e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Ναι, φαντάζομαι τι σκέφτηκες. Εκείνον εκεί τον έρωτά σου. Το κορίτσι από το σχολείο, το συμφοιτητή σου, που μετά από λίγο καιρό σε παράτησε, την εφηβική σου αγάπη από τη γειτονιά, εκείνη τη σχέση που δεν πήγε, όπως περίμενες. Μια τσιμπιά σου έχει απομείνει, κάθε φορά που σκέφτεσαι αυτό το παρελθόν. Μια πικρία ανακατεμένη με λίγη ελπίδα. Ακόμα και μετά από χρόνια περιμένεις ότι ίσως κάτι έχει αλλάξει. Ότι θα συναντηθείτε στο δρόμο και θα καταλάβεις κάτι αλλιώτικο από αυτό που φαίνεται. Συχνά τα σχέδια σου ματαιώνονται. Δεν φαίνεται να είσαι και τόσο απαραίτητος, όσο νόμιζες. 

Κοίτα λίγο πιο πέρα. Τα όνειρα. Ξεκίνησες με κάστρα, ιππότες, πριγκίπισσες, δυναμικές μάχες, έπειτα μεγάλωσες λίγο, σκέφτηκες «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;» , μηχανολόγος, γιατρός, αρχαιολόγος ναυαγίων, συντηρητής έργων τέχνης. Ήρθε η πραγματικότητα να σε χτυπήσει κατά πρόσωπο. Άφησες τα όνειρα για χάρη της καθημερινότητας. Σπούδασες κάτι πιο πρακτικό ή κάτι που έφτασαν οι δυνατότητές σου. Ή τελικά σπούδασες αυτό που ονειρεύτηκες, αλλά δεν το εξάσκησες ποτέ. Η πραγματικότητα σε προσγείωσε σε ένα μουντό γραφείο με προϊσταμένη κάποια ή κάποιον, που από τη συμπεριφορά του καταλαβαίνεις ότι έχει αληθινά πρόβλημα με την ερωτική του ζωή. Ή μπορεί και αυτός να έχει πολλά ανεκπλήρωτα μέσα του. 

Και φτιάχνουμε τις ουτοπίες μας. Αυτούς τους α-τόπους, τα εξιδανικευμένα καταφύγια μας, μπαίνουμε μέσα, κρυβόμαστε. Κοίτα γύρω σου. Μέτρα πόσες αποτυχημένες ουτοπίες γνωρίζεις. Άσε τις δικές σου. Το κράτος, που χρόνια παλεύει να γίνει αυτό που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί μας. Τους πολιτικούς, που η εφευρετικότητά τους ταλανίζεται από την κυριαρχία του ιδιωτικού, του προσωπικού, του περιορισμένα συμφεροντολογικού. Τους λίγους από αυτούς, που πιστεύουν πως θα σώσουν τον κόσμο, τη φύση, τα παιδιά, την κοινωνία, το δήμο. Κι εμείς τους κοροϊδεύουμε, τους λέμε ονειροπόλους. 

Θα ’ρθω κι εγώ μαζί σας όπου πάτε, λέει το ανεκπλήρωτο στα όνειρα (Κική Δημουλά).

Της Ειρήνης Χατζούδη

 

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

 

 

 

Μεταξύ αυτών ο Σεραφείμ Κερασιώτης ,Διευθυντής του Γαλατσιώτικου σχολείου 2ου ΕΠΑΛ, στη Γκράβα, που επιμένει στην απλότητα, στην ειλικρίνεια, στην οικολογία, δηλαδή σε  στοιχεία συμβατά με την  παιδεία του Έλληνα  που, δυστυχώς, έχουν εξοβελισθεί από το δημόσιο βίο. Τούτο και  προκύπτει από το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στη Βουλή και στις τηλεοράσεις. Αυτά τα δυσεύρετα , πλέον, στοιχεία είναι τα  κύρια χαρακτηριστικά   των  ‘’ Πανελλήνιων μαθητικών διαγωνισμών κατασκευής φωλιάς πουλιών’’ ( φέτος ο 18ος ).                                                                                                                                  

Βρεθήκαμε κι εφέτος, την Παρασκευή 29.5.15 , στο ‘’ Πάρκο Τρίτση ‘’, στο Ίλιον, σε μία πραγματική γιορτή, στη τελική φάση του 18ου διαγωνισμού  που διοργανώνει το 2ο ΕΠΑΛ, μαζί με την  ‘’ Ορνιθολογική εταιρεία ‘’ και την ‘’ Δράση για την κοινωνία τον πολιτισμό και την ποιότητα ζωής ‘’ .Στους διοργανωτές διαβάσαμε και τον Δήμο Γαλατσίου.Οι φωλιές που έχουν κατασκευασθεί από μαθητές σχολείων από όλη της Ελλάδα ( 73σχολεία) ήταν τοποθετημένες σε σειρά με νούμερα και κάθε κριτής εφοδιασμένος από την  ‘’ γραμματεία’’ του διαγωνισμού με σχετική κατάσταση βαθμολογούσε μέσα σε μία ατμόσφαιρα ευφρόσυνη, συμμετοχική ,αλληλέγγυα.                                                                        

Εδώ αξίζει η αναφορά σε μία’’διαγωνιζόμενη ‘’ φωλιά που οι παρευρισκόμενες τέσσερες μικρές μαθήτριες του σχολείου την προμόταραν με σθένος και παιδική καθαρότητα διεκδικώντας από τους σε κίνηση κριτές, μεγάλο βαθμό. Τον έδωσα. Άλλωστε ήταν αδύνατο να αντισταθείς στον παιδικό ενθουσιασμό.                                                                                      

Στη συνέχεια παρουσιάσθηκε σε οθώνη από μαθήτριες του 2ου ΕΠΑΛ, όλο το πρόγραμμα του διαγωνισμού με ιστορικές αναδρομές και φορτικές συγκινήσεις που ακουμπούσαν πρόσωπα προσφοράς, παρόντα αλλά και πρόσωπα που έχουν    ‘’ φύγει ‘’ .Στη συνέχεια σύντομοι χαιρετισμοί φορέων και  Δ/ντών – καθηγητών σχολείων και τέλος ένας μπουφές στο προαύλιο του χώρου όπου και η διακριτική παρουσία της καθηγήτριας Κας Κερασιώτη.                                                                                                      

Η ΔΡΑΣΗ αισθάνεται άνετα κάθε φορά που συμβάλει στο διαγωνισμό με ένα πούλμαν μεταφοράς στο ΙΛΙΟΝ των μαθητών και καθηγητριών/ών του 2ου ΕΠΑΛ .               Εντύπωση προκαλεί ότι από τον διαγωνισμό  απουσιάζουνν  σχολεία της περιοχής μας .Δεν έχουν οικολογικές ομάδες και σχετικούς καθηγητές τα σχολεία μας;                                                                                                                                                  

Ας κλείσουμε με την γνωστή ινδιάνικη παροιμία:                       

Δεν κληρονομήσαμε το περιβάλλον.Το δανειστήκαμε από τα παιδιά μας! 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

 

 

 

 

Της Ειρήνης Χατζούδη

Κατεβαίνω ένα γνώριμο δρομάκι της γειτονιάς. Σκέφτομαι πόσα χρόνια το έχω ανεβοκατέβει. Πόσες φορές έχω πατήσει στα χνάρια του. Είναι νύχτα κι έχει ησυχία. Περίεργο, στη γειτονιά δε φοβάσαι ποτέ, ό,τι ώρα κι αν είναι. Βλέπω στον τοίχο το γνωστό Α μέσα στον κύκλο του. Άλλο ένα σύνθημα των αναρχικών. Παραβλέπω την προέλευσή του. Φωτιά σε όλα τα κελιά, έγραψε αυτός ο νεαρός. Σκέφτομαι πως είναι της γειτονιάς και πως νιώθει τη γειτονιά κελί. Έπειτα σκέφτομαι πόσα κελιά κουβαλάμε όλοι. 

Το κελί που φτιάχνει καθένας μας για το εαυτό του. Πρέπει να είμαι έτσι, όπως μου έμαθαν, με δίδαξαν, με μεγάλωσαν. Είμαι έτσι όπως με μεγάλωσαν. Μάλλον χειρότερο αυτό. Ή δεν είμαι έτσι, όπως με έμαθαν να είμαι. Γίνομαι αντισυμβατικός σώνει και ντε για να κάνω εντύπωση. Ή γίνομαι κάτι άλλο, γιατί δεν έχω κάποιον να μου δείξει το σωστό. Μεγαλώνω «μόνος» και φτιάχνω τα δικά μου σίδερα. Τα γυαλίζω, τα καθαρίζω κι έπειτα καμαρώνω. 

Τα σχολεία-κελιά, λίγο παρακάτω, στο γκρίζο τσιμεντένιο κτίριο της Γκράβας, εκεί που μεγαλώσαμε οι περισσότεροι. Ο σκοτεινός, μακρύς διάδρομος που σε τρόμαζε. Οι κρύες αίθουσες, οι γερασμένοι καθηγητές, η απαρχαιωμένη διδασκαλία. Η σκόνη της κιμωλίας, που κατακάθιζε πάνω στο κελί της εκπαίδευσης. Ο λάθος τρόπος μάθησης, η λάθος κατεύθυνση, τα ξεπερασμένα βιβλία. Οι στρατιές φοιτητών, μεγαλύτεροι, συνομήλικοι, μικρότεροι, που στοιβαζόμαστε σε μια θέση κάτω από τον ήλιο. Φτάσαμε σχεδόν στα σαράντα κι έχει ακόμα συννεφιά.

Η καθημερινότητα. Η σκληρή φυλακή μας. Ξυπνάς πρωί, τρως βιαστικά, φροντίζεις, ντύνεις, μπαίνεις στο αυτοκίνητο, τρέχεις. Να πας τα παιδιά σου στο σχολείο, να πας δουλειά, να συμμαζέψεις, να πας αγγλικά, ωδείο, κολυμβητήριο, να γυρίσεις, να μελετήσεις, να κοιμίσεις, να παίξεις, να αντέξεις, να δουλέψεις. Να βρεις την αντοχή να έχεις μετά κάτι να πεις. Να φτάσει το τέλος της μέρας και να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου. Να νυχτώσεις και να έχεις τη διάθεση να κάνεις τον απολογισμό σου κι αυτός ο απολογισμός να μη σε πετάξει στην απομόνωση γι’ απόψε. 

Ο Monsieur Minimal ακούγεται στο alone του να πολεμάει τη φυλακή της μοναξιάς του. Αυτό πάλι που το πας… 

(Sometimes I need

to have you by my side

but, that would be a lie

Since you left me here alone

Words I'd like to say hard but true

never come to you

till they fade, fade away)

Της Ειρήνης Χατζούδη

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα της ιδίας

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Είχε πολλά θετικά η χθεσινή ,,χωρίς εισηγητές,, αλλά με παρόντα δύο επώνυμα μέλη της πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, συζήτηση στο  ‘’ Αμπάριζα ‘’.                     Ήταν εξαιρετικά μαζική, είχε ένταση, με εμφανή την αγωνία για το που πάνε τα πράγματα με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.                                                                  

Θα ήταν αφελές να περίμενες ανοιχτή  ακύρωση προηγούμενων θέσεων από τους ομιλητές  και την αποφυγή συγκαλύψεων. Ήταν, όμως, η  συζήτηση αυτή περισσότερο ειλικρινής από άλλες αντίστοιχες άνευρες και συνεπώς πιο ενδιαφέρουσα.                                                                                                                                

Σε τέτοια  οριακή εθνική στιγμή όπως η σημερινή , η ευθύνη του πολίτη δεν επιτρέπει εύκολες αναδρομές στο χθες του ΣΥΡΙΖΑ ( κυβερνητικού και μη ) ,στις αντιφάσεις του  και σε ανέξοδη κριτική.

Όμως   φεύγοντας από το ,, Αμπάριζα,, διερωτάσαι ,τι έμεινε από μία συζήτηση, λίγο πριν την εμφάνιση του ‘’ αποτελέσματος’’ των διαπραγματεύσεων κυβέρνησης – δανειστών που οπωσδήποτε θα επιδέχεται ‘’ πολλαπλές αναγνώσεις’’;                                                                                                  

 Οπωσδήποτε το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία  επιτρέπει ορισμένα ερωτήματα χωρίς να σε εγκαλέσουν ως αντιΣΥΡΙΖΑ, όπως με την ίδια ευκολία σε χρεώνουν στο ΣΥΡΙΖΑ ,κι όχι στον εαυτό σου και στις ιδέες σου!                                                                                                                                                      

Σε μία ανισοβαρή διαπραγμάτευση ,μετά μάλιστα προετοιμασία χρόνων, με ποιό επιχείρημα προσέρχεσαι; Που και πως  μπορείς να πιέσεις εσύ ο ‘’ μικρός και αδύναμος’’ τον απέναντί σου, αποδεδειγμένα ‘’αδίστακτο , κυνικό και φαταούλα’’;  Μόνο με ηθικά διλήμματα γύρω από την ανεργία ,την εξαθλίωση του λαού σου, τις αυτοκτονίες…; Μα ξέρεις ότι δεν καταλαβαίνει από τέτοια.  Μόνο τυχόν ζημιά που θα του προκαλέσεις υπολογίζει.                                                                                                

Όταν δεν πιστεύεις και δεν έχεις προετοιμαστεί  για μία ΄’ άλλη’’ πορεία της χώρας σου, επώδυνη μεν, με μεταβατικό διάστημα όμως,  μέσα στο οποίο θα αχνοφέξει ελπίδα ‘’ κανονικής ζωής ‘’και προσέρχεσαι αφοπλιστικά με τη θέση  ‘‘όχι ρήξη ‘’, τότε τι να περιμένεις από τον ‘’ Γολιάθ ‘’;                                                                          

Και εδώ μπαίνει η αυταπάτη του ‘’ αριστερού ‘’που πολύ το χρησιμοποιείς, αλλά το έχεις κάνει αγνώριστο. Αριστερό σημαίνει αμφισβήτηση και ανατροπή  του κατεστημένου σε όλα τα επίπεδα ,όχι μόνο του κυρίαρχου οικονομικού . Όμως τα κατεστημένα συμφέροντα και αντιλήψεις δεν πρόκειται να σου παραδώσουν κάτι, επειδή εσύ θα το ζητήσεις. Η ρήξη  ,συνεπώς, είναι σύμφυτο στοιχείο της αριστεράς.    

Συμπέρασμα: Η αντίληψη που  ‘’ πέρασε’’ στο κόσμο ότι θα πάμε, θα ψηφίσουμε, θα πάρουμε τη πλειοψηφία ,θα γίνουμε κυβέρνηση και θα αρχίσει η αριστερή στροφή της χώρας μέσα από μία διαπραγμάτευση από ελάχιστους κυβερνητικούς και τεχνοκράτες δεν μυρίζει αριστερά.                                                                          

Γιατί  η μετάβαση ( σταδιακή οπωσδήποτε )από την αφόρητη σημερινή πραγματικότητα σε μία ‘’ κανονική ζωή’’ δεν πρόκειται να γίνει με ένα  ‘’ χαρτι’’ που πήρες ή σου δώσανε  (ψηφοδέλτιο) που το έριξες σε ένα κουτί (κάλπη) και μετά επέστρεψες στη ‘’ βολή ‘’ σου. Έκανες απλά μία προσωπική  επιλογή με σχετική αξία ,αν δεν συνδυαστεί με αγώνα ,μαζικό, συνεχή και συνεπώς ωραίο. Και τέτοιοι αγώνες που δίνουν περιεχόμενο στην  ‘’ επί της γης ‘’ αποστολή του ανθρώπου δημιουργούν κινήματα  που όταν είναι πολυτασικά και ακηδεμόνευτα, τότε  επωάζουν την πραγματική ,όχι γραφειοκρατική,  αριστερά και της αναθέτουν τελικά την ηγεμονία. 

Γαλάτσι 28.5.15                

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

                          

 

Μια χιουμοριστική ανάρτηση στο facebook που αποτυπώνει όλη την πραγματικότητα. Μια σκέψη που κατά βάθος έκαναν όλα τα παιδιά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κατά τη διάρκεια αυτής της  χρονιάς  ή αυτής της βδομάδας. 

Μπορεί να ιδωθεί  ως η αποτύπωση της αποτυχίας. Δεν πέτυχα ως τώρα όλα, όσα περίμενα, ήλπιζα, ήθελα. Η αποτυχία με καταπίνει.  Δε θέλω να το παλέψω άλλο. Το ρίχνω στην πλάκα, στο σορολόπ. Οι άλλοι: με περνάνε για αδιάφορη. Εγώ: μπορεί και να μη με νοιάζει, μπορεί και να με νοιάζει, μα να μη μπορώ πια να το αλλάξω, μπορεί να στενοχωριέμαι βαθιά μέσα μου και το ρίχνω στην πλάκα να ξεχαστώ.

Μπορεί να μεταφραστεί ως συμβιβασμός. Το παλεύω. Δε μου ήρθαν όλα όπως νόμιζα. Η εφαρμογή της πραγματικότητας, είναι λίγο διαφορετική από το σχεδιασμό της. Δε θα πιάσω τον πρώτο στόχο μου, καθώς δείχνουν τα πράγματα. Ωστόσο θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου έτσι. Ή έτσι. Ή αλλιώς. Δεν είναι όλα κόκκινα ή μπλε. Επιτέλους καταλαβαίνω ότι υπάρχει και το μωβ, το ροζ. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Παρηγοριέμαι. Ή έτσι θέλω να λέω.

Μπορεί να είναι μια επανάσταση. Οι γονείς μου παλεύουν για μένα από τα μικράτα μου. Πληρώνουν για μένα, αγοράζουν για μένα, τρέχουν για μένα, ζουν για μένα. Τι μου ζήτησαν; Ένα συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, μια συγκεκριμένη πόλη, μια καριέρα, που ίσως εκείνοι δεν κατάφεραν. Δεν τους το χρωστάω; Ναι. Όχι. Όχι. Χρωστάω σε  μένα. Να είμαι αυτό που μου αρέσει. 

Μπορεί να είναι ένα όνειρο. Ένα από αυτά τα απίστευτα, εφηβικά όνειρα, τα τόσο απίθανα να συμβούν. Τα τόσο όμορφα. Να μπορείς να γίνεις, να είσαι αυτό που θες, αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο. Ακόμα κι αν αυτό είναι κάτι το τόσο άπιαστο. Κανένας συμβιβασμός, μόνο το απόλυτο όνειρό. Το εκατό τοις εκατό. Να γίνεις πριγκίπισσα. Να πετύχεις. Να είσαι ευτυχισμένος. Να κάνεις όσα ονειρεύεσαι. Να ζήσεις μια χαρούμενη ζωή. Να υπάρξεις στον απόλυτο έρωτα. Να πεθάνεις χαμογελαστός. 

Το ραδιόφωνο παίζει το τραγούδι «big girls cry”. Κάτι ξέρει. Μπορεί μόνο να με ειρωνεύεται

Tης Ειρήνης Χατζούδη

 

 

Του Πέτρου Κατσάκου

Ήταν Σεπτέμβριος του 2013, όταν με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυρ. Μητσοτάκη αποφασίστηκε η κατάργηση 595 οργανικών και προσωρινών θέσεων προσωπικού καθαριότητας (κενών και καλυμμένων), με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου μερικής απασχόλησης του υπουργείου Οικονομικών. Χωρίς δεύτερη σκέψη οι υμνητές των Μνημονίων και πιστοί υπάλληλοι των δανειστών αποφάσισαν τότε να ξεκινήσουν το περίφημο ξήλωμα του δημόσιου τομέα από 595 χαμηλόμισθες γυναίκες, οι οποίες αντιμετωπίστηκαν από τους δύο υπουργούς ως ο πιο αδύναμος κρίκος της εργασιακής αλυσίδας.

Στις 11 Μαΐου του 2015 οι 595 καθαρίστριες με δάκρυα χαράς ξέστησαν τη σκηνή που είχαν για 571 ημέρες ως σπίτι και κάστρο του αγώνα τους και σήκωσαν ένα πανό που έγραφε: «Οι 595 αγωνιζόμενες καθαρίστριες νίκησαν και συνιστούν 595 super active κατά των λεκέδων της υποκρισίας». Φορώντας τα κόκκινα γάντια τους οι καθαρίστριες γιόρτασαν τη δικαίωσή τους στην Καραγεώργη Σερβίας, μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για την επαναπρόσληψή τους. «Με κρύο, με ζέστη και με βροχές ήμασταν εδώ, μέρα και νύχτα, σε έναν αγώνα ώς το τέλος», λέει η Δήμητρα Μανώλη, φορώντας ένα μπλουζάκι που γράφει «595 καθαρίστριες σε διαθεσιμότητα καθαρίζουμε για σας». Δίπλα της η Δέσποινα Κωστοπούλου να λέει πως «μετά από 22 μήνες αγώνα σε δρόμους και πλατείες, έφτασε επιτέλους η μέρα της δικαίωσης», υπενθυμίζοντας ότι «ο αγώνας μας πρέπει να αποτελεί παράδειγμα για όλους τους άγρια διωκόμενους εργαζόμενους που τέθηκαν στη διαθεσιμότητα ή απολύθηκαν τα προηγούμενα χρόνια».

Ο αγώνας τους έγινε σύμβολο μαχητικότητας. Η αξιοπρέπειά τους δεν λύγισε ούτε στην αστυνομική βία ούτε στη βία των συκοφαντών. Έμειναν όρθιες απέναντι στο ξύλο και τη λάσπη που τις φιλοδώρησαν οι απολογητές των απολύσεων. Στήθηκαν ώρες ατελείωτες έξω από εφορίες και υπουργεία. Έκαναν αμέτρητα χιλιόμετρα σε πορείες και διαδηλώσεις. Φώναξαν τα συνθήματά τους στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Στρασβούργο και το Παρίσι. Ξενύχτησαν έξω από δικαστήρια και μέσα σε νοσοκομεία. Πάλεψαν και άντεξαν. Αγωνίστηκαν και νίκησαν. «Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό μας όλους αυτούς τους δύσκολους μήνες, αλλά δεν έλειψαν δυστυχώς και κάποιοι που μας έδειξαν με το δάχτυλο στις τηλεοράσεις και έλεγαν ότι είμαστε οι καθαρίστριες με μισθό 3.500 και 4.000 ευρώ» λέει η Κωνσταντίνα Πετρούση, που μετράει ακόμα τα χτυπήματα από τα γκλομπ των ΜΑΤ έξω από το υπουργείο Οικονομικών. Για τη Δέσποινα Κωστοπούλου θα μείνει πάντα χαραγμένη στη μνήμη της «η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση των χιλιάδων ανθρώπων που όλους αυτούς τους μήνες πέρασαν έστω και για να μας σφίξουν το χέρι στη σκηνή της Καραγιώργη Σερβίας». Η Δήμητρα Μανώλη μιλάει με ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς «που μοιράστηκαν μαζί μας την ελπίδα του αγώνα μας κατά της μνημονιακής κυβέρνησης και των πολιτικών που εφάρμοζε».

Ο νόμος του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης προσδιορίζει τη διαδικασία και τα κριτήρια για την τοποθέτηση των 3.900 απολυμένων και διαθεσίμων, μεταξύ των οποίων και οι 595 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών. Με βάση ειδική εγκύκλιο οι καθαρίστριες θα έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν αίτηση για επαναπρόσληψη είτε στις θέσεις που υπηρετούσαν είτε σε θέσεις αντίστοιχων προσόντων σε άλλα υπουργεία ή κρατικές υπηρεσίες που υπάρχει ανάγκη προσωπικού στον συγκεκριμένο τομέα. Ο δρόμος για την οριστική επιστροφή στις θέσεις εργασίας τους δεν έχει ακόμα φτάσει στο τέλος καθώς, όπως εξηγεί η Δέσποινα Κωστοπούλου, «υπάρχουν πολλές συναδέλφισσες που δεν μπορούν να επιστρέψουν στην δουλειά του αφού πολλές υπηρεσίας και συγκεκριμένα σε νησιά έχουν καταργηθεί και έχουν κλείσει τον τελευταίο χρόνο».

Φορώντας τα κόκκινα γάντια τους αποχαιρέτησαν πριν λίγες ημέρες τη σκηνή της Καραγιώργη Σερβίας. Έκλεισαν το βιβλίο με τις ευχές, τα λόγια συμπαράστασης και τις υπογραφές όσων συμπαραστάθηκαν στον αγώνα τους. «Αυτό το βιβλίο είναι η ιστορία του αγώνα μας για το δικαίωμα στη ζωή που κάποιοι μας στέρησαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο» λέει η Δήμητρα Μανώλη μετρώντας τις σελίδες και τις μέρες ενός αγώνα που ξεκίνησε μοναχικά το φθινόπωρο του 2013, όταν ακόμα μόνες τους και δίχως την παραμικρή συμπαράσταση αποφάσισαν να τα βάλουν με την κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου. «Δεν είχαμε χρήματα ούτε για τα εισιτήρια του λεωφορείου να πάμε χαράματα το πρωί να σταθούμε έξω από τις εφορίες της Αθήνας» θυμάται η Φωτεινή Νικηταρά εκείνα τα παγωμένα πρωινά του 2013, όταν «κανάλια και εφημερίδες μάς αγνοούσαν επιδεικτικά και μας είχαν εξαφανίσει από τις ειδήσεις μην τυχόν και χαλάσουμε το προφίλ του Σαμαρά και του Βενιζέλου που τότε έσωζαν την χώρα απολύοντας μια χούφτα γυναίκες των 500 ευρώ μισθό».

Το εμπάργκο της ενημέρωσης έσπασε αναγκαστικά για τα συστημικά ΜΜΕ όταν η κάμερα ενός ερασιτέχνη κατέγραψε τη σιδερογροθιά ενός αστυνομικού να κατεβαίνει ύπουλα πάνω στο κεφάλι της Φωτεινής Νικηταρά στην οδό Νίκης. «Χρειάστηκε κάποιες από εμάς να πάμε στα νοσοκομεία με ανοιγμένα κεφάλια και ραγισμένα πλευρά, για να συγκινηθούν ορισμένοι που τόσους μήνες έκαναν πως δεν μας έβλεπαν», συμπληρώνει η Δήμητρα Μανώλη, που ένιωσε στο πετσί της την καταστολή και τον αυταρχισμό της προηγούμενης κυβέρνησης. Χρειάστηκε η πρωτοβουλία του ραδιοφωνικού σταθμού "Στο Κόκκινο" και η συμπαράσταση της Χαρούλας Αλεξίου, που με τη συναυλία του Συντάγματος κατάφεραν να βάλουν στα δελτία των οκτώ τα δίκαια αιτήματα των 595 καθαριστριών. Ήταν το όνομα της Αλεξίου που υποχρέωσε τις τηλεοπτικές κάμερες να στραφούν στα υψωμένα χέρια με τα κόκκινα γάντια και να μεταφέρουν την εικόνα τους σε όλα τα σπίτια. «Δεν ήταν μόνο οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι, οι φωτορεπόρτερ και οι πολιτικοί που έδωσαν μια άλλη διάσταση στον αγώνα μας» λέει η Δήμητρα Μανώλη ξεχωρίζοντας «τα εκατοντάδες νέα παιδιά που βρέθηκαν δίπλα μας, που ξενύχτησαν μαζί μας εδώ στην Καραγεώργη Σερβίας και συμμετείχαν σε έναν αγώνα που, όπως είδαμε όλοι, κερδήθηκε στους δρόμους».

"Τη νίκη μας θα τη χαρούμε περισσότερο όταν το ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι ζήσουν καλύτερες ημέρες, όταν φύγει το γκρίζο", υπογραμμίζει η Ευαγγελία Αλεξάκη, λέγοντας πως «τα κόκκινα γάντια, αυτό το εργαλείο της δουλειάς μας, έδειξαν τον δρόμο και θα συνεχίσουν να τον δείχνουν από εδώ και πέρα».

Καλή συνέχεια, κορίτσια...

 

Από την Αυγή

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Άρκεσε ,για μία ακόμη φορά ,κάποια  δήλωση κάποιου νέου πρόεδρου ερασιτεχνικής ομάδας , γιά να ανάψουν τα τέλια, ότι δήθεν η ΑΕΚ αποφάσισε (!) να εγκαταστήσει τα αθλητικά τμήματά της στο ‘’ ΠΑΛΑΙ ‘’.Το περίεργο  είναι   ότι τα σχετικά δημοσιεύματα μιλάνε για επαφές ΑΕΚ και Δήμου Γαλατσίου και αφήνουν …οσμή συμφωνίας του τελευταίου!                                                                                                                                      

Έτσι, εμείς οι Γαλατσιώτες , γινόμαστε υποκείμενα -   δέκτες πληροφοριών άλλων,κι όχι του αρμόδιου Δημοτικού Συμβουλίου, για το κορυφαίο θέμα της πόλης – περιοχής, όταν μάλιστα ένδεκα ολόκληρα χρόνια διεκδικούμε το αυτονόητο και με πράξεις ,διαβήματα, υπομνήματα, συναυλίες ,ημερίδες, και κάθε είδους διαμαρτυρίες, έχουμε ταυτίσει την ιστορία του ΠΑΛΑΙ  με την ιστορία της πόλης που ζούμε.    

                                                                                                                                                                                     

Στην ιστορία  της πόλης και του ΠΑΛΑΙ εντάσσονται και  οι απροκάλυπτες δεσμεύσεις που έχουν δοθεί από Πρωθυπουργούς, Υπουργούς και Δημόσιους παράγοντες ότι η εγκατάσταση θα δοθεί στην ασφυκτιούσα νεότητα της περιοχής που στενάζει από απαράδεκτη έλλειψη υποδομών αθλητισμού και πολιτισμού.                                                                                                                                                                              

Συμπέρασμα :  

  • Κανένας, μέσα η έξω από τη πόλη, δεν  μπορεί να μιλάει και να αποφασίζει για το ‘’ εθνικό ‘’ θέμα της περιοχής, ερήμην της πόλης και του κινήματος                
  • Καμία τοπική θεσμική αρχή μπορεί να ‘’ αγνοεί ‘’ το θέμα και να μη συμπορεύεται με την ευνοική συγκυρία .Τούτο, ανεξάρτητα προεκλογικών αναφορών ,ακόμη και παραλείψεων αναφοράς στο θέμα. Το ‘’ ΠΑΛΑΙ ‘’δεν παρακάμπτεται,δεν εκχωρείται!!!                                                                                                              
  • Ο φύσει και θέσει αρμόδιος Δήμος Γαλατσίου είναι υποχρεωμένος, όχι μόνο να επικαιροποιήσει τη θέση του για το ΠΑΛΑΙ ,αλλά να ορίσει την Δημοτική πολιτική του κάτω από το φως των προσφερόμενων νέων εξελίξεων και να   ηγηθεί της διαχρονικής  προσπάθειας της πόλης για να νοιώσει ,επί τέλους, ο απλός πολίτης  ότι τη μάχη δεν κερδίζουν πάντοτε οι μεγαλοπαράγοντες των  επιχειρήσεων, των Σωματείων ,της διαπλοκής….. 

                                                                                                       

Γαλάτσι 1η Μάη 2015

 Ίκαρος Πετρόπουλος

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

 

Ο πρωθυπουργός στο συνέδριο του Economist έδωσε, νομίζω, ένα σαφές στίγμα. Διαπραγματευόμαστε, κάνουμε πίσω, έχουμε ήδη οπισθοχωρήσει σε βασικές μας θέσεις, όμως μέχρι εδώ ήτανε. Δεν μπορούμε να γίνουμε ούτε ΓΑΠ ούτε Σαμαροβενιζέλοι. Και ο Γιάνης Βαρουφάκης με τις αναφορές του στο Κούγκι, έθεσε ένα ερώτημα ουσιώδες: "Δηλαδή, ο Σαμουήλ δεν έπρεπε να ανατινάξει το Κούγκι;. Είναι κακή αυτή η αφήγηση αυταπάρνησης για την πατρίδα μας;"

Τολμάμε να το απαντήσουμε αυτό; Εδώ είναι τα ζόρια. Ποιους μνημονεύουμε σήμερα και τους θεωρούμε «ωραίους σαν Έλληνες» ; Εκείνους που τα κάνανε πλακάκια με τους Γερμανούς και θεωρούσαν παραλογισμό να αντισταθείς σε μια παντοδύναμη πολεμική μηχανή, ή τους άλλους, αυτούς που πολεμήσανε τα κατοχικά στρατεύματα και αγωνιστήκανε για την αντίσταση; Η καλή κοινωνία βέβαια και τότε, όπως και τώρα, βολευότανε με τους Γερμανούς εδώ, δεν τραβούσε και μεγάλα ζόρια. Και όχι μόνο εδώ – και την Γαλλία. Ποιος έγραψε ιστορία; Ο Φιλίπ Πεταίν που διορίστηκε επικεφαλής της κατοχικής κυβέρνησης με έδρα το Βισύ, και συνεργάστηκε με τους Γερμανούς σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, η ο στρατάρχης Ντε Γκώλ που χάρισε στην  Γαλλία μιαν ένδοξη και against all odds νίκη που επιβραβεύτηκε και όταν κλήθηκε στην Γιάλτα από τους τρείς νικητές του πολέμου, Τσώρτσιλ, Ρούζβελτ, Στάλιν και από την καταγραφή του ονόματός του με χρυσά γράμματα στην μεταπολεμική ιστορία και την επανεκκίνηση της Γαλλίας;

Κακά τα ψέματα – και τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου δικά μου δεν γίνεται. Αυτή η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει κάθε όριο υπομονής και θετικής διάθεσης για συνεργασία και «αμοιβαία επωφελή λύση» σε βαθμό να έχει πια πρόβλημα με τα κόμματα που την στηρίζουν –τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τους ΑΝΕΛ. Με όλους τους τρόπους έχει δείξει ότι θέλει να «τα βρούμε», ότι θέλει να παραμείνει στην ζώνη του ευρώ, ότι θεωρεί την Ευρώπη σπίτι της, οικογένειά της, ότι υπάρχει στο DNA της. Η άλλη πλευρά όμως όσο βλέπει ότι κάνουμε ένα βήμα πίσω, βγάζει απ’ το συρτάρι και άλλες απαιτήσεις, και άλλα παράλογα αιτήματα. Τις τελευταίες λίγες εβδομάδες έχει αρχίσει να γίνεται φανερό πως θέλει οπωσδήποτε να εξωθήσει την νέα Ελληνική κυβέρνηση σε ένα πλήρες αδιέξοδο, νομίζοντας πως έτσι η Ελλάδα (με τους Πεταίν της) θα αναγκαστεί να κάνει πίσω, να φτωχοποιήσει ακόμα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, να δεχθεί την από κάθε άποψη υποτίμησή της – για να πάρει την δόση της και να εξασφαλίσει άλλον έναν μήνα, ένα 15νθήμερο στην ευρωζώνη και αυτό το ρημάδι το Ευρώ που έγινε πιά ύψιστη  αξία και «ιδανικό» για χάρη του οποίου όλα και όλοι πρέπει να θυσιαστούν – και να πεθάνουν και να αυτοκτονήσουν και να τρελαθούν.

Ο Στέλιος Κούλογλου, Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στο κείμενό του που αναδημοσιεύουμε και εμείς σήμερα, σχολιάζοντας το «Ποτάμι» αναρωτιέται σε άρθρο του στο tvxs.gr: «Εκτός πια και αν τραυλίζουμε ακόμη και όταν χρειάζεται να υπερασπίσουμε την ιστορία και τα δίκαια μας. Παράλυτοι από τον φόβο, εκλιπαρώντας τον Αγά Σόιμπλε να μας λυπηθεί. Ή να μας σφάξει για να αγιάσουμε.» Και ο Αλέξης Τσίπρας την Παρασκευή στο συνέδριο του Economist, ξεκαθαρίζει ότι είμαστε έτοιμοι να υπογράψουμε άμεσα υπό τις εξής προϋποθέσεις:  

-χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα τουλάχιστον για τα δύο πρώτα χρόνια,

-να μην έχουμε υποχρεώσεις για νέες περικοπές. Καμία νέα περικοπή σε μισθούς και συντάξεις,

-αναδιάρθρωση του χρέους

-ένα ισχυρό πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων

Και, συγχρόνως, «κατέστησε σαφές ότι οι προτεινόμενες από τους θεσμούς αλλαγές, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές.»

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά πως τελικά ΔΕΝ τα βρίσκουμε – άρα βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε μια νέα κατάσταση που δεν ξέρουμε πώς θα διαμορφωθεί και είμαστε έτοιμοι για την ρήξη –που ποτέ μας δεν θελήσαμε.

Ένα είναι το σίγουρο. Κάναμε πίσω σε βαθμό παρεξηγήσιμο. Δεν έχει άλλο «πίσω».

 

Μέχρι εδώ ήτανε.

Του Αρη Δαβαράκη

Από "toPortal.gr"

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Ποτέ δεν θα μηδένιζα τη προσπάθεια ανθρώπων που ασχολούνται και παράγουν  πολιτιστικό έργο είτε σε επίπεδο Δήμου, είτε Συλλόγων, ακόμη και ατομικό. Ούτε, βέβαια ,θα έφθανα στην υπερβολή εκθειάζοντας  ανύπαρκτο η μέτριο έργο.                                                                                                                                    

Όμως ,  όσο αδιάφορος κι αν ήμουνα ,ακόμη κι εχθρός της ΔΡΑΣΗΣ να ήμουνα, δεν θα μπορούσα να μην καταγράψω τις επιδόσεις της Θεατρικής ομάδας του φορέα μας .Πόσο μάλλον αν διεκδικούσα ρόλο μπροστάρη, έστω καταγραφέα τοπικών ειδήσεων, που δυστυχώς δεν είναι πολλές.                                                                      

Η  απάντηση – πρακτική των τοπικών εντύπων  είναι:                                                              

"Βγάλτε ένα δελτίο τύπου να το δημοσιεύσουμε".Το κάνουμε κι αυτό. Όμως δεν συνηθίζουμε να γλείφουμε τα γένια μας,  ούτε μας αρέσει να προβάλλουμε έργο που παράγουμε, αλλά αφορά στη κοινωνία ! Διαχρονικά για την ποιότητα της δουλειάς της θεατρικής ομάδας της ΔΡΑΣΗΣ μιλάει η αθρόα προσέλευση και στήριξη του κόσμου της περιοχής.                                                                                                                                        

Όμως, αυτό που έγινε το Σαββατοκύριακο 5 – 6 Απριλίου στο ΚΝΩΣΟΣ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.  Εδώ μιλάμε για πραγματικό θέατρο .Και πραγματικό θέατρο υψηλών απαιτήσεων,  φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση σε μια περιοχή χωρίς στοιχειώδη υποδομή που οι κρατούντες δεν υποπτεύονται καν το πολύτιμο ρόλο του πολιτισμού.      

                                                                                                 

Στη θεατρική ομάδα της ΔΡΑΣΗΣ συμπίπτουν ‘’ τρελοί’’ που δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί που τόλμησαν και ανέβασαν ΜΠΡΕΧΤ και μάλιστα τον ‘’ Κύκλο με την Κιμωλία.’ ’Ξέραμε  ότι η  Θεατρική ομάδα μας έχει ένα πολυάριθμο  ακροατήριο που σπεύδει σε κάθε πρόσκλησή της. Όμως τέτοια κοσμοσυρροή δεν την περιμέναμε                                                                                                                

Όλοι νοιώσαμε  ότι με τέτοια στήριξη του κόσμου, συνεχίζουμε , σε ένα δρόμο με  ενδιαφέροντα και πολιτιστικές νίκες .    

                                                                             

Είναι τούτο μία παρόρμηση – εφαλτήριο για ‘’παραπάνω πράγματα ‘.’ Και όλα τούτα οφείλονται και στην εξαιρετική παράσταση αλλά και   στο κόσμο ,το τόσο πολύ κόσμο, που για δύο ημέρες παραγέμισε το ‘’ Kνωσος’’ ( ιδιαίτερα το Σάββατο που απαγοητεύσαμε αρκετούς αναγκαστικά όρθιους πολίτες) .Ένα κόσμο που, καταλάβαινε, επιβράβευε ,ζητούσε ,παρότρυνε .                                                  

Μέσα από τα ποικίλα σχόλια κι εκφράσεις του κόσμου καταλάβαινες:                                                                                          

Προχωρήστε, όπως απόψε αλλά και παραπάνω ακόμη. Μπορείτε. Το θέλουμε κι εμείς !                                                                                                                                          

Το Σάββατο 5.4.15,  από κοντά και την Κυριακή 6.4.15  από απόσταση, ένοιωσα ευτυχισμένος για την 14/ετή θητεία μου στη ΔΡΑΣΗ.

 

ΥΓ,Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Μπουλούτη

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

 

Του  Ίκαρου Πετρόπουλου                                     

Αλήθεια, πως προσέρχεσαι σε μία συγκέντρωση όπου ο εισηγητής(Γιάννης Μπαλάφας) δεν σου  είναι ασυμπαθής, οι δε διοργανωτές είναι συμπολίτες γνωστοί, φίλοι που αισθάνεσαι τη φιλική τους προδιάθεση;          

Βγάζεις και καταθέτεις όλα τα διλήμματα – ερωτηματικά που σε βασανίζουν, έστω κι αν δυσαρεστήσεις, έστω κι αν χαρακτηρισθείς;  

Αν δεν το κάνεις αυτό ,τότε τι έννοια έχει η ανταπόκρισή σου στο κάλεσμα;Με τη σκέψη λοιπόν ότι στη συγκέντρωση υπάρχουν πιο ενημερωμένοι άνθρωποι για να σε φωτίσουν προσέρχεσαι και ρωτάς:‘’ Σύντροφοι,  πως συμβιβάζονται οι παρακάτω  φράσεις - κλειδιά , που συνιστούν κυρίαρχες θέσεις της κυβερνητικής πολιτικής, ήτοι:

 ‘’ έντιμος συμβιβασμός ‘’, ‘’ κόκκινες γραμμές ‘’ ’’ όχι ρήξη ‘’ ‘’Η εντολή που έχω λάβει είναι μέσα στο Ευρώ ‘’’’ θα έχουμε συμφωνία ‘’ ‘’ Δημοψήφισμα ‘’ κ.λ.π.

Έχουν μεταξύ τους συνάφεια τα παραπάνω ; Δεν έχουν έντονο το στοιχείο της αντίφασης, του αδιεξόδου; Δεν αποφεύγεις βέβαια και σχολιάζεις, σε χαμηλούς τόνους, την αναδιοργάνωση ( ; ) της διαπραγματευτικής ομάδας με τους δανειστές ( Βαρουφάκης , Τσακαλώτος ….). Στέκεσαι και στον εκκωφαντικό ενικό του πρωθυπουργού στην συνέντευξη στον Χατζηνικολάου.  ’’Δεν θα έχω άλλη επιλογή ’’   ‘’Θα κάνω δημοψήφισμα’’ ‘’                                                                                                       

Και επειδή νιώθεις ότι δεν είπες τίποτα δικό σου, αμολάς ένα ακόμη καταλυτικό ερώτημα :

Διανοείσθε την επόμενη ημέρα του δημοψηφίσματος ,έστω κι αν το έχει κερδίσει η κυβέρνηση; 

Τέλος,ατενίζοντας τον Γιάννη Μπαλάφα που υπομονετικά προσέρχονταν και παρακολουθούσε αμίλητος τις συνεδριάσσεις στο Δημαρχείο της ‘’ Κίνησης φορέων και πολιτών Γαλατσίου Ν.Ιωνίας και Ε΄Δημοτικής Κοινότητας για την διάσωση του παλαί‘’ τον ρωτάς:  ‘ Τι κάνουμε τώρα σύντροφε;

Του εξομολογείσαι ότι, τώρα,  3,5 μήνες μετά τις εκλογές, όταν αρκετοί συνοδοιπόροι μας για το Παλαι βρίσκονται σε υπουργικές θέσεις, η ακινησία για το θέμα αποτελεί και κόλαφο για τους Γαλατσιώτες που είχαν ενεργοποιηθεί και επιμένουν να παραμένουν ενεργοί. 

Και ο Δήμος τι κάνει για το ΠΑΛΑΙ ; σε αιφνιδιάζει

Η πρόχειρη ανταπάντηση ήταν: ΄’ότι κάνει ο  ΣΥΡΙΖΑ τοπικά, κάνει  και αναπόφευκτα  κεντρικά.                        

Δηλαδή τίποτα!                    

………Συνεχίζεται

 

YΓ. Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι βουλευτής Β' Αθηνών του Σύριζα και Β' Αντιπρόεδρος της Βουλής

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου 

 

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Χθες, Παρασκευή 27 Μάρτη, από το μεσημέρι μέχρι βράδυ, ο Α.Βαρελάς ,αντιδήμαρχος καθαριότητας του Δήμου Αθήνας , μαζί με υπηρεσιακούς παράγοντες του Δήμου, βρέθηκε στην έδρα της Ε’. Δημοτικής Κοινότητας   (Πατησίων 237 ), για μία εκτεταμένη συζήτηση με τους Συλλόγους της περιοχής σχετικά με τη καθαριότητα. Η πρωτοβουλία ανήκει στον πρόεδρο της Δ. Κοινότητας, συνάδελφο  κ.Διον. Αδαμόπουλο, που με διακριτικότητα διηύθυνε τη συζήτηση που αποδείχθηκε αποτελεσματική, γιατί ο κ. Α.Βαρελάς απέπνεε γνώση και ειλικρίνεια. Η ΔΡΑΣΗ και η ‘’ Κίνηση φορέων και πολιτών  Γαλατσίου, Ν.Ιωνίας και Ε΄Δημοτικής Κοινότητας για τη διάσωση του ΠΑΛΑΙ ‘’ ήταν εκεί .                                                                                                                          

Δεν θα σταθώ στα θέματα που θίχτηκαν,  ούτε στο ΠΑΛΑΙ  για το οποίο εμείς στο Γαλάτσι έχουμε να πούμε πολλά .Περιορίζομαι στο ότι, για μία ακόμη φορά,   ο αντιδήμαρχος, δηλώνοντας ότι εκφράζει τη πολιτική του Δήμου Αθήνας  και συνεπώς και του  Δήμαρχου κ.Γ. Καμίνη ,επανέλαβε με έμφαση τη γνωστή θετική  θέση του Δημοτικού Συμβουλίου και την ετοιμότητά του να συμβάλλει με τεχνικούς του Δήμου μαζί με αντίστοιχους της περιφέρειας Ατιικής για  μία ΄΄ μελέτη’’. Γιά να  οριοθετηθεί, έτσι, η παραπέρα πορεία αξιοποίησης και της παράδοσης του ΠΑΛΑΙ  στη νεολαία και στο πολιτισμό της περιοχής.                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

Θα σταθώ ,όμως, στο ότι ο κ.Βαρελάς, αναγνώρισε ως μέγιστο θέμα την χρήση των δρόμων της πόλης για ‘’ αφόδευση ‘’ από ανθρώπους, ανέστιους η περιφερόμενους. Eκανε βέβαια και μία ιστορική αναφορά στο θέμα ξεκινώντας από το κλείσιμο των δημόσιων ,υπόγειων συνήθως, ‘’ ουρητηρίων’’ μετά τη διαμόρφωση των πλατειών και σταθμών του ΜΕΤΡΟ  στην Ομόνοια, στην Κάνιγγος, στην  Βάθης, στο  Σύνταγμα…Αναγνώρισε ,επίσης, ότι καμία μέριμνα δεν εκδηλώθηκε παρά την αύξηση της …ζήτησης.                                                                                                                                                                                      

Ο νους μου πέταξε και  στη πόλη μας, όπου το φαινόμενο έχει εμφανισθεί εδώ και καιρό ,ιδιαίτερα στα σύνορα με την Κυψέλη και  όχι μόνο σε πάρκα. Εχουμε πει ότι δεν είναι απλά θέμα καθαριότητας ,είναι θέμα πολιτισμού ο εθισμός μιάς κοινωνίας με το φαινόμενο της χρήσης του Δημόσιου χώρου και του δρόμου ως τουαλέτας, χωρίς αυτή ( κοινωνία )  να αντιδρά, όχι βέβαια πυροβολώντας τον "αποθέτοντα" δυστυχή που δεν τολμά να μπει σε μία καφετέρια  "να κάνει τη δουλειά του" , αλλά που δεν απαιτεί στοιχειώδη μέτρα.                                                                                                                                                                              

Όμως σε εμάς, στο Γαλάτσι, ακόμη κι εκεί που έχουν ληφθεί μέτρα δείχνουμε εντελώς αδύναμοι να τα υποστηρίξουμε με το να κάνουμε το αυτονόητο ,δηλαδή απλά, κάποιες φορές, να φροντίζουμε το πλύσιμο υφιστάμενων δημόσιων τουαλετών. Αναφέρομαι στις στεγασμένες δίδυμες τουαλέτες, μέσα στο Αλσος Βέικου, αριστερά της β΄εισόδου ( χωρίς φύλακα ) και του …Δημοτικού Ιατρείου, δίπλα στη παιδική χαρά. Εκεί η κατάσταση είναι αφόρητη. Ο κρίσιμος χώρος – τρύπα – των ‘’ τούρκικων’’ τουαλετών έχει επεκταθεί μέχρι την είσοδο του κτιρίου από τις ‘αποθέσεις’ όσων το επισκεπτονται. Και τούτο γίνεται αναγκαστικά,γιατί  "δεν γίνεται αλλιώς ", έως ότου ο Δήμος Γαλατσίου "ανακαλύψει", ότι ανήκουν στη δικαιοδοσία του και ότι έχει χρέος να δηλώσει  " παρών".

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου