αντιλαμβάνομαι το όλο σκηνικό, ως «μια παράσταση που έπρεπε να παιχτεί», με σκοπό να έχουμε ακόμα μεγαλύτερο ηθικό πλεονέκτημα, μετά την (κατά τη γνώμη μου, αναπότρεπτη) ρήξη. Το βλέπω σαν ένα άλλο ακόμα στοιχείο επιβεβαίωσης της εχθρικής προς τον ελληνικό (και όχι μόνο…) λαό από τη μεριά μιας ευρωελίτ που έχει εκτροχιάσει την Ενωμένη Ευρώπη από την κατεύθυνση της ισότιμης συνύπαρξης των λαών της.

Μετά τα αμέτρητα «λάθη» των δύο πρώτων Μνημονίων, οι ίδιοι τεχνοκράτες συνεχίζουν να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως αυθεντίες για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και απανάπτυξης που έχει χτυπήσει ολόκληρη την Ευρώπη, ιδιαίτερα τις περιφερειακές χώρες και σε εξαιρετικό βαθμό την Ελλάδα.

Μετά την οφθαλμοφανή (και από τους ίδιους πλέον παραδεκτή!) αποτυχία να ρυθμίσουν με το νεοφιλελεύθερο τσεκούρι το τεράστιο χρέος που κρέμεται συνολικά πάνω από την Ευρώπη, το μόνο που ενδιαφέρει πλέον την ευρωελίτ είναι να αποτρέψει την στροφή προς την Αριστερά της ευρωπαϊκής κοινωνίας. Ο πόλεμος ενάντια στην χώρα μας, είναι ο πόλεμος ενάντια στην Δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, τα δικαιώματα, το εργατικό κίνημα.

Ο στόχος της ευρωελίτ είναι ένας:

Να ηττηθεί η Αριστερά στην Ελλάδα, είτε με την ανατροπή της, είτε με τον εξευτελιστικό συμβιβασμό της.

Δεν υπάρχει «οικονομοτεχνική διαφορά». Υπάρχει μία ακραία πολιτική αντίθεση – άρα δεν υπάρχει καμία υποτιθέμενη «πολιτική λύση»! Ή θα τους νικήσουμε ή θα μας ισοπεδώσουν.

Σε αυτή την ιστορική στιγμή ο ελληνικός λαός θα είναι αυτός που θα πει το μεγάλο «ΟΧΙ». Ένα «ΟΧΙ» που –όπως και το προηγούμενο το ‘40- θα σημαίνει αγώνες, θα σημαίνει στερήσεις, θα σημαίνει θυσίες. Έτσι όμως είναι τα «ΟΧΙ» και γι’ αυτό αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της συλλογικής μας συνείδησης στην οποία με περηφάνια ανατρέχουμε στα «δύσκολα».

Οι αγώνες του λαού μας ορθώθηκαν με τα μεγάλα «ΟΧΙ».

Οι θυσίες που ζητήθηκαν για τα «ΝΑΙ» πήγαν χαμένες.

Τα «ΝΑΙ» τα παίρνει το …Ποτάμι…

Τα «ΝΑΙ», τις μεταλλαγμένες «συνταγές», τα Ζάππεια, τις «απαγκιστρώσεις», τα «δεν υπάρχει άλλη λύση», τα έφτυσε η Ιστορία και τα έστειλε στο περιθώριο, όχι από άκρατη αγωνιστική διάθεση του λαού, αλλά γιατί διέλυσαν την κοινωνία, διέλυσαν τις εργασιακές σχέσεις, πτώχευσαν τα λαϊκά στρώματα, καταρράκωσαν τους μικρομεσαίους, επιβράβευσαν τους πραγματικούς ενόχους και ξεθώριασαν την ελπίδα.

Η Αριστερά έχει μία μόνη εντολή από την Ιστορία:

Να δρομολογήσει την ασφαλέστερη πορεία ώστε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού και να γίνει το παράδειγμα για το αυριανό «ΟΧΙ» των ευρωπαϊκών λαών.

16.06.2015

Δημήτρης Βουζουναράς

Αγ. Θεόδωροι Κορινθίας

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί κι αποχαιρετισμοί. Απλοί, καθημερινοί. «Γεια, τα λέμε αύριο» ή «Καλό χειμώνα, του χρόνου πάλι εδώ».  Από αυτούς που λέμε κάθε μέρα, φεύγοντας από το σπίτι, τη δουλειά, μετά από μια πεταχτή συνάντηση στο δρόμο. Ανώδυνοι, συχνά χωρίς νόημα ή ίσως και με κάποια ανακούφιση. Τόσο απλοί, που σχεδόν ποτέ δεν αντιλαμβανόμαστε τη βαρύτητά τους. Ίσως να μην ξαναδούμε ποτέ τον άνθρωπο που αποχαιρετάμε, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. 

Άλλοι, που σου αφήνουν ένα ψήγμα θλίψης και νοσταλγίας. Ένας φίλος που φεύγει για καιρό, ο αδερφός σου, ο γιος, η μάνα που ήρθε για λίγες μέρες από μακριά και αυτές πέρασαν γρήγορα. Στεκόμαστε σε λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, κενοί, υποκρινόμενοι ότι είναι εντάξει, μη θέλοντας να βαρύνουμε αυτόν που φεύγει. Χαμογελάμε ψεύτικα, μιλάμε ανόητα για την επόμενη φορά που θα ξαναέρθει, ενώ μέσα μας μετράμε τους μήνες και μας φαίνονται πολλοί.

Ο αποχαιρετισμός μιας κατάστασης. Το παιδί που τελείωσε το νηπιαγωγείο, τη φετινή σχολική τάξη κι εσύ ξέρεις ότι ποτέ ξανά δε θα είναι το ίδιο. Με συγκίνηση λέμε αντίο στους δασκάλους. Μια σχέση, που πρέπει να αφήσουμε να φύγει, γιατί πια δεν έχει νόημα ή γιατί παραείναι τοξική για τα μέτρα μας. Μια αγάπη χωρίς αντίκρισμα, που μόνο σκέψεις προκαλεί. Μια δουλειά γιατί βρήκαμε κάτι καλύτερο, γιατί δε μας κάνει, γιατί η κρίση μας απέλυσε. Αποχαιρετάμε με ντροπή τους συναδέλφους κι ελπίζουμε να πάμε παρακάτω.  

Ο θάνατος. Ο πιο δημοκρατικός αποχαιρετισμός, συμβαίνει σε όλους. Ο τελεσίδικος. Αφήνεις τον άνθρωπό σου να φύγει. Οφείλεις να πας παρακάτω. Δεν έχει πισωγυρίσματα εδώ. Πρέπει να συνεχίσεις. Κλαις, ατσαλώνεσαι, τέλος. Φτάνει η στιγμή που λες το τελειωτικό αντίο. Το αντίο με το μεγαλύτερο και δυσκολότερο κύκλο. 

( Και μαθαίνεις  οτι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις, και οτι, αλήθεια, έχεις δύναμη, και οτι, αλήθεια, αξίζεις. Και μαθαίνεις… μαθαίνεις, με κάθε αντίο μαθαίνεις.  Χόρχε Λούις Μπόρχες)

"Αφιερωμένο στον Κώστα Καλεσάκη και την αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια που μας δίδαξε"

"Ειρήνη Χατζούδη"

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

 

 

Συζήτηση πρώτη εισαγωγική:  ‘’  Άκου φιλαράκο΄’’

Κάποιοι δεν έχουν σταματημό, είτε μιλάνε είτε  πιάνουν τη πέννα η κάθονται στο p/c. Γενικά  είναι φλύαροι. Και όταν είσαι φλύαρος χάνεις την καλοπροαίρετη διάθεση και μετά  πας κατ ευθείαν στη στρέβλωση.                                                                                                                                    

Δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος προσωπικά είναι θύμα της στρέβλωσης, μιας και στη μικρή κοινωνία μας όλοι γνωριζόμαστε και κάποιοι έχουμε δώσει διαχρονικά τις εξετάσεις μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις θύμα της στρέβλωσης είναι ο ίδιος ο  φλύαρος που την προκαλεί. Χάνει εντελώς τη σοβαρότητά του.

Όταν όμως θύμα στρέβλωσης είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα της πόλης ( δομικό )  όπως το ΠΑΛΑΙ, για το οποίο χύνεις δηλητήριο, τη ζημιά την κάνεις.                                                  

Μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα αναξιοπιστίας του   ‘’ όλοι εναντίον όλων ‘’    να έρχεσαι κι εσύ και να πυροβολείς, εκ του ασφαλούς, σπεκουλάροντας στην ευμετάβλητη συνείδηση του  συντηρητικού  πολίτη που μένει μακρυά από  το ΠΑΛΑΙ και τις συλλογικότητες , ( μόνο ο εαυτός του τον ενδιαφέρει) ,τότε  τη… δουλίτσα σου την κάνεις.                                                                                                                                                        

Τζογάρεις στη ‘’ λογική ‘’ του δημότη που τσιμπάει στα… αμείλικτα επιχειρήματα του κόστους συντήρησης και δεν σε ενδιαφέρει  πώς να δώσουμε κάποια διέξοδο  στα χιλιάδες  παιδιά της πόλης- περιοχής  που ασφυκτιούν μπροστά στην αδιάφορη για τη περιοχή πολιτεία.

Το παίζεις ουδέτερος και άμωμος , δεν κρύβεται όμως η λαγνεία της εξουσίας επάνω σου και χωρίς να θέλεις να ενημερωθείς και να καταλάβεις, χωρίς να σεβαστείς τη 15χρονη ιστορία της πόλης σου που είναι γραμμένη παράλληλα με την διεκδίκηση του ΠΑΛΑΙ, εσύ ζητάς …….εγγυήσεις  απ αυτούς που δημιουργούν γεγονότα, μη θέλοντας να καταλάβεις ότι τα κινήματα είναι  η σύμπτωση, η  συνάντηση των ενεργών πολιτών αδιάκριτα καταγωγής και κομματικής τοποθέτησης για τη προβολή και τη διεκδίκηση ενός μεγάλου θέματος.

Υποκρίνεσαι πως δεν καταλαβαίνεις ότι αντικειμενικά  σε  χειρίζεται και σε αξιοποιεί  μία εξουσία που δεν εννοεί να ηγηθεί, κατά καθήκον τουλάχιστον, στη διεκδίκηση του ΠΑΛΑΙ στην σημερινή ευνοϊκήσυγκυρία. Αφήνεσαι  στους σκοπούς της δηλώνοντας υποκριτικά ότι στέκεσαι κριτικά απέναντί της, ενώ τα έργα σου δηλώνουν αλλοιθωρισμό, αν όχι  εξάρτηση.

Άκου φιλαράκο:  Ο δρόμος της αρετής δεν είναι δύσκολος ,ακόμη και τώρα.Αρκεί να έχεις αυτοσεβασμό και να μετράς το μπόι σου. Το να επιχειρείς να ψηλώσεις χρειάζεται να χάσεις στοιχεία από τον καλό εαυτό σου, αν υπάρχει  τέτοιος. Θα λυπηθούμε πραγματικά ,αν χρειασθεί να μιλήσουμε κι εμείς με τον τρόπο σου.

Toυ Ίκαρου Πετρόπουλου

ΥΓ.Ο "φιλαράκος" πάντως, τη φορά αυτή δεν είναι ο Τ.Π

Στο επόμενο: Η δεύτερη πραγματική, πλέον, συζήτηση για το ΠΑΛΑΙ.

 ‘’Το Δημοτικό Συμβούλιο της  2.6.2015’’

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

Της Ειρήνης Χατζούδη

Κατεβαίνω ένα γνώριμο δρομάκι της γειτονιάς. Σκέφτομαι πόσα χρόνια το έχω ανεβοκατέβει. Πόσες φορές έχω πατήσει στα χνάρια του. Είναι νύχτα κι έχει ησυχία. Περίεργο, στη γειτονιά δε φοβάσαι ποτέ, ό,τι ώρα κι αν είναι. Βλέπω στον τοίχο το γνωστό Α μέσα στον κύκλο του. Άλλο ένα σύνθημα των αναρχικών. Παραβλέπω την προέλευσή του. Φωτιά σε όλα τα κελιά, έγραψε αυτός ο νεαρός. Σκέφτομαι πως είναι της γειτονιάς και πως νιώθει τη γειτονιά κελί. Έπειτα σκέφτομαι πόσα κελιά κουβαλάμε όλοι. 

Το κελί που φτιάχνει καθένας μας για το εαυτό του. Πρέπει να είμαι έτσι, όπως μου έμαθαν, με δίδαξαν, με μεγάλωσαν. Είμαι έτσι όπως με μεγάλωσαν. Μάλλον χειρότερο αυτό. Ή δεν είμαι έτσι, όπως με έμαθαν να είμαι. Γίνομαι αντισυμβατικός σώνει και ντε για να κάνω εντύπωση. Ή γίνομαι κάτι άλλο, γιατί δεν έχω κάποιον να μου δείξει το σωστό. Μεγαλώνω «μόνος» και φτιάχνω τα δικά μου σίδερα. Τα γυαλίζω, τα καθαρίζω κι έπειτα καμαρώνω. 

Τα σχολεία-κελιά, λίγο παρακάτω, στο γκρίζο τσιμεντένιο κτίριο της Γκράβας, εκεί που μεγαλώσαμε οι περισσότεροι. Ο σκοτεινός, μακρύς διάδρομος που σε τρόμαζε. Οι κρύες αίθουσες, οι γερασμένοι καθηγητές, η απαρχαιωμένη διδασκαλία. Η σκόνη της κιμωλίας, που κατακάθιζε πάνω στο κελί της εκπαίδευσης. Ο λάθος τρόπος μάθησης, η λάθος κατεύθυνση, τα ξεπερασμένα βιβλία. Οι στρατιές φοιτητών, μεγαλύτεροι, συνομήλικοι, μικρότεροι, που στοιβαζόμαστε σε μια θέση κάτω από τον ήλιο. Φτάσαμε σχεδόν στα σαράντα κι έχει ακόμα συννεφιά.

Η καθημερινότητα. Η σκληρή φυλακή μας. Ξυπνάς πρωί, τρως βιαστικά, φροντίζεις, ντύνεις, μπαίνεις στο αυτοκίνητο, τρέχεις. Να πας τα παιδιά σου στο σχολείο, να πας δουλειά, να συμμαζέψεις, να πας αγγλικά, ωδείο, κολυμβητήριο, να γυρίσεις, να μελετήσεις, να κοιμίσεις, να παίξεις, να αντέξεις, να δουλέψεις. Να βρεις την αντοχή να έχεις μετά κάτι να πεις. Να φτάσει το τέλος της μέρας και να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου. Να νυχτώσεις και να έχεις τη διάθεση να κάνεις τον απολογισμό σου κι αυτός ο απολογισμός να μη σε πετάξει στην απομόνωση γι’ απόψε. 

Ο Monsieur Minimal ακούγεται στο alone του να πολεμάει τη φυλακή της μοναξιάς του. Αυτό πάλι που το πας… 

(Sometimes I need

to have you by my side

but, that would be a lie

Since you left me here alone

Words I'd like to say hard but true

never come to you

till they fade, fade away)

Της Ειρήνης Χατζούδη

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

Ναι, φαντάζομαι τι σκέφτηκες. Εκείνον εκεί τον έρωτά σου. Το κορίτσι από το σχολείο, το συμφοιτητή σου, που μετά από λίγο καιρό σε παράτησε, την εφηβική σου αγάπη από τη γειτονιά, εκείνη τη σχέση που δεν πήγε, όπως περίμενες. Μια τσιμπιά σου έχει απομείνει, κάθε φορά που σκέφτεσαι αυτό το παρελθόν. Μια πικρία ανακατεμένη με λίγη ελπίδα. Ακόμα και μετά από χρόνια περιμένεις ότι ίσως κάτι έχει αλλάξει. Ότι θα συναντηθείτε στο δρόμο και θα καταλάβεις κάτι αλλιώτικο από αυτό που φαίνεται. Συχνά τα σχέδια σου ματαιώνονται. Δεν φαίνεται να είσαι και τόσο απαραίτητος, όσο νόμιζες. 

Κοίτα λίγο πιο πέρα. Τα όνειρα. Ξεκίνησες με κάστρα, ιππότες, πριγκίπισσες, δυναμικές μάχες, έπειτα μεγάλωσες λίγο, σκέφτηκες «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;» , μηχανολόγος, γιατρός, αρχαιολόγος ναυαγίων, συντηρητής έργων τέχνης. Ήρθε η πραγματικότητα να σε χτυπήσει κατά πρόσωπο. Άφησες τα όνειρα για χάρη της καθημερινότητας. Σπούδασες κάτι πιο πρακτικό ή κάτι που έφτασαν οι δυνατότητές σου. Ή τελικά σπούδασες αυτό που ονειρεύτηκες, αλλά δεν το εξάσκησες ποτέ. Η πραγματικότητα σε προσγείωσε σε ένα μουντό γραφείο με προϊσταμένη κάποια ή κάποιον, που από τη συμπεριφορά του καταλαβαίνεις ότι έχει αληθινά πρόβλημα με την ερωτική του ζωή. Ή μπορεί και αυτός να έχει πολλά ανεκπλήρωτα μέσα του. 

Και φτιάχνουμε τις ουτοπίες μας. Αυτούς τους α-τόπους, τα εξιδανικευμένα καταφύγια μας, μπαίνουμε μέσα, κρυβόμαστε. Κοίτα γύρω σου. Μέτρα πόσες αποτυχημένες ουτοπίες γνωρίζεις. Άσε τις δικές σου. Το κράτος, που χρόνια παλεύει να γίνει αυτό που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί μας. Τους πολιτικούς, που η εφευρετικότητά τους ταλανίζεται από την κυριαρχία του ιδιωτικού, του προσωπικού, του περιορισμένα συμφεροντολογικού. Τους λίγους από αυτούς, που πιστεύουν πως θα σώσουν τον κόσμο, τη φύση, τα παιδιά, την κοινωνία, το δήμο. Κι εμείς τους κοροϊδεύουμε, τους λέμε ονειροπόλους. 

Θα ’ρθω κι εγώ μαζί σας όπου πάτε, λέει το ανεκπλήρωτο στα όνειρα (Κική Δημουλά).

Της Ειρήνης Χατζούδη

 

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

 

 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Είχε πολλά θετικά η χθεσινή ,,χωρίς εισηγητές,, αλλά με παρόντα δύο επώνυμα μέλη της πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, συζήτηση στο  ‘’ Αμπάριζα ‘’.                     Ήταν εξαιρετικά μαζική, είχε ένταση, με εμφανή την αγωνία για το που πάνε τα πράγματα με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.                                                                  

Θα ήταν αφελές να περίμενες ανοιχτή  ακύρωση προηγούμενων θέσεων από τους ομιλητές  και την αποφυγή συγκαλύψεων. Ήταν, όμως, η  συζήτηση αυτή περισσότερο ειλικρινής από άλλες αντίστοιχες άνευρες και συνεπώς πιο ενδιαφέρουσα.                                                                                                                                

Σε τέτοια  οριακή εθνική στιγμή όπως η σημερινή , η ευθύνη του πολίτη δεν επιτρέπει εύκολες αναδρομές στο χθες του ΣΥΡΙΖΑ ( κυβερνητικού και μη ) ,στις αντιφάσεις του  και σε ανέξοδη κριτική.

Όμως   φεύγοντας από το ,, Αμπάριζα,, διερωτάσαι ,τι έμεινε από μία συζήτηση, λίγο πριν την εμφάνιση του ‘’ αποτελέσματος’’ των διαπραγματεύσεων κυβέρνησης – δανειστών που οπωσδήποτε θα επιδέχεται ‘’ πολλαπλές αναγνώσεις’’;                                                                                                  

 Οπωσδήποτε το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία  επιτρέπει ορισμένα ερωτήματα χωρίς να σε εγκαλέσουν ως αντιΣΥΡΙΖΑ, όπως με την ίδια ευκολία σε χρεώνουν στο ΣΥΡΙΖΑ ,κι όχι στον εαυτό σου και στις ιδέες σου!                                                                                                                                                      

Σε μία ανισοβαρή διαπραγμάτευση ,μετά μάλιστα προετοιμασία χρόνων, με ποιό επιχείρημα προσέρχεσαι; Που και πως  μπορείς να πιέσεις εσύ ο ‘’ μικρός και αδύναμος’’ τον απέναντί σου, αποδεδειγμένα ‘’αδίστακτο , κυνικό και φαταούλα’’;  Μόνο με ηθικά διλήμματα γύρω από την ανεργία ,την εξαθλίωση του λαού σου, τις αυτοκτονίες…; Μα ξέρεις ότι δεν καταλαβαίνει από τέτοια.  Μόνο τυχόν ζημιά που θα του προκαλέσεις υπολογίζει.                                                                                                

Όταν δεν πιστεύεις και δεν έχεις προετοιμαστεί  για μία ΄’ άλλη’’ πορεία της χώρας σου, επώδυνη μεν, με μεταβατικό διάστημα όμως,  μέσα στο οποίο θα αχνοφέξει ελπίδα ‘’ κανονικής ζωής ‘’και προσέρχεσαι αφοπλιστικά με τη θέση  ‘‘όχι ρήξη ‘’, τότε τι να περιμένεις από τον ‘’ Γολιάθ ‘’;                                                                          

Και εδώ μπαίνει η αυταπάτη του ‘’ αριστερού ‘’που πολύ το χρησιμοποιείς, αλλά το έχεις κάνει αγνώριστο. Αριστερό σημαίνει αμφισβήτηση και ανατροπή  του κατεστημένου σε όλα τα επίπεδα ,όχι μόνο του κυρίαρχου οικονομικού . Όμως τα κατεστημένα συμφέροντα και αντιλήψεις δεν πρόκειται να σου παραδώσουν κάτι, επειδή εσύ θα το ζητήσεις. Η ρήξη  ,συνεπώς, είναι σύμφυτο στοιχείο της αριστεράς.    

Συμπέρασμα: Η αντίληψη που  ‘’ πέρασε’’ στο κόσμο ότι θα πάμε, θα ψηφίσουμε, θα πάρουμε τη πλειοψηφία ,θα γίνουμε κυβέρνηση και θα αρχίσει η αριστερή στροφή της χώρας μέσα από μία διαπραγμάτευση από ελάχιστους κυβερνητικούς και τεχνοκράτες δεν μυρίζει αριστερά.                                                                          

Γιατί  η μετάβαση ( σταδιακή οπωσδήποτε )από την αφόρητη σημερινή πραγματικότητα σε μία ‘’ κανονική ζωή’’ δεν πρόκειται να γίνει με ένα  ‘’ χαρτι’’ που πήρες ή σου δώσανε  (ψηφοδέλτιο) που το έριξες σε ένα κουτί (κάλπη) και μετά επέστρεψες στη ‘’ βολή ‘’ σου. Έκανες απλά μία προσωπική  επιλογή με σχετική αξία ,αν δεν συνδυαστεί με αγώνα ,μαζικό, συνεχή και συνεπώς ωραίο. Και τέτοιοι αγώνες που δίνουν περιεχόμενο στην  ‘’ επί της γης ‘’ αποστολή του ανθρώπου δημιουργούν κινήματα  που όταν είναι πολυτασικά και ακηδεμόνευτα, τότε  επωάζουν την πραγματική ,όχι γραφειοκρατική,  αριστερά και της αναθέτουν τελικά την ηγεμονία. 

Γαλάτσι 28.5.15                

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

                          

 

Μεταξύ αυτών ο Σεραφείμ Κερασιώτης ,Διευθυντής του Γαλατσιώτικου σχολείου 2ου ΕΠΑΛ, στη Γκράβα, που επιμένει στην απλότητα, στην ειλικρίνεια, στην οικολογία, δηλαδή σε  στοιχεία συμβατά με την  παιδεία του Έλληνα  που, δυστυχώς, έχουν εξοβελισθεί από το δημόσιο βίο. Τούτο και  προκύπτει από το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στη Βουλή και στις τηλεοράσεις. Αυτά τα δυσεύρετα , πλέον, στοιχεία είναι τα  κύρια χαρακτηριστικά   των  ‘’ Πανελλήνιων μαθητικών διαγωνισμών κατασκευής φωλιάς πουλιών’’ ( φέτος ο 18ος ).                                                                                                                                  

Βρεθήκαμε κι εφέτος, την Παρασκευή 29.5.15 , στο ‘’ Πάρκο Τρίτση ‘’, στο Ίλιον, σε μία πραγματική γιορτή, στη τελική φάση του 18ου διαγωνισμού  που διοργανώνει το 2ο ΕΠΑΛ, μαζί με την  ‘’ Ορνιθολογική εταιρεία ‘’ και την ‘’ Δράση για την κοινωνία τον πολιτισμό και την ποιότητα ζωής ‘’ .Στους διοργανωτές διαβάσαμε και τον Δήμο Γαλατσίου.Οι φωλιές που έχουν κατασκευασθεί από μαθητές σχολείων από όλη της Ελλάδα ( 73σχολεία) ήταν τοποθετημένες σε σειρά με νούμερα και κάθε κριτής εφοδιασμένος από την  ‘’ γραμματεία’’ του διαγωνισμού με σχετική κατάσταση βαθμολογούσε μέσα σε μία ατμόσφαιρα ευφρόσυνη, συμμετοχική ,αλληλέγγυα.                                                                        

Εδώ αξίζει η αναφορά σε μία’’διαγωνιζόμενη ‘’ φωλιά που οι παρευρισκόμενες τέσσερες μικρές μαθήτριες του σχολείου την προμόταραν με σθένος και παιδική καθαρότητα διεκδικώντας από τους σε κίνηση κριτές, μεγάλο βαθμό. Τον έδωσα. Άλλωστε ήταν αδύνατο να αντισταθείς στον παιδικό ενθουσιασμό.                                                                                      

Στη συνέχεια παρουσιάσθηκε σε οθώνη από μαθήτριες του 2ου ΕΠΑΛ, όλο το πρόγραμμα του διαγωνισμού με ιστορικές αναδρομές και φορτικές συγκινήσεις που ακουμπούσαν πρόσωπα προσφοράς, παρόντα αλλά και πρόσωπα που έχουν    ‘’ φύγει ‘’ .Στη συνέχεια σύντομοι χαιρετισμοί φορέων και  Δ/ντών – καθηγητών σχολείων και τέλος ένας μπουφές στο προαύλιο του χώρου όπου και η διακριτική παρουσία της καθηγήτριας Κας Κερασιώτη.                                                                                                      

Η ΔΡΑΣΗ αισθάνεται άνετα κάθε φορά που συμβάλει στο διαγωνισμό με ένα πούλμαν μεταφοράς στο ΙΛΙΟΝ των μαθητών και καθηγητριών/ών του 2ου ΕΠΑΛ .               Εντύπωση προκαλεί ότι από τον διαγωνισμό  απουσιάζουνν  σχολεία της περιοχής μας .Δεν έχουν οικολογικές ομάδες και σχετικούς καθηγητές τα σχολεία μας;                                                                                                                                                  

Ας κλείσουμε με την γνωστή ινδιάνικη παροιμία:                       

Δεν κληρονομήσαμε το περιβάλλον.Το δανειστήκαμε από τα παιδιά μας! 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

 

 

 

 

Μια χιουμοριστική ανάρτηση στο facebook που αποτυπώνει όλη την πραγματικότητα. Μια σκέψη που κατά βάθος έκαναν όλα τα παιδιά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κατά τη διάρκεια αυτής της  χρονιάς  ή αυτής της βδομάδας. 

Μπορεί να ιδωθεί  ως η αποτύπωση της αποτυχίας. Δεν πέτυχα ως τώρα όλα, όσα περίμενα, ήλπιζα, ήθελα. Η αποτυχία με καταπίνει.  Δε θέλω να το παλέψω άλλο. Το ρίχνω στην πλάκα, στο σορολόπ. Οι άλλοι: με περνάνε για αδιάφορη. Εγώ: μπορεί και να μη με νοιάζει, μπορεί και να με νοιάζει, μα να μη μπορώ πια να το αλλάξω, μπορεί να στενοχωριέμαι βαθιά μέσα μου και το ρίχνω στην πλάκα να ξεχαστώ.

Μπορεί να μεταφραστεί ως συμβιβασμός. Το παλεύω. Δε μου ήρθαν όλα όπως νόμιζα. Η εφαρμογή της πραγματικότητας, είναι λίγο διαφορετική από το σχεδιασμό της. Δε θα πιάσω τον πρώτο στόχο μου, καθώς δείχνουν τα πράγματα. Ωστόσο θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου έτσι. Ή έτσι. Ή αλλιώς. Δεν είναι όλα κόκκινα ή μπλε. Επιτέλους καταλαβαίνω ότι υπάρχει και το μωβ, το ροζ. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Παρηγοριέμαι. Ή έτσι θέλω να λέω.

Μπορεί να είναι μια επανάσταση. Οι γονείς μου παλεύουν για μένα από τα μικράτα μου. Πληρώνουν για μένα, αγοράζουν για μένα, τρέχουν για μένα, ζουν για μένα. Τι μου ζήτησαν; Ένα συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, μια συγκεκριμένη πόλη, μια καριέρα, που ίσως εκείνοι δεν κατάφεραν. Δεν τους το χρωστάω; Ναι. Όχι. Όχι. Χρωστάω σε  μένα. Να είμαι αυτό που μου αρέσει. 

Μπορεί να είναι ένα όνειρο. Ένα από αυτά τα απίστευτα, εφηβικά όνειρα, τα τόσο απίθανα να συμβούν. Τα τόσο όμορφα. Να μπορείς να γίνεις, να είσαι αυτό που θες, αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο. Ακόμα κι αν αυτό είναι κάτι το τόσο άπιαστο. Κανένας συμβιβασμός, μόνο το απόλυτο όνειρό. Το εκατό τοις εκατό. Να γίνεις πριγκίπισσα. Να πετύχεις. Να είσαι ευτυχισμένος. Να κάνεις όσα ονειρεύεσαι. Να ζήσεις μια χαρούμενη ζωή. Να υπάρξεις στον απόλυτο έρωτα. Να πεθάνεις χαμογελαστός. 

Το ραδιόφωνο παίζει το τραγούδι «big girls cry”. Κάτι ξέρει. Μπορεί μόνο να με ειρωνεύεται

Tης Ειρήνης Χατζούδη