e-Galatsi

σερφάροντας στο Γαλάτσι

Ο Στέργιος Θεοδωρίδης, ελεύθερος επαγγελματίας στο Γαλάτσι και υποψήφιος Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθήνας έστειλε την ακόλουθη επιστολή προς τον Εμπορικό Σύλλογο Γαλατσίου – Λαμπρινής με θέμα τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις οφειλές στον ΟΑΕΕ και τα κόκκινα δάνεια.

Ακολουθεί η Επιστολή:

Θέμα: Για να βγει η θηλιά των χρεών από τις μικρές επιχειρήσεις

Κε Πρόεδρε

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Με τη ιδιότητα του ελεύθερου επαγγελματία, ως ένας από εσάς, σας απευθύνω την παρούσα επιστολή για τα δύο σημαντικότερα  προβλήματα που «ταλανίζουν» όλες τις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτά είναι οι οφειλές στον ΟΑΕΕ και τα κόκκινα δάνεια. 

Με την ιδιότητά μου ως λογιστής, καθώς συνεργάζομαι με πολλούς από εσάς, αλλά και ο ίδιος προσωπικά ως επαγγελματίας διαπιστώνω ότι τα δύο αυτά θέματα βρίσκονται καθημερινά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο εκπροσωπώ, θεωρώντας ότι πρέπει να στηριχτούν οι δοκιμαζόμενες από τις εξοντωτικές μνημονιακές πολιτικές μικρές επιχειρήσεις της χώρας έχει ήδη καταθέσει σχετική Πρόταση Νόμου με θέμα: Ρυθμίσεις για τους ασφαλισμένους ΟΑΕΕ  και λοιπών Ταμείων Κύριας Ασφάλισης Αυτοαπασχολούμενων. Επιπλέον, στις 25/11 κατέθεσαν βουλευτές του τροπολογία σε συνέχεια της προηγούμενης Πρότασης Νόμου.

Τέλος, στην 47η Ετήσια συνέλευση της ΓΣΕΒΕΕ, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, εξέθεσε αναλυτικά τις προτάσεις μας για τα βασικά προβλήματα των μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΟΑΕΕ, κόκκινα δάνεια, ρευστότητα, φορολογικό κλπ).

Παρακάτω επιγραμματικά παρουσιάζονται κάποια βασικά σημεία των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ για το ζήτημα των οφειλών προς τον ΟΑΕΕ και για τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις. 

Για τον O.A.E.E.

• Ρύθμιση του συνολικού ποσού της οφειλής σε 84 μηνιαίες δόσεις, ενώ το ετήσιο σύνολο των καταβολών δεν μπορεί να υπερβαίνει το 20% του ετήσιου εισοδήματος του οφειλέτη. Σε περίπτωση υπέρβασης του 20%, οι δόσεις επεκτείνονται αναλογικά μέχρι την εξάλειψη της υπέρβασης. 

• Τα ήδη βεβαιωμένα πρόστιμα και προσαυξήσεις περιορίζονται και δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 30% του αρχικώς οφειλόμενου κεφαλαίου. 

• Αναστολή των αναγκαστικών μέτρων είσπραξης κάθε μορφής που έχουν ασκηθεί ή απειλούνται κατά του οφειλέτη από τις ισχύουσες διατάξεις, από τον χρόνο υποβολής της αίτησης ρύθμισης μέχρι την ολοκλήρωση της ρύθμισης.

• Σε περίπτωση αποδεδειγμένου μηδενικού εισοδήματος κατά τους τελευταίους 12 μήνες μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος, αναστέλλονται το σύνολο των εισπρακτικών μέτρων και διώξεων κατά του οφειλέτη για περίοδο 12 μηνών μετά την πάροδο των οποίων υπάγεται στην ρύθμιση. 

• Την κατάργηση του χαρακτηρισμού του ποινικού αδικήματος της μη πληρωμής χρεών προς το δημόσιο ως διαρκούς και την εισαγωγή ως νέου λόγου για τη δυνατότητα του δικαστηρίου να κρίνει την πράξη ατιμώρητη, την αντικειμενική και ανυπαίτια αδυναμία πληρωμής 

• Για μεταβατικό διάστημα (έως 2017) δίνεται η δυνατότητα για ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικής κλάσης.

• Δίνεται το δικαίωμα για παροχές ασθένειας σε όσους έχουν καταβάλει δύο τουλάχιστον μηνιαίες εισφορές (50 ένσημα). Το δικαίωμα αυτό αφορά και όσους έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη.

• Επεξεργασία σχεδίου αποκατάστασης για όσους ασφαλισμένους πραγματοποίησαν αποδεδειγμένα κατά την περίοδο που δεν είχαν θεωρημένο βιβλιάριο ασθένειας, ιδιωτικές δαπάνες για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

• Τέλος στην ποινικοποίηση των οφειλών προς ΟΑΕΕ σύμφωνα με νόμο του (1967) αφού πρόκειται για αυτασφάλιση και όχι για εργοδοτικές εισφορές.

• Συνταξιοδότηση για κύριες οφειλές στις 50.000 αντί για 20.000, σε όσους έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα.

 

Για  τα “κόκκινα” δάνεια 

• Eπ’ αόριστο παράταση της αναστολής στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, αξίας έως 300.000€, καθώς και νομοθετική απαγόρευση πώλησης ή εκχώρησης σε μη αναγνωρισμένους τραπεζικούς οργανισμούς ή επιχειρήσεις δικαιωμάτων δανειακών συμβάσεων και εμπραγμάτων ασφαλειών. 

• Συστήνεται δημόσιος ενδιάμεσος φορέας διαχείρισης ιδιωτικού χρέους όχι ως μία «κακή τράπεζα», αλλά, ως διαχειριστή κάθε τύπου ληξιπρόθεσμης οφειλής προς τις τράπεζες και ελεγκτή των τραπεζών ως προς την εφαρμογή των συμφωνημένων ρυθμίσεων.

• Ο φορέας αυτός θα διαχειρίζεται, όπου υπάρχουν, το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δανειολήπτη σε τράπεζες και θα βρίσκεται σε επικοινωνία και συνεργασία με τις Ειδικές Επιτροπές εξώδικου διακανονισμού για χρέη προς το Δημόσιο και με ασφαλιστικά ταμεία για χρέη προς ασφαλιστικούς οργανισμούς, ώστε να υπάρχει συνολική εικόνα των βαρών και άρα των διευκολύνσεων του κάθε δανειολήπτη.

• «Νέα σεισάχθεια» για τη ρύθμιση των λεγόμενων «κόκκινων δανείων» η οποία θα περιλαμβάνει, κατά περίπτωση, διαγραφή μέρους των οφειλών για όσους δανειολήπτες  είναι κάτω από το όριο της φτώχειας και, ως γενική αρχή, την αναπροσαρμογή των οφειλών έτσι ώστε η συνολική εξυπηρέτησή οφειλών σε τράπεζες, Δημόσιο και ασφαλιστικούς οργανισμούς να μην ξεπερνά το 1/3 του εισοδήματος του δανειολήπτη.

Περαιτέρω σκέψεις σας και προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες αφού η αγωνία μας είναι κοινή για τη βιωσιμότητα και στήριξη των δραστηριοτήτων μας ως επαγγελματίες ή/και αυτοαπασχολούμενοι, καθώς οποιαδήποτε άλλη πολιτική θα προσθέσει νέα αδιέξοδα, νέους ανέργους και απόγνωση σε όλους μας.

 

Στέργιος Θεοδωρίδης

Λογιστής

Υποψήφιος Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθήνας

 

Η Σόφη Παπαδόγιαννη είναι Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, Εκπαιδευτικός και Υποψήφια Βουλευτής στις  εκλογές της 25ης Ιανουαρίου στη Β' Αθηνών.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Δήμο Ζωγράφου, με καταγωγή από το Διαβολίτσι Μεσσηνίας.Σήμερα ζει με την οικογένειά της στο Γαλάτσι. 

Σπούδασε Κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο της Λειψίας και εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση.

Από τα μαθητικά της χρόνια συμμετέχει ενεργά στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, αρχικά από τις γραμμές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ και στη συνέχεια του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ. Επί σειρά ετών ήταν μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού.

Η Σόφη Παπαδόγιαννη ήταν υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές του 2014.

 

 

Σόφη Παπαδόγιαννη: Ο λαός πρωταγωνιστής της πολιτικής ανατροπής, αλλά και της επόμενης μέρας

 

1) Έχουμε ζήσει πολλές αναμετρήσεις. Θα έλεγα όμως ότι αυτή η αναμέτρηση είναι μοναδική. Έχει να κάνει με το πολιτικό κλίμα και τα μηνύματα που έρχονται από τις λαϊκές συνοικίες της Αθήνας και τους χώρους δουλειάς. Αυτό που ακούς παντού είναι "να φύγουν αυτοί που διέλυσαν τις ζωές μας". Ο κόσμος θέλει να απαλλαγεί επιτέλους από τα Μνημόνια και την ξένη κηδεμονία. Αναζητά θετική πρόταση και στρέφεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Η οργή και η αγανάκτηση, για εκείνους που ευθύνονται για τα δεινά που έχει υποστεί, γίνεται ελπίδα και παρότρυνση: "Δεν μπορείτε να αποτύχετε. Μην μας διαψεύσετε κι εσείς".

 

Είναι η κραυγή προσδοκίας και αγωνίας του λαϊκού κόσμου, που έχει εξαπατηθεί πολλές φορές στο παρελθόν και έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κραυγή που γιγαντώνει το αίσθημα ευθύνης, το πείσμα, την αποφασιστικότητα να δώσουμε τη μάχη και να την κερδίσουμε. Βασική λοιπόν προτεραιότητα για μένα είναι να μπορέσουμε να εμπνεύσουμε, να ενεργοποιήσουμε τον κόσμο, να τον αναδείξουμε πρωταγωνιστή της πολιτικής ανατροπής στις 25 Ιανουαρίου, αλλά και την επόμενη μέρα, όταν στην χώρα μας θα έχουμε για πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς.

 

2) Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί ότι τα πρώτα μέτρα που θα πάρει θα είναι μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, μέτρα για την ανάκτηση των εργασιακών δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας, μέτρα για την ανακούφιση των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων, μέτρα για την ενίσχυση της λαϊκής συμμετοχής και πρωτοβουλίας. Η διαφορά να φανεί από την αρχή. Οι συμβολισμοί έχουν τη σημασία τους. Να επαναπροσληφθούν οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, οι σχολικοί φύλακες και οι καθηγητές, να εκπέμψει ξανά η ΕΡΤ.

Χρειάζεται άμεσα η νέα κυβέρνηση να ανακοινώσει το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και να θέσει τέρμα στις ομαδικές απολύσεις. Από την πρώτη στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να δώσει διαφορετικά δείγματα γραφής. Να αναδείξει ότι προτεραιότητά της είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Από τη πρώτη στιγμή πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την ενεργό λαϊκή στήριξη στον δύσκολο δρόμο για την κοινωνική, οικονομική, δημοκρατική ανασυγκρότηση του τόπου.

 

3) Ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας έχω μέρος της συλλογικής ευθύνης για τα θετικά και τα αρνητικά της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας πορείας που ο κόσμος την έχει πλέον ταυτίσει με την πορεία και την προοπτική της ίδιας της χώρας και με τις προσδοκίες του για μια ζωή με αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτή τη μεγάλη συλλογική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ, που αναμένουμε με βεβαιότητα ότι ο κόσμος θα την επιβραβεύσει στις εκλογές, θα μοιάζει εγωιστικό αν σήμερα σταθούμε στην προσωπική προσφορά του κάθε στελέχους του κόμματος.

Στον τομέα λειτουργίας και ανάπτυξης του κόμματος για τον οποίο έχω ευθύνη, θεωρώ ότι είναι μια δύσκολη και κατ' εξοχήν συλλογική υπόθεση αφού ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιστοιχηθεί πολιτικά, οργανωτικά και κινηματικά στις ιστορικών διαστάσεων προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει. Οι προσπάθειες για ένα κόμμα συλλογικό, δημοκρατικό, ισχυρό, για ένα κόμμα των μελών του, πρέπει να είναι διαρκείς, γιατί αποτελεί βασικό παράγοντα υποστήριξης του προγράμματος της κυβέρνησης που ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκροτήσει.

Διανύουμε μια ιστορική περίοδο όπου μια ακόμα μνημονιακή κυβέρνηση πέφτει. Μια ακόμα «κυβέρνηση» υπό το βάρος των ανομημάτων που διέπραξε σε βάρος του λαού και της χώρας αδυνατεί να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο.  Ανομήματα που η πόλη μας, το Γαλάτσι, τα ένοιωσε καλά στο πετσί της όπως και όλη η χώρα. Τα κλειστά μαγαζιά στην αγορά της πόλης οι νέοι που εγκαταλείπουν το Γαλάτσι για το εξωτερικό  είναι μια πραγματικότητα μπροστά στα μάτια μας. Οι άστεγοι, η μεγάλη ανεργία και οι αυτοκτονίες στην πόλη μας ο μεγάλος φόρος τιμής που πλήρωσε το Γαλάτσι αυτά τα χρόνια των μνημονίων.

Αυτό το γκρίζο τοπίο στην πόλη μας και στη χώρα τελειώνει. Στις εκλογές της 25 Γενάρη, εκλογές με πρωτόγνωρη διεθνή εμβέλεια, σταματάμε τις ασέλγειες που επιχείρησαν  πάνω στις ζωές μας και στη χώρα τρόϊκες και μνημόνια.

Στις 25 Γενάρη η μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει δρόμο στην ελπίδα, για την έξοδο της χώρας από το βαθύ χαντάκι, που την έχουν ρίξει επιτροπείες, υποτέλειες και καταναγκασμοί, σε ένα ξέφωτο… όπου ως κοινωνία και ως άνθρωποι, με βαθύ το αίσθημα της κοινής μοίρας, θα μπορέσουμε σταθούμε όρθιοι και να υφάνουμε την μοίρα μας…. μια διαφορετική μοίρα.

Μπροστά μας ανοίγεται ένας δρόμος ελπίδας, δημιουργίας που θα είναι ταυτόχρονα ένας δρόμος ρήξεων και ανατροπών μπροστά στις αφόρητες πιέσεις που θα ασκηθούν για «μια μη καθαρή λύση», για «να τηρηθούν τα συμφωνημένα» . 

Είμαστε έτοιμοι, αισιόδοξοι ότι θα πετύχουμε με τον αγωνιζόμενο λαό στο προσκήνιο διαπνεόμενοι από βαθιά πίστη  ότι μπορούμε και πατώντας πάνω στα αξιακά φορτία της ιστορίας και των αγώνων του λαού μας. Η ελπίδα έρχεται.

 

Στέργιος Θεοδωρίδης

Υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθηνών.

Γραφείο: Αγ. Γλυκερίας11-Γαλάτσι

τηλ.210 2130208-6944 723 421

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Facebook.com/theodoridisst

 

- Από τα εγκαίνια της συλλογής "Εν Πόντω" του Στέργιου Θεοδωρίδη   στο Μουσείο Μπενάκη.

 Απρίλιος 2014

Συνέντευξη στην Αυγή

http://www.avgi.gr/article/2231637/-en-ponto-psifides-enos-politismikou-mosaikou

 

 

- "Νέα κατοχή, Νέα αντίσταση"

Εκδήλωση με τον αειθαλή Μανώλη Γλέζο στον κοινωνικό και πολιτιστικό χώρο "Αμπάριζα" στο Γαλάτσι. Μάρτιος 2012

 Είναι κανόνας (δύσκολα τηρείται) ,η κριτική να μην  εντάσσεται σε προσωπικές βλέψεις - σχέσεις – συμπάθειες. Προσωπικά ,από την εποχή του  κ. Παπαδιονυσίου, δεν έχω διστάσει να αναγνωρίσω άξιες λόγου ενέργειες – πρωτοβουλίες  (όταν υπάρχουν τέτοιες) από το Δήμο ( ελάχιστες τα χρόνια πού πέρασαν ),από  τους φορείς, από   τους πολίτες. Τούτο ανεξάρτητα της άποψης που έχω, όπως οφείλει να έχει κάθε πολίτης, για τη Δημοτική πολιτική στο σύνολό  της.                                                                                                                                                                            

Στέκομαι στις πολυήμερες  γιορταστικές  εκδηλώσεις  Χριστουγέννων  –  Ν.έτους  που, γιά πρώτη φορά, οργάνωσε ο Δήμος Γαλατσίου σε συνεργασία με τον Εμπορικό Σύλλογο. Επρόκειτο για ‘’τόλμημα’’σε έναν πολιτιστικά ‘’ άνυδρο ‘’ Δήμο ,όπου η  μακροχρόνια απουσία management και οι  αποφάσεις της τροικανής κυβέρνησης για την Τ.Α, τον οδήγησαν  στη παρακμή.  Ήταν γνωστή η ανεπάρκεια του Δημοτικού μηχανισμού αλλά και η συνοχή της Δημοτικής πλειοψηφίας για να στηρίξει αποτελεσματικά τέτοιας διάρκειας εκδηλώσεις.   

Βρέθηκαν αρκετοί να σχολιάζουν αρνητικά τις εκδηλώσεις μιλώντας  για  επιλεκτικό ορισμό των χώρων των εκδηλώσεων, για χαμηλή ποιότητα κ.λ.π .εστιάζοντας τη κριτική τους  σε ασθενικές πράγματι  εκδηλώσεις ,αποφεύγοντας όμως άλλες σπουδαίες  και παραβλέποντας το ερασιτεχνικό ,το αυτοσχέδιο και το εθελοντικό -  συμμετοχικό του πράγματος.

Είναι άδικοι. Η οργάνωση εκδηλώσεων με, έστω, μικρής εμβέλειας συμμετοχή φορέων  και σχημάτων ,με σημαντική όμως  κινητικότητα στη πόλη και μουσικά ακούσματα που προδιαθέτουν  γιορταστικά σε ένα ,χωρίς υποδομές ,Δήμο,  δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πίσω από αυτές τις εκδηλώσεις διακρίναμε  έναν ουσιαστικά άνθρωπο ( και μερικούς συνεργάτες του), που προφανώς έχει ιδέες, τόλμησε ,και πέτυχε! Στηρίχθηκε, από ότι φάνηκε, από το Δήμαρχο. Αρκεί βέβαια ,να μη καβαλήσει καλάμι, φαινόμενο τόσο συνηθισμένο σε παράγοντες που ανεβαίνουν στο Δημοτικό στερέωμα , αλλά και σε ανθρώπους του πολιτισμού. 

Είναι σαφές ότι η ‘’ καλή κουβέντα’’ για τις εκδηλώσεις δεν σημαίνει αναγκαστικά ψήφο εμπιστοσύνης σε μια φρέσκια Δημοτική αρχή, όπως έκαναν άλλοι που ουσιαστικά έσπευσαν να επιβραβεύσουν τα πεπραγμένα των 100 πρώτων ημερών με τρόπο που δεν απέχει από ‘’θωπεία’’.Γιά το Γαλάτσι , κριτήριο του έργου της Δημοτικής αρχής δεν  μπορεί να αποτελεί η σύγκριση με τη προηγούμενη Διοίκηση που απλά ‘’ πέρναγε’’ και από το Δήμο. Γιατο πολύπαθο Γαλάτσι, τις ευθύνες της Δημοτικής αρχής για την ασκούμενη Δημοτική πολιτική επάνω στα μεγάλα και σοβαρά θέματα της πόλης ( δομικά ) αλλά και τα ευρύτερα κοινωνικά ,πολιτιστικά ,περιβαλλοντικά ,  θα τα πούμε αφού περάσουν μερικοί ακόμη μήνες.

Του ’Ίκαρου  Πετρόπουλου  

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

 

Του Πέτρου Κατσάκου

Το καράβι είχε αρχίσει να παίρνει πλέον εμφανή κλίση από τις πρώτες κιόλας ημέρες του φθινοπώρου. Αιτία η μετατόπιση φορτίου στα αμπάρια του σκάφους. Το καράβι που είχε αποπλεύσει το καλοκαίρι του '12 υπερφορτωμένο με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με προαπαιτούμενα, με «μεταρρυθμίσεις», με απολύσεις και φόρους ήταν ολοφάνερο πως δεν θα ήταν δυνατόν να πιάσει ποτέ κανένα λιμάνι. Κάτι οι φθινοπωρινές φουρτούνες του ΕΝΦΙΑ, κάτι τα 100 μποφόρ των δόσεων, πλήρωμα και επιβάτες άρχισαν να συνειδητοποιούν πως το καράβι πήγαινε ολοταχώς για τα βράχια. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η φωτιά που άναψε η περίφημη αξιολόγηση του οικονομικού νηογνώμονα, αναγκάζοντας τον καπετάνιο να εκπέμψει σήμα κινδύνου για να σωθεί ο ίδιος, οι αξιωματικοί του και φυσικά οι επιβάτες της πρώτης θέσης, μια και τα σωστικά μέσα που διέθετε το πλοίο δεν έφταναν για την πλέμπα της οικονομικής θέσης και του καταστρώματος.

 

Κι ας φώναζαν κάποιοι εδώ και καιρό πως το αξιόπλοον του πλοίου ήταν εμφανώς πλαστογραφημένο και το σκαρί ήταν απλά ένα κουφάρι από σκουριασμένα παλιοσίδερα, μια σκέτη φαλκονέρα. Κι ας προειδοποιούσαν για τους κινδύνους της απόφασης του καπετάνιου να βγει στο πέλαγος με τις μηχανές να καίνε μια νοθευμένη βιωσιμότητα. Κι όποιος τολμούσε να μιλήσει για κινδύνους και πιθανά ναυάγια δενόταν στο μεσαίο κατάρτι του σκάφους και μαστιγωνόταν δημοσία θέα από το γραφείο Τύπου και δημοσίων σχέσεων της πλοιοκτήτριας εταιρείας.

 

Όταν, όμως, οι φλόγες έγιναν ορατές από τους επιβάτες και οι καπνοί έπνιξαν το πρώτο κατάστρωμα, ο πλοίαρχος και ο δεύτερος άρχισαν να ψάχνουν για σωσίβια που στη δική τους γλώσσα τα είχαν βαφτίσει «μαξιλαράκια». Στην επιχείρηση ρυμούλκησης του μισοβυθισμένου σκάφους έσπευσαν να συμμετάσχουν γνωστοί Ευρωπαίοι πλοιοκτήτες και εκδοτικές ναυαρχίδες με σκοπό να κρατήσουν το καράβι στο στραβό του αρμένισμα. Κι ας έπλεε το καράβι προς τα βράχια μιας προαναγγελθείσας καταστροφής. Ακόμα κι όταν οι κάβοι κόπηκαν από τον άγριο καιρό, τα παραπλέοντα συμφέροντα συνέχισαν να συνιστούν στους επιβάτες να ακολουθούν αδιαμαρτύρητα τις οδηγίες του πλοιάρχου και των αξιωματικών του μια και πιθανή αναταραχή θα προκαλούσε σημαντική μείωση στην τιμή της μετοχής της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Την ώρα που το καράβι θαλασσοδερνόταν μεσοπέλαγα κάποιοι μετρούσαν στα γραφεία τους ασφάλιστρα και υπολόγισαν αποζημιώσεις. Ανεκδιήγητοι σκυλοπνίχτες ψυχών. Αυτοί είναι που θέλουν να μας ρυμουλκήσουν.

Από την Αυγή

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Τώρα που ‘’ παίζουν’’ οι ανέξοδες  και απραγματοποίητες ευχές ,σκέφθηκα να μιλήσω ( γράψω ) για το ΠΑΛΑΙ που, ως γνωστό, αποτελεί κορυφαίο θέμα της πόλης και της περιοχής. Άλλωστε, αυτά που έχουν ‘’ γραφτεί ‘’το τελευταίο καιρό ,όπως σχετική ανάρτηση στο e -galatsi, καθιστά το θέμα άκρως επίκαιρο. Με σεβασμό πάντως στο κλίμα το γιορταστικό θα αποφύγω ενοχλητική κριτική ,όχι όμως αλήθειες. Πιο συγκεκριμένα :

1.Η διαδικασία του διαγωνισμού από το ΤΑΙΠΕΔ  για παραχώρηση της ολυμπιακής  εγκατάστασης Γαλατσίου σε ιδιώτη έληξε χωρίς αποτέλεσμα  ( άγονος διαγωνισμός ).

2. Το γεγονός του άγονου διαγωνισμού για το ΠΑΛΑΙ δεν δικαιολογεί εφησυχασμό. Τα 90 στρέμματα μαζί με την εγκατάσταση και οι προσφερόμενες δυνατότητες πάρκινγκ ,φωτοβολταϊκών κλπ δίνουν υπεραξία,που δεν αφήνει αδιάφορους τους ‘’ επενδυτές ‘’ οι οποίοι δεν σκέπτονται μόνο το σήμερα όσο, κυρίως, το αύριο.

3. Θα ήταν σφόδρα καλοπροαίρετο να αποδεχθεί κανένας ότι η ιστορία του ΜΕTRO είναι, όπως μας την παρουσίασε ο Υπουργός Χρυσοχοϊδης (Γραμμή Νο 4 αντί U2 ,χρηματοδότηση, σταθμοί μετεπιβίβασης, πάρκινγκ…) και ότι η σύνδεση με Περισσό και Νερατζιώτισσα ,έστω σε επόμενη φάση, δεν θα επηρεάσει την …απόδοση της επένδυσης στο ΠΑΛΑΙ. Οι ‘’επενδυτές’’ βλέπουν… μακρύτερα!

4. Η εκτίμηση ότι η τύχη της εγκατάστασης μπορεί  να σηματοδοτηθεί  σήμερα είναι ρεαλιστική. Ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκότερες. Για πρώτη φορά στα δέκα χρόνια έχουν πάρει θετική στάση υπέρ των θέσεών  μας, πέραν του Δήμου Ν.Ιωνίας που έχει σταθερή θέση διαρκείας ,η Ε’ Δημοτική κοινότητα (ομόφωνη απόφαση), ο Δήμος Αθηναίων (απόφαση του Δ/κού Συμβουλίου )και η Περιφέρεια Αττικής που όχι μόνο συμφωνεί, αλλά αναπτύσσει πρωτοβουλίες και δημιουργεί γεγονότα.

5. Οι συσκέψεις των Δήμων Γαλατσίου,Ν.Ιωνίας και Αθηναίων και ‘’ Κίνησης φορέων και πολιτών ‘’ στην έδρα της Περιφέρειας, η κοινή επίσκεψή τους στο ΤΑΙΠΕΔ πριν την εκπνοή της ημερομηνίας του διαγωνισμού, η παρέμβαση για το άνοιγμα της εγκατάστασης ώστε να διαπιστωθεί η κατάστασή της ( πραγματοποιήθηκε στις 17.12.14 ) δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον της Περιφέρειας Αττικής. 

6.Τι χρειάζεται τώρα; Ο αρμοδιότερος όλων, ο Δήμος Γαλατσίου, να αναλάβει πρωτοβουλία αξιοποίησης της ευνοϊκής συγκυρίας ,να διαμορφώσει’’ πολιτική πόλης ‘’ επενδυμένης με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και ανοίγματος στη κοινωνία ,να ζητήσει από το Ε.Μ.Π.τα πρόσθετα πληροφοριακά στοιχεία για το ΠΑΛΑΙ και στο πλαίσιο Διαδημοτικής συνεργασίας να αναζητήσει, μαζί με τη Περιφέρεια, τον τρόπο  χρηματοδότηση μελέτης έγκυρης ( Ε.Μ.Π.).

7. Σκόπιμο είναι να  διευκρινισθεί ότι μελέτη που θα εκπονηθεί  από κάποιους ειδικούς που θα εργαστούν ‘’ ερήμην’’ των θέσεων της Περιφέρειας – Δήμων – κινήματος, με μοναδικό κριτήριο το ’’ κόστος συντήρησης’’ δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει.  Καμία μελέτη δεν ανατίθεται (και δεν αμείβεται) ’’ εν λευκώ’’, αλλά στη βάση συγκεκριμένων ερωτημάτων και ανάλογης κατεύθυνσης.

8. Τέλος πέραν της επαναπροκήρυξης του διαγωνισμού, σαφές είναι ότι το θέμα ΠΑΛΑΙ δεν πρόκειται να περιέλθει σε φάση ύπνωσης. Αντικειμενικά το θέμα έχει ανοίξει . Ενδεχόμενα  θα εκδηλωθούν  διαφορές. Όμως , στο Γαλάτσι δεν πρόκειται να γίνει ‘’ της Φιλαδέλφειας’’ η ‘’της Α.Ε.Κ’’.

Του Ίκαρου Πετρόπουλου

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Του Ίκαρου  Πετρόπουλου                   

Είμαστε άραγε τυχεροί, εμείς που προλάβαμε  και ζήσαμε  σε μια κοινωνία όπου ο φτωχός πλην τίμιος άνθρωπος, όταν δεχόταν τη προσβολή από τον ισχυρότερο, τον πλούσιο, τον τοκογλύφο ,αντιδρούσε, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες, χωρίς να ‘’ μασάει ‘’ από εκβιασμούς;

Τέτοια κατάλαβα, στα χρόνια της νιότης μου στο χωριό, ότι   ήταν η κοινωνία που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες από εμένα γενιές, κι εγώ πρόλαβα και έζησα ένα μέρος της . Μπορεί τότε η κοινωνία  να ήταν αυταρχική και διχασμένη λόγω απολυταρχισμού και  εμφυλίων, μπορεί τότε οι άνθρωποι   να σκοτώνονταν για μισό μέτρο γής και για ‘’ λόγους τιμής’’ , όμως τότε οι άνθρωποι  είχαν μία απαράμιλλη αξιοπρέπεια της φτώχειας τους.

Ήταν βέβαια αρκετά εκείνα που θέλανε τότε οι άνθρωποι  να αφήσουν  πίσω ( φτώχεια ,πείνα, πόλεμοι, προκαταλήψεις …).Είναι, όμως και πολλά εκείνα που έδιναν περιεχόμενο στη ζωή τους .

Υπήρχε και τότε προπαγάνδα της άρχουσας τάξης. Ο λαός, όμως, δεν ‘’τσίμπαγε’’. Αντιδρούσε με κάθε πρόσφορο τρόπο και  ξεσηκώνονταν για την υπεράσπιση της τιμής της πατρίδας του και της προσωπικής τιμής του. Γι αυτό έκανε το ΕΑΜ, γι αυτό ανέβηκε στο βουνό, γι αυτό πήγαινε στα ξερονήσια κι αρνιόταν να υπογράψει εξευτελιστικές ‘’δηλώσεις μετανοίας’’…

Θα μπορούσε, άραγε, εκείνος ο λαός, ο λαός της αντίστασης,  να ανεχθεί την εθνική ταπείνωση της τελευταίας πενταετίας ,τα απροκάλυπτα ψεύδη των κυβερνώντων και να υποταχθεί στα συνεχή διλήμματα που του θέτουν; Τι ακόμη χρειάζεται να συμβεί, για να  επιβεβαιωθεί η ‘’συνέχεια’’ των γενεών;              

Η δίνη του καταναλωτισμού – ευδαιμονισμού οδήγησε ,άραγε, τον νεοέλληνα σε σοβαρή άμβλυνση του εθνικού συναισθήματος και σε  συμβιβασμό με τις ανθρωποβόρες λογικές των κερδοσκόπων; Είναι λογικό τα άψυχα όντα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, πατώντας κουμπιά και αριθμούς να καταφέρνουν και να μας πανικοβάλλουν; Και το τραγικότερο ,ενώ βιώνουμε   τη δυστυχία που προκαλεί η… βελτίωση των αριθμών τους, να κατευθύνουν τη ψήφο μας !!!                           Πρόκειται για εξόφθαλμο αποπροσανατολισμό που διαστρέφει το πραγματικό νόημα της ζωής .  

Ας σταθούμε σε δύο μόνο σύγχρονα ζητήματα ,στην ανεργία και στο χρέος, για να τον αντιληφθούμε ,με δεδομένο βέβαια ότι η επιστήμη – τεχνολογία είναι σε θέση να καλύψει τις ζωτικές  ανάγκες των ανθρώπων του πλανήτη.

Ανεργία :Από  αποτέλεσμα μιάς εφαρμοζόμενης ανελέητης πολιτικής  γίνεται εργαλείο στα χέρια  αυτής της πολιτικής  για να διαλυθεί κάθε μορφή προστασίας ,για να  συμπιεσθούν οι  αμοιβές των εργαζομένων ,να περικοπούν συντάξεις και γενικά να συρρικνωθεί μέχρις εξαφάνισης το κοινωνικό κράτος

Χρέος:Από μέγεθος προς εξέταση και διόρθωση πολιτικής  γίνεται εργαλείο κοινωνικής πειθαρχίας.

Με βάση τα παραπάνω ποια μπορεί και πρέπει να είναι η απάντηση για τη  …μετάβαση από τον σημερινό,λόγω ξέφρενου καπιταλισμού, ιλιγγιώδη αποπροσανατολισμό του ανθρώπου , δηλαδή από  τη σημερινή βαρβαρότητα    στην …ομαλότητα, δηλαδή στην πίστη στη ζωή, στην αισιοδοξία, στη δημιουργική διάθεση; 

Μα, η σοσιαλιστική διεύθυνση της οικονομίας…και της κοινωνίας!

Τι απαιτείται για μία τέτοια εξέλιξη;

Η πραγματική συμμετοχή της κοινωνίας σε μία πορεία προς τα εμπρός. 

Αρκεί προς τούτο η ψήφος; Όχι, μπορεί όμως να είναι το ξεκίνημα ενός ωραίου δρόμου.

Η συνέχεια αυτών των σκέψεων ανάλογα με τις αντιδράσεις που θα σημειωθούν

 

Διαβάστε προηγούμενα άρθρα του ιδίου

                                                                                                                                               

 

Του Βασίλη Πολυχρόνη

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου αυτός που ανέδειξε το σκάνδαλο των Wikileaks(Τζούλιαν Ασάνζ)ζει έγκλειστος σε μια πρεσβεία για να μη συλληφθεί για κατασκοπεία,ενώ οι πρωταίτιοι του πολέμου λογαριάζονται ως σωτήρες και ήρωες!

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου αυτός που κατάγγειλε το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ(Έντουαρντ Σνόουντεν)είναι αναγκασμένος να ζει σε μια άλλη χώρα ζητώντας πολιτικό άσυλο γιατί κατηγορείται στη χώρα του για κατασκοπεία,ενώ οι πρωταίτιοι του σκανδάλου λογίζονται ως...πλανητάρχες!

Ζούμε σε μια ήπειρο(Ευρώπη)όπου αυτός που ανακάλυψε τις μυστικές δοσοληψίες μεταξύ τραπεζών και μεγαλοκαταθετών(Ερβέ Φαλτσιανί)έμεινε κάμποσα χρόνια φυλακή για οικονομική κατασκοπεία,την ίδια ώρα που οι τραπεζίτες είναι υπεράνω κυβερνήσεων και λαών!

Ζούμε σε μια Ένωση Κρατών(Ε.Ε.)όπου αυτός που αποκάλυψε μυστικές οικονομικές συμφωνίες μεταξύ του πρωθυπουργού ενός κράτους και ισχυρών οικονομικών παραγόντων από άλλα κράτη διώκεται ως κατάσκοπος,ενώ ο πρωταίτιος του σκανδάλου έγινε Πρόεδρος της Κομισιόν!

Ζούμε σε μια χώρα που στικάκια μεγαλοφοροφυγάδων κάνουν τσάρκα σε διάφορα γραφεία και χάνονται και ο ένας από τους ηθικούς αυτουργούς είναι Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, όπου αγαπησιάρικα DVD κυβερνητικών αξιωματούχων πωλούνται σε εφημερίδες και γίνονται "πρώτο θέμα" και ο. κομιστής χαίρει εμπιστοσύνης και σακουλών με αδήλωτα ευρώ,όπου καταγγέλλονται έκνομες πράξεις(δωροδοκίες)με σκοπό τη διαμόρφωση της...συμφέρουσας πολιτικής κατάστασης και...δεν τρέχει κάστανο,όπου ο καταγγέλλων θεωρείται...κατηγορούμενος και που,τέλος,επικρατεί...το δόγμα Καμπουράκη("σου έδωσαν 3 εκ. και δεν τα πήρες"?)

Αυτόν τον κόσμο ονειρευόμαστε,σε αυτόν τον κόσμο θέλουμε να ζούμε,αυτόν τον κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας?Αν ναι,είμαστε άξιοι της μοίρας μας!!!

Του  Πιτσιρίκου

Ξέρω πως συνήθισες τις σφαλιάρες. Ξέρω πως συνήθισες την ταπείνωση. Ξέρω πως συνήθισες τον εξευτελισμό. Ξέρω πως δεν έχεις συνείδηση. Ξέρω πως δεν έχεις αξιοπρέπεια. Θέλω να σε ενημερώσω, όμως, πως δεν είσαι παράδειγμα προς μίμηση. Είσαι παράδειγμα προς αποφυγή.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν είσαι μόνο παράδειγμα προς αποφυγή. Είσαι η πλειοψηφία.

Είδες τη χώρα σου να διαλύεται αλλά δεν τόλμησες να αντιδράσεις.

Είδες τους συνανθρώπους σου να απελπίζονται αλλά το μόνο που σκέφτηκες ήταν «εγώ είμαι καλά ακόμα».

Είδες μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να μεταναστεύει στο εξωτερικό και σκέφτηκες «τα δικά μου παιδιά δεν έχουν ανάγκη».

Είδες το φασισμό να φουντώνει και σκέφτηκες πως δεν σε αφορά, πως δεν οφείλεται και στη δική σου αδιαφορία.

Είδες τους απελπισμένους πρόσφυγες και ενόχλησαν την «αισθητική» σου γιατί σου θύμισαν πως και οι πρόγονοί σου ήταν πρόσφυγες.

Είδες την ατιμωρησία των πολιτικών και των νταβατζήδων, και σκέφτηκες πως «δεν πρέπει να πηγαίνω κόντρα στους δυνατούς αλλά να είμαι πάντα με τους δυνατούς, για να αρπάζω κι εγώ».

Και τώρα ζητάς να πεθάνει ένας 21χρονος που στα 15 του χρόνια -ακριβώς έξι χρόνια πριν σαν σήμερα- είδε να ξεψυχάει στα χέρια του ο φίλος του που δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό.

Ποιες ήταν οι επιλογές που είχε ο Νίκος Ρωμανός στη ζωή του, όταν στα 15 του χρόνια το Κράτος δολοφόνησε τον φίλο του;

Τι θα έκανες εσύ αν σου είχε συμβεί αυτό που συνέβη στον Νίκο Ρωμανό;

Αλλά ξέχασα, εσύ είσαι σάπιος.

Εσύ είσαι ήδη νεκρός.

Και θέλεις να πεθάνει και ο Νίκος Ρωμανός.

Για να μη σου θυμίζει με την δική του στάση πως υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας. Ο δρόμος που εσύ έχασες για πάντα.

Ο Νίκος Ρωμανός, έστω και εν αγνοία του, είναι σε ελληνικό δρόμο· δηλαδή, σε ανθρώπινο δρόμο. Στον δρόμο που οι Έλληνες έχασαν πολλά χρόνια πριν.

Ο Νίκος Ρωμανός λέει με την στάση του «Ελευθερία ή θάνατος».

Δεν είναι ο Νίκος Ρωμανός που πεθαίνει. Είναι η Ελλάδα που πεθαίνει.

Όσοι μισούν τον Νίκο Ρωμανό, μισούν την Ελλάδα.

Όσοι ζητούν να πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός, ζητούν να πεθάνει η Ελλάδα.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι η Ελλάδα.

Να ζήσει ο Νίκος Ρωμανός, για να ζήσει η Ελλάδα.

(Στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, με την ευχή να κάνει πολλά χρόνια να συναντήσει ξανά τον Νίκο Ρωμανό. Όταν το Κράτος δολοφονεί τον φίλο σου μπροστά στα μάτια σου, κάθε υγιής άνθρωπος θέλει αυτός ο άνθρωπος να ζήσει για δυο ανθρώπους· να ζήσει και για τον δολοφονημένο φίλο του. Κάθε υγιής άνθρωπος ξέρει πως ο Νίκος Ρωμανός είναι γιος του, εγγονός του ή αδελφός του. Αν το ελληνικό κράτος καταφέρει έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να δολοφονήσει και τον Νίκο Ρωμανό, να μην κάνει το ίδιο λάθος: οι πρώτοι που θα πρέπει να συλλάβει είναι τα παιδιά που θα έχουν στον ώμο τους το φέρετρό του. Και να τα εκτελέσει επί τόπου.)

 

Tου Πέτρου Κατσάκου

Σε μια συγχορδία τρόμου και καταστροφολογίας, σύσσωμος πλέον ο συστημικός Τύπος εγχώριας και ξένης παραγωγής και φυσικά με την αμέριστη συμπαράσταση του τηλεοπτικού παράγοντα προειδοποιεί σε καθημερινή βάση τους πολίτες για τα δεινά που επιφυλάσσει στον τόπο μια αριστερή στροφή της εκλογικής βάσης. Πρόκειται για ένα κοντσέρτο επικοινωνιακών πολυβόλων που κροταλίζουν νυχθημερόν πάνω από τα κεφάλια ανέργων, επισφαλώς εργαζομένων, απλήρωτων, νεόπτωχων και καταχρεωμένων αναγνωστών και τηλεθεατών. Με λέξεις που σφυρίζουν σαν σφαίρες κανάλια και εφημερίδες επιχειρούν να κρατήσουν την κοινωνία υποταγμένη μέσα στα ορύγματα του τρόμου και της ανασφάλειας.

Η παρτιτούρα του φόβου που παρέμενε από την άνοιξη του 2012 στα συρτάρια των δανειστών και των ντόπιων αργυραμοιβών εμφανίζεται ξανά σε ανανεωμένη εκτέλεση. Την εκτέλεση της πρωτοσέλιδης παρτιτούρας ανέλαβαν οι πρόθυμοι και άξιοι σολίστες υπό τη διεύθυνση του ίδιου του πρωθυπουργού. Με την μπαγκέτα του ο μαέστρος της σταθερότητας διευθύνει τα πολυβόλα που σπέρνουν τις νότες του Grexit, της χρεοκοπίας, του πιστωτικού γεγονότος, των οικονομικών λιμών και των κοινωνικών καταποντισμών. Στη διαπασών τα βιολιά ενός εξαρτημένου συστήματος εκτελούν συντονισμένα το συμβόλαιο του τρόμου εξαργυρώνοντας κάθε νότα που παίζουν, κάθε σφαίρα που εξαπολύουν προς το συνειδητό, αλλά και προς το ασυνείδητο του κοινού.

Από τη μια οι καλοκουρδισμένες με δάνεια χορδές να χαϊδεύουν τα αυτιά του εξώστη με αρμονικές μελωδίες σταθερότητας, ανάπτυξης και εγγυημένης φτώχειας κι από την άλλη τα κρουστά των αγορών να σφυροκοπούν με μανία τα φοβικά του ένστικτα. «Ο πανικός επιστρέφει στην Ελλάδα» είναι ο τίτλος του έργου της εθνικής μας παράστασης, με τα «καλάσνικοφ» της ενημέρωσης να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Ξεπερνώντας και τον ίδιο τους τον εαυτό στην παράσταση του '12, ερμηνεύουν με εξαιρετική δεξιοτεχνία σκηνές ανείπωτης δυστυχίας. Και όσο ο εξώστης τρέμει και κουμπώνεται τόσο η πλατεία αγαλλιάζει στο κροτάλισμα των πολυβόλων. Για την πλατεία, κάθε σφαίρα είναι κι ένα δικαίωμα του εξώστη λιγότερο. Κάθε νότα φόβου είναι κι ένα τσαλαπατημένο μεροκάματο. Όσο ο πολυπληθής εξώστης φοβάται, τόσο η πλατεία των λίγων και των εκλεκτών χειροκροτεί. Και μπιζάρει ενθουσιασμένη τον μαέστρο και την ορχήστρα των πολυβόλων. Κι άλλο, φωνάζει η πλατεία, κι άλλο. Γιατί όσο περισσότερα θα ζητάει η πλατεία από την ορχήστρα, τόσο λιγότερα θα παίρνει ο εξώστη

 

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου

Toυ Πέτρου Κατσάκου

Τα έξυπνα ρομπότ θα εξαφανίσουν τον άνθρωπο λέει ο Στίβεν Χόκινγκ. Κι αναρωτιέμαι καθώς περπατώ στους δρόμους του κέντρου, αυτά τα πάνοπλα ρομπότ που βρίσκονται σε κάθε γωνία τι ήρθαν να εξαφανίσουν; Για «πρωτόγονες» μορφές τεχνητής νοημοσύνης μιλά ο διάσημος αστροφυσικός και προσπαθώ να αντιληφθώ ποιος τρόπος σκέψης καθοδηγεί τη λειτουργία αυτών των «ρομπότ» που με μηχανικές κινήσεις και μηχανιστική πρακτική απωθούν, χτυπούν, απειλούν και ποδοπατούν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους. «Η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα» συνεχίζει ο Χόκινγκ, περιγράφοντας σε άλλο επίπεδο έναν μηχανισμό καταστολής που έχει μετατραπεί σε έναν τρομακτικό μηχανισμό επιβολής της κοινωνικής ακινησίας.

 

Δεν μπορώ να αντισταθώ στο κύμα τρόμου που με κυριεύει κοιτάζοντας τη φωτογραφία που απεικονίζει το πόδι του «ρομπότ» να ακινητοποιεί το αναπηρικό καροτσάκι ενός ανθρώπου και ταυτόχρονα να απενεργοποιεί τα εναπομείναντα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας. Με αυτή την τόσο απλή, μα συνάμα κτηνώδη κίνηση το «ρομπότ» κατάφερε να επιβληθεί σε έναν πιο αδύναμο οργανισμό. Δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει κανένα από τα μέσα που διαθέτει στο οπλοστάσιό του. Δεν χρειάστηκε να τον πνίξει με ουσίες, να του ανοίξει το κεφάλι, να του τσακίσει ένα κόκκαλο. Απλά και με μια μόνο κίνηση το «ρομπότ», εκμεταλλευόμενο την κινητική αδυναμία του αντιπάλου, κατάφερε να τον θέσει εκτός μάχης γλυτώνοντας παράλληλα και την κατακραυγή που θα εισέπραττε σε περίπτωση που είχε παρασυρθεί σε ένα από τα γνωστά μεμονωμένα περιστατικά που κατά καιρούς πέφτουν στην αντίληψη των «χειριστών» του.

Έτσι λοιπόν, το «έξυπνο ρομπότ», χωρίς να χρειαστεί να λερώσει τα χέρια του με αίμα ή να μολύνει την ατμόσφαιρα με τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις του μεταλλικού του περιβλήματος, κατάφερε να επιβάλει την τάξη και την κτηνώδη του ανωτερότητα επί ενός εκ φύσεως αδύναμου. Με διοικητικούς όρους το όργανο - “ρομπότ” έπραξε τα δέοντα και ουδείς λόγος συντρέχει για τον ψόγο αυτού. Αν είχε, για παράδειγμα, τσακίσει το κεφάλι ενός ΑμεΑ θα γινόταν και μια ΕΔΕ. Αλλά τώρα ποιος να κατηγορήσει το «ρομπότ» και τι να του προσάψει; Τη δουλειά του έκανε και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ελάχιστη επιτρεπόμενη βία. Κι όμως, είναι αυτή η ελάχιστη επιτρεπόμενη άσκηση βίας που «συνιστά τη μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα» όπως λέει και ο Χόκινγκ και ελπίζω να μην είμαι ο μόνος που την αντιλαμβάνεται.

ΑΥΓΗ - 5/12/2014

Διαβάστε περισσότερα του ιδίου